Isaias 49:6

Ang Teksto

Nagsasalita ang Diyos sa kaniyang lingkod at parang binabawasan ang bigat ng isang gawaing tila napakalaki na: "Maliit na bagay para sa iyo na maging aking lingkod para itatag muli ang mga tribo ni Jacob, at ibalik ang mga nakaligtas sa Israel." Ang pagbabalik ng mga natirang Israelita mula sa pagkatapon, na para sa kanila ay ang pinakamalaking pangarap, ay tinatawag ng Diyos na kaunti pa. Kaya may idinagdag siya: "Gagawin kitang ilaw ng mga dayuhan, na ikaw ang aking kaligtasan sa dulo ng mundo." Hindi lamang pagpapanumbalik ng isang maliit na bansa ang nakataya, kundi kaligtasang aabot sa mga hangganan ng lupa.

Ang Kaibuturan

Ang salitang "maliit" ang bumabasag sa lahat. Sa isip ng isang tapon, walang kasing-laki ng pag-asang makabalik sa Jerusalem, muling makapagtanim ng ubasan, makapagtayo ng pader. Sinasabi ng Diyos: iyan ang mababang antas ng aking ambisyon. Hindi dahil maliit ang halaga ng Israel, kundi dahil ang pagpili sa Israel ay hindi kailanman naging katapusan ng kuwento. Mula pa sa pangako kay Abraham, ang pagpili ay parang bintanang binubuksan, hindi pintuang isinasara. Ang kaligtasan ng Diyos ay hindi pribadong ari-arian ng isang lahi. At tandaan ninyo ang pandiwa: "Gagawin kitang ilaw." Hindi utos ito na magsikap kang magliwanag. Ang lingkod ay ginagawang ilaw; ang liwanag ay galing sa Isang nagsindi.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang lingkod na ito ay nakakalito nang tinawag na "Israel" sa talata 3, ngunit isinugo sa Israel sa talata 5. Nagsisikip ang tawag hanggang sa isang Persona ang magsasakatuparan nito. Kaya nang buhatin ni Simeon ang sanggol sa templo, ang mismong linyang ito ang lumabas sa kaniyang bibig: liwanag para sa paghahayag sa mga Hentil. At nang ipagtanggol ni Pablo at Barnabas sa Antioquia ang kanilang pagtungo sa mga pagano, ang Isaias 49:6 ang sinipi nila bilang utos. Hindi ito paglipat ng pangako mula sa Israel sa iba; ito ang pag-abot ng pangako sa layuning matagal nang binanggit. At mapait na kabalintunaan: ang Ilaw ng mga dayuhan ay siya ring "hinamak ang buhay, kinamuhian ng mga bansa" sa talata 7.

Ang Salamin

Malamang nakakatakot ang talatang ito hindi dahil masyadong mabigat ang ipinapataw, kundi dahil masyadong maliit ang ating hinihinging pinakamalaki. Ang panalangin mo tungkol sa trabaho, sa anak na tumalikod, sa utang na hindi nababayaran, sa katawang nanghihina: totoo ang mga iyon, at hindi ipinagwawalang-bahala ng Diyos. Pero pansinin, ang lingkod dito ay nagsabi ring "nagsikap ako para sa wala" bago siya sinabihan na mas malaki ang plano. Kung minsan, ang tugon ng Diyos sa pagod natin ay hindi pagpapaliit ng gawain kundi pagpapalawak ng pananaw. Nakatuon ka sa apat na sulok ng iyong pamilya o grupo; nagsasalita siya tungkol sa dulo ng mundo. Ang tanong: nakikita mo pa ba ang sarili mong buhay bilang bahagi ng isang bagay na hindi tungkol sa iyo?

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ng lingkod ay ang Diyos na nagsasalita, at ang tono niya ay hindi tono ng isang panginoong nagmamadali. Sinabi niya kung paano nito hinubog ang lingkod mula sa sinapupunan, itinago siya "sa anino ng kaniyang kamay," inipon siya na parang palasong nakabalot sa lalagyan hanggang sa tamang sandali. Ito ang Diyos na naghihintay, nagtatago, nagtatabi. At kapag nagsalita siya, hindi siya nangangako ng magaan na daan kundi ng malawak na saklaw. May malumanay na pagtutuwid sa kaniyang boses: hindi mali ang pinapangarap ng lingkod, kulang lamang. Sa isang bayang naniniwalang nakalimot na sa kanila ang Diyos, itong Diyos ang nagbibilang pa ng bawat nakaligtas at kasabay nito ay nakatingin sa mga hangganan ng lupa.

Ang Sumasalamin sa Nakikinig

Isipin ninyo ang mga unang nakarinig: mga Judiong nakatira sa mga kanal ng Babilonia, ilang dekada nang nasa lupain ng ibang diyos. Sa kalendaryo ng lungsod, may prusisyon si Marduk sa mga daan, may mga imahen na dinadala sa balikat, may samyo ng insenso at kaingayan ng tambol. At doon sila, mga hardinero at manggagawa ng ibang tao, na ang templo ay nakatiwangwang, ang hari ay bilanggo. Ang tinig sa kanila ay ang tinig ng talata 14: "Pinabayaan ako ni Yahweh." Sa gitna nito, sinabi sa kanila na ang pagbabalik nila ay "maliit na bagay" lamang. Hindi ito panghahamak. Ito ang pahayag na ang Diyos na tila nagpabaya ay may plano pang mas malawak kaysa Babilonia, kaysa Persia, kaysa buong mapa nila.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang tinig sa talata 14, "Pinabayaan ako ni Yahweh, at kinalimutan ako ng Panginoon," ay ang mismong pagdududa na sinasagot ng talata 6. Hindi ito sinasagot ng pangako ng ginhawa lamang kundi ng pagbibigay ng misyon; kadalasan ganoon manggamot ang Diyos. At sinipi ng Diyos sa talata 16 ang kaniyang sagot: "sinulat ko ang pangalan mo sa aking mga palad." Ang paglawak patungo sa mga dayuhan ay hindi nangangahulugang nakalimutan na ang bayan; ang parehong kamay na nagtatago sa lingkod ay may nakaukit na pangalan ng Sion. Ang pandaigdigang pag-asa at ang personal na pagkakilala ay hindi dalawang magkakumpitensyang bagay sa Diyos na ito.

Pagninilay

Ano ang "maliit na bagay" na hinihiling ko sa Diyos ngayon, at bakit natatakot akong hilingin ang mas malaki?

Kung ang lingkod ay ginawang ilaw at hindi nagpasindi sa sarili, saan sa buhay ko pilit akong nagliliwanag sa sarili kong lakas?