Lucas 11:1

Ang Teksto

Nasa isang lugar si Jesus, nananalangin. Hindi sinabi ni Lucas kung saan, hindi rin niya sinabi kung ano ang laman ng panalangin. Ang alam lang natin: may nakatingin. At nang matapos siya, may isang alagad, walang pangalan, na lumapit at humiling: "Panginoon, turuan mo kaming manalangin na gaya ng tinuro ni Juan sa kaniyang mga alagad." Isang tanong na ipinanganak ng panonood, hindi ng pangangailangan sa teolohiya.

Ang Puso ng Teksto

Ang panalangin ay hindi likas sa atin. Iyan ang matigas na katotohanan sa likod ng hiling na ito. Ang mga alagad ay mga Judiong lumaki sa mga Salmo, nagdarasal ng tatlong beses sa isang araw, marunong bumigkas ng mga pagpapala sa bawat pagkain. At humihingi pa rin sila ng aral. Hindi dahil kulang sila ng salita kundi dahil may nakita silang ibang uri ng pakikipag-usap sa Diyos, at napagtanto nilang wala sila roon. Ang sagot ni Jesus ay nagsisimula sa isang salita: "Ama." Hindi teknik ang ibinigay niya kundi pagkakakilanlan. Ang panalangin ay hindi pagsasanay ng dila; ito ay pagtanggap sa isang relasyon na ibinigay, hindi kinita. Kaya nga't ang panalangin, sa huli, ay biyaya bago ito maging gawain.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa buong Kasulatan, hindi tayo ang nagbubukas ng linya patungo sa langit; ang Diyos ang unang nagsasalita, at ang panalangin ay sagot. Binigyan ng Diyos ang Israel ng mga salita para sa pagsamba: ang mga Salmo ay hindi kusang bumukal sa puso ng bayan, ito ay ipinagkaloob. Ganoon din dito. Si Jesus, na siyang Salita ng Diyos sa laman, ay nagbibigay ng mga salita para sa pagbalik sa Ama. At pansinin kung saan tumutungo ang buong bahagi: sa taludtod 13, ang huling regalo ng Ama ay hindi tinapay kundi ang Espiritu Santo. Ang hinihiling ng alagad ay isang aralin; ang ibinibigay ni Jesus ay ang mismong Espiritu na magtuturo sa kanila mula sa loob. Ganito palaging kumikilos ang biyaya: mas malaki kaysa sa hiningi.

Ang Salamin

Marami sa atin ang nagdarasal nang matagal na at nakakaramdam pa ring baguhan. Nagdarasal ka bago matulog at naaalala mo na lang na tapos na pala ang isip mo sa utang, sa anak na hindi na nagsisimba, sa kasamahan sa trabaho na hindi mo mapatawad. Nakakahiya, kaya hindi natin sinasabi. Ang alagad na ito ay hindi nagkunwaring marunong. Doon nagsimula ang lahat. May tukso rin dito na hindi masakit tingnan: nagpapaligsahan tayo sa espirituwalidad, ang mga alagad ni Juan may sariling estilo, tayo may sariling grupo, at gusto nating hindi maiwan. Pero hindi hiniling ng alagad na maging kasing-galing ng iba; humiling siyang turuan. May pagkakaiba iyon. Ang isa ay pagmamataas na natatakot mahuli, ang isa ay kahirapan na handang umamin.

Ang Pangunahing Tauhan

Walang pangalan ang alagad na ito, at tama lang. Siya ay tayo. Pero tingnan mo ang ginawa niya: hinintay niyang matapos si Jesus. Hindi niya pinutol ang panalangin. May paggalang sa kaniyang pagkabalisa. At nang magsalita siya, tinawag niya si Jesus na "Panginoon," pagkatapos ay inamin ang isang kakulangan na maaaring ikahiya ng sinumang relihiyosong Judio. Ang espirituwal niyang kalagayan ay pinaghalong gutom at kababaang-loob, ang eksaktong lupa kung saan tumutubo ang pananampalataya. At sa likod niya, si Jesus mismo: sa Ebanghelyo ni Lucas, palaging nananalangin ang Panginoon bago ang mga mahahalagang sandali, sa kaniyang bautismo, bago piliin ang Labindalawa, sa bundok ng pagbabagong-anyo. Ang panalangin ang bukal ng kaniyang misyon, hindi dagdag dito.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Kanina lang sa Lucas 5, may nagsumbong na kay Jesus na ang mga alagad ni Juan ay madalas mag-ayuno at manalangin, hindi tulad ng kaniya. Ngayon, ang mismong paghahambing na iyon ay naging hiling: turuan mo kami gaya ni Juan. Ang tinig na tumatawag sa ilang ay nag-iwan ng bakas kahit sa piling ni Jesus. Kapansin-pansin din ang tensiyon sa Mateo: doon, ang parehong panalangin ay ibinigay nang walang nagtatanong, bilang bahagi ng Sermon sa Bundok, at mas mahaba. Dito, pinilit ito ng isang tao. Ipinapakita nito na ang panalanging ito ay hindi pormula na dapat ulit-ulitin nang eksakto kundi hulma na dapat pasukin. At mas malalim pa: sa Lumang Tipan, bihirang-bihira ang tumawag sa Diyos na "Ama" sa personal na panalangin. Ang isang salitang iyon ang bagong bagay.

Konteksto

Nasa daan si Jesus patungong Jerusalem, sa mahabang paglalakbay na sinimulan ni Lucas sa kabanata 9. Bawat hakbang ay palapit sa krus. Sa mundo noon, ang isang rabbi at ang kaniyang mga alagad ay isang komunidad na may sariling gawi, at ang panalangin ang isa sa mga pinakamalinaw na palatandaan kung kaninong grupo ka nabibilang. Ang panalangin ay hindi pribadong hilig; ito ay pampublikong pagkakakilanlan. Kaya't may bigat ang hiling: hindi ito paghingi ng tip sa debosyon kundi pagtatanong kung sino sila bilang bayan ni Jesus. At maglalakad sila patungo sa isang lungsod kung saan mabibigo ang lahat ng kanilang inaasahan. Kailangan nila ng mga salitang matitiis ang gabi ng Getsemani.

Pagninilay

Kailan ka huling umamin sa Diyos na hindi mo alam kung paano manalangin, at ano ang natatakot mong mangyari kapag inamin mo iyon?

Kung ang panalangin mo ay nagsisimula sa "Ama," ano sa buhay mo ngayon ang dapat magbago dahil totoo iyon?