JUAN 1:1

Ang Teksto

Bago pa may umaga, bago pa may oras na masusukat, may Isang tinatawag na Salita. Hindi siya nagsimula; naroon na siya nang magsimula ang lahat. At dalawang bagay ang sinasabi tungkol sa kaniya na tila hindi magkasya sa iisang pangungusap: siya ay kasama ng Diyos, at siya ay Diyos. Hindi siya kapiling lamang ng Diyos na parang bisita sa tabi ng trono, at hindi rin siya isa pang diyos na katunggali. Sa isang hininga lamang ng pambungad, sinabi na ni Juan ang bagay na aabutin ng buong ebanghelyo para ipaliwanag: ang Isang makakasalubong natin sa Galilea ay walang pasimula.

Ang Puso ng Teksto

Isipin mo ang unang nakarinig nito, marahil sa isang masikip na silid sa Efeso, sa siyudad ng templo ni Artemisa at ng amoy ng insenso at isda sa daungan. Sa tainga ng Judio, ang "sa simula pa lamang" ay agad na Genesis: ang tubig, ang dilim, ang sinabi ng Diyos. Sa tainga ng Griyego, ang logos ay ang katwiran na nagpapanatili sa sanlibutan sa ayos, malamig at malayo. Kinuha ni Juan ang dalawang mundong iyon at binali ang mga ito: ang ayos ng sansinukob ay hindi prinsipyo kundi Persona, at ang Persona ay Diyos. Ibig sabihin, hindi lihim ang Diyos. Ang pinakamalalim na katotohanan tungkol sa kaniya ay may mukha, may boses, may pangalan, at balang araw ay may laman.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa Genesis, nagsasalita ang Diyos at nagkakaroon ng liwanag; ang salita niya ang gumagawa. Buong kasaysayan ng Israel, ang salitang iyon ang dumarating sa mga propeta, humahati sa dagat, nangangako kay Abraham, humahatol sa Jerusalem. Hindi ito kailanman basta tunog; ito ay ang Diyos na kumikilos sa labas ng kaniyang sarili. Ang ginagawa ni Juan sa unang taludtod ay ipakita na ang lahat ng iyon ay hindi pala isang paraan ng pagsasalita kundi isang Persona na may sariling mukha. Kaya naman hindi pagsira sa Lumang Tipan ang talata 14, na "ang Salita ay naging laman at namuhay na kasama namin," kundi ang dulo ng isang mahabang pababang hakbang: mula pananalita, tungo sa pangako, tungo sa sanggol.

Ang Salamin

Karamihan sa atin ay may bersyon ng Diyos na binuo natin mula sa mga piraso: kung ano ang sinabi ng lola, kung ano ang narinig sa pulpito, kung ano ang natitira pagkatapos ng isang libing o ng isang panalanging tila hindi sinagot. At kadalasan ang bersyong iyon ay malayo, mahinahon, medyo mailap, gaya ng Diyos ng mga pilosopo sa Efeso. Ang talatang ito ay tahimik na pumipilipit doon. Kung ang pinakaubod ng pagka-Diyos ay Salita, kung gayon hindi niya kinaugalian ang katahimikan. Ang pagiging tahimik na nararamdaman mo ay hindi ang kaniyang katangian. Ngayong araw, buksan ang Juan 1 at basahin nang malakas ang unang labing-apat na talata, sa boses na naririnig ng iyong sariling tainga, hanggang sa dulo ng talata 14.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tauhan dito ay ang Salita, at kakaiba siyang ilarawan dahil wala pang kilos, wala pang salita sa kaniyang bibig. Kilala natin siya sa pamamagitan lamang ng dalawang pang-ugnay: kasama at katulad. "Kasama ng Diyos" ay salitang nagsasaad ng pagharap, mukha sa mukha, hindi katabi lamang kundi nakatuon. Bago pa may sansinukob na mamahalin, may pag-ibig na; bago pa may nilikhang kausap, may pag-uusap na. Iyon ang emosyonal na tanawin ng talatang ito: hindi kalungkutan ng isang Diyos na nangangailangan ng mundo, kundi kaganapan na malaya at masagana. Kaya kapag nakita natin siyang tumatawag kay Felipe o nakikipag-usap sa ilalim ng puno ng igos, hindi siya nagbabago ng ugali. Ganiyan na siya noon pa.

Ang Tanong

Paano magiging totoo ang dalawa: kasama ng Diyos at Diyos? Ang unang bahagi ay nangangailangan ng pagkakaiba, ang ikalawa ay nangangailangan ng pagkakaisa. Sa loob ng ilang siglo, naghanap ang iglesya ng mga salitang makakahawak nito nang hindi napipilipit sa isang panig. Maraming tumangging tanggapin ang tensiyon at pinili ang isa: alinman sa siya ay dakilang nilikha, o siya ay maskara lamang ng nag-iisang Diyos. Mas malinis ang dalawang solusyong iyon, at mas maliit ang Diyos na naiiwan. Hindi tayo binibigyan ni Juan ng paliwanag. Binibigyan niya tayo ng pangungusap na hindi mabuwag at hinahayaan tayong yumuko sa harap nito. May mga bagay na totoo bago pa sila naintindihan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang pinakamalinaw na tugon ay ang unang pangungusap ng Genesis, kung saan may simula ang lahat maliban sa Diyos; sinasabi ni Juan na naroon na rin ang Salita sa gilid na iyon ng linya. Ang ikalawang ugnayan ay nasa loob mismo ng kabanatang ito: sinasabi sa talata 18 na "Kailanman, walang tao ang nakakita sa Diyos," at agad idinugtong na ang Anak "nagawa niya siyang maipakilala." Iyon ang buong arko mula talata 1 hanggang 18. Ang Isang walang pasimula ang tanging makapagpapakilala sa Isang hindi kailanman nakita. Hindi si Moises, hindi si Juan Bautista na malinaw na nagsabing "Hindi ako ang Cristo," kundi siya lamang.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong larawan ng Diyos ang binuo mo mula sa katahimikan niya, sa halip na mula sa kaniyang pagsasalita?

Kung ang Salita ay "kasama ng Diyos" bago pa may sanlibutan, ano ang ibig sabihin niyon para sa panalangin mong tila walang nakakarinig ngayong linggo?