Lucas 8

Ang Teksto

Naglalakad si Jesus mula bayan sa bayan, at kasama niya hindi lamang ang Labindalawa kundi mga babaeng dating sinaniban at may sakit, na siyang bumubuhay sa buong grupo mula sa sarili nilang bulsa. Nagsalita siya tungkol sa manghahasik at sa apat na uri ng lupa, sinaway ang bagyo sa gitna ng lawa, pinalaya ang lalaking naninirahan sa libingan sa lupain ng mga Geraseno, at pagbalik sa kabilang pampang ay pinagaling ang babaeng labindalawang taon nang dinudugo bago niya binuhay ang labindalawang taong gulang na anak ni Jairo. Apat na eksena, isang tanong na tumatagos sa lahat: "Sino nga kaya ito, na kaniyang nauutusan kahit na ang mga hangin at tubig at ang mga ito ay sumusunod sa kaniya?"

Ang Puso

Isipin mo ang amoy ng basang lubid at isda sa bangka, ang lamig ng tubig na pumapasok sa paa habang natutulog ang guro. Isipin ang alikabok sa mga sandalyas ng mga babaeng naglalakad kasama ang isang lalaking guro, isang bagay na sapat na para pag-usapan sila sa palengke. Ang kabanatang ito ay hindi koleksyon ng magagandang kuwento kundi isang matiyagang paglalahad kung gaano kalawak ang saklaw ng kaharian ng Diyos: hindi lamang sa loob ng puso ng tao kundi sa hangin, sa tubig, sa hukbo ng mga demonyo, sa duguang katawan, sa bangkay. Ang salitang inihahasik ay hindi payo; ito ay kapangyarihang lumilikha ng bagong katotohanan saanman ito magkaugat. At ang parehong salitang iyon ay maaaring dumapo sa batuhan at malanta bago pa man tumanghali.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Para sa isang Judiong nakikinig, may isa lamang na sumasaway sa dagat. Sa Awit 107 ay ganito ang paglalarawan sa Panginoon: pinapatahimik niya ang unos at tinatahimik ang mga alon, at ang mga marino ay nabibigla. Kaya nang si Jesus ay "sinaway ang hangin at ang nagngangalit na tubig," ang tanong ng mga alagad, "Sino nga kaya ito," ay hindi paghanga kundi kilabot: ang trono ng Diyos ay nakaupo sa kanilang bangka, at natutulog. Sa buong Kasulatan, ang tubig ay larawan ng kaguluhan na tanging ang Manlilikha ang makakapagpasunod. At ang inihahasik na binhi na nagbubunga "ng higit pa sa isandaan" ay ang lumang pangako ng ani ng Diyos sa dulo ng kasaysayan, na sinimulan na ngayon sa isang lalaking naglalakad sa maalikabok na daan ng Galilea, sa kabila ng batuhan at tinik.

Ang Salamin

Ang pinakamapanganib na lupa sa talinghaga ay hindi ang batuhan kundi ang matinik, dahil hindi ito mukhang kamatayan. Doon tumutubo ang binhi. Doon din ito nasasakal ng "kanilang mga alalahanin at mga kayamanan at mga kaligayahan sa buhay na ito." Iyon ang hulog sa bahay, ang matrikula, ang overtime na hindi mo matanggihan, ang mabuting pagnanais na maging maayos ang lahat para sa pamilya. Walang masama sa alinman sa mga ito, at iyan mismo ang bitag: hindi ka lalayo sa Diyos, unti-unti ka lang mawawalan ng bunga habang abala ka. Ang tanong ni Jesus ay hindi kung naniniwala ka, kundi kung may lumalabas pa ba sa iyong buhay na hindi mo kayang ipaliwanag maliban sa Diyos. Ngayong araw, gawin ang inutos sa lalaking Geraseno: sabihin sa isang kasambahay o kaibigan ang isang tiyak na bagay na ginawa ng Diyos para sa iyo, hindi sa pangkalahatan kundi isang pangyayari, isang petsa, isang pangalan.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin ang bilis ni Jesus. Sa gitna ng siksikan, habang naghihingalo ang anak ni Jairo at may amang halos maputol na ang hininga sa pag-aalala, huminto siya para sa isang tanong: "Sino ang humipo sa akin?" Alam niya ang sagot. Hindi impormasyon ang hinahanap niya kundi mukha. Ayaw niyang umuwi ang babae na may nakaw na himala at nakatagong kahihiyan; gusto niyang marinig ng buong bayan ang kuwentong labindalawang taon nilang ipinagbulungan. Kaya tinawag niya siyang "Anak," ang unang salitang pampamilya na marahil narinig niya sa loob ng isang dekada. Ganito rin siya sa libingan ng mga Geraseno: tinanong ang pangalan ng demonyo, ibinalik ang lalaki sa kaniyang bayan. At pagkatapos buhayin ang bata, ipinag-utos niyang pakainin ito. Ang Diyos na sumasaway sa unos ang siya ring nakakaalala ng agahan.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang bumasa kay Lucas ay nakatira sa ilalim ng Roma, at hindi nila mapapalampas ang pangalang "Pulutong," ang salitang ginagamit para sa isang buong legion ng mga sundalo. Ang hukbong iyon ay nalunod sa dagat kasama ang mga baboy, at sinumang nakakaalam ng kuwento ng Exodo ay nakangiti nang tahimik. Naiintindihan din nila ang panganib sa listahan sa simula: si Juana ay asawa ng tagapangasiwa ni Herodes, ang mismong hari na pumugot kay Juan. May pera ng palasyo sa bulsa ng galaw na ito. At may kaunting kahihiyan doon: isang gurong pinapakain ng mga babae. Nakikita rin nila kung ano ang hinahawakan ni Jesus sa isang kabanata: lupain ng mga pagano, libingan, baboy, duguang babae, bangkay. Bawat isa ay marumi. Wala sa kanila ang nakahawa sa kaniya.

Ang Tanong

Nananatiling matigas ang talata 10: nagsasalita siya sa talinghaga upang "tumingin man sila ay hindi talaga sila makakakita." Bakit magtatago ang Diyos na dumating upang iligtas? Huwag nating palambutin ito. Ngunit tingnan kung saan ito napupunta: kaagad siyang nagsasalita tungkol sa ilawan na hindi itinatago sa ilalim ng kama, at "walang nakatago na hindi malalaman." Ang pagtatago ay pansamantala, hindi permanente. Ang talinghaga ay hindi pader kundi pinto na mababa; kailangan mong yumuko para pumasok, at iyon mismo ang pagsubok. Mananatili pa rin ang bahaging hindi natin mahawakan: bakit ang ilan ay yumuyuko at ang ilan ay hindi. Hindi ito sinasagot ni Lucas. Ang ibinibigay lamang niya ay isang babala na malumanay at matalas: "mag-ingat kung paano kayo makinig."

Pagninilay

Sa apat na lupa, alin ang pinakamalapit sa iyong buhay ngayong taon, at ano ang tiyak na pangalan ng tinik na tumutubo kasabay ng binhi?

Kung tatanungin ka ni Jesus ngayon ng "Nasaan ang inyong pananampalataya," anong bagyo ang una mong maiisip, at ano ang iyong itinutulak na gawin sa halip na gisingin siya?