Isaias 55

Ang Teksto

Isang tinig ang pumuputol sa ingay ng palengke: "Lumapit kayo, ang bawat isang nauuhaw, magsiparito kayo sa tubig!" Hindi ito paanyaya ng mangangalakal. Walang presyo. Ang mga walang salapi ang mismong tinatawag na bumili ng alak at gatas. Pagkatapos ng pang-aakit, ang tawag sa pakikinig at pagbabalik: hanapin si Yahweh habang siya ay maaari pang matagpuan, talikuran ang masamang landas, at makakatagpo ng lubusang kapatawaran. Ipinapaalala ng Diyos na ang kaniyang mga kaisipan ay hindi kagaya ng atin, kasing-layo ng langit sa lupa. At tulad ng ulan na hindi bumabalik nang walang naiwang buhay, hindi babalik na walang kabuluhan ang kaniyang salita. Ang kabanata ay nagtatapos sa isang prusisyon palabas ng pagkakatapon: umaawit na mga bundok, pumapalakpak na mga puno, mirtel kung saan dating dawag.

Ang Puso ng Teksto

Ang unang salita ng Diyos sa mga taong wasak at walang maibayad ay hindi "magbayad ka muna," kundi "kumain ka." Ganito siya kung magsalita: ang grasya ay inihahain bago pa man may kakayahang tumugon. Pero pansinin ang tanong sa ikalawang talata: "Bakit ninyo tinitimbang ang pilak na hindi naman tinapay?" Hindi ito papuri sa gutom, kundi paghatol sa maling gutom. Nagtatrabaho tayo hanggang mapagod para sa bagay na hindi nakabubusog, at tinatawag iyon ng Diyos na kamangmangan. Ang alok ay tipan, hindi transaksiyon: "walang hanggang tipan," nakaugat sa mga pangako kay David, ibig sabihin ang katapatan ng Diyos sa isang hari ay ngayon ipinapamahagi sa isang bayang nabigo. Libre ang pagkain, pero hinihingi nito ang lahat: ang pagtalikod sa dati mong landas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangako kay David ay dating tungkol sa trono: isang haring mananatili. Dito, binubuksan ito ng Diyos at ibinubuhos sa isang bayang walang hari, walang lungsod, walang templo. Ang katapatan na dating nakalaan sa isang dinastiya ay ngayon ipinapamigay sa mga uhaw. Iyan ang hugis ng ebanghelyo bago pa man dumating ang Ebanghelyo. At ang hari mismo ay may bagong papel: "itinalaga ko siyang saksi sa mga bansa." Hindi na lamang tagapagtanggol ng Israel kundi tinig sa mga hindi kilalang bansa. Nang tumayo si Jesus at sumigaw na lumapit sa kaniya ang bawat nauuhaw, hindi siya nag-imbento ng bagong imahe; hinawakan niya ang tinig ng Isaias 55 at inangkin. Siya ang hain, at siya rin ang naghahain.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na hindi makatanggap ng libre. Mas gusto nating magbayad, kahit sa pagod, kahit sa overtime na kinakain ang hapunan ng pamilya, kahit sa pagpapatunay sa magulang na matagal nang hindi natin mabigyang-kasiyahan. Tinitimbang natin ang pilak na hindi naman tinapay: ang promosyon, ang papuri sa simbahan, ang pagsang-ayon ng mga taong hindi naman tayo mahal. Nakakabusog sandali, tapos gutom uli. Ang mas matalas: sinasabi ng talata 7 na kailangang iwanan ang landas at maging ang kaisipan. Hindi lang gawi, pati ang mga sinasabi mo sa sarili mo sa dilim. At sinasabi ng Diyos, walang bawas, "lubusang magpapatawad." Ngayong araw, isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay na pinaghihirapan mo pero hindi ka naman nito nabubusog, at sabihin nang malakas sa Diyos: hindi ito tinapay.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin kung paano nagsasalita ang Diyos dito. Hindi siya naghihintay sa dulo ng haba ng pila; siya ang sumisigaw sa gilid ng daan, halos parang tindero na nakikipagkumpetensya sa ingay. May pagkainip sa kaniyang tinig: "habang siya ay maaari pang matagpuan." Hindi ito banta kundi bintanang bukas, at bukas na bintana ay may oras ng pagsasara. Tapos ang pinakanakakalito: pagkatapos ng lahat ng pang-aakit, sinasabi niyang mas mataas ang kaniyang kaisipan kaysa sa atin. Karaniwan nating binabasa iyon bilang misteryo ng pagdurusa. Sa konteksto, tungkol iyon sa kapatawaran. Ang hindi natin kayang isipin ay kung gaano kalayo siyang handang magpatawad. Ang taas ng langit ay sukat ng kaniyang awa, hindi ng kaniyang distansiya.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Juan 4, may babaeng nasa balon sa tanghaling tapat, iniiwasan ang tsismis ng nayon, at inalok ng tubig na hindi na siya uuhawin. Isang paanyaya ng Isaias 55 na dumating sa katawan at boses ng isang Judiong pagod sa paglalakad. Sa kabilang dulo ng Biblia, sa Pahayag 22, muling umaalingawngaw ang parehong tinig: lumapit ang nauuhaw, kunin ang tubig ng buhay nang walang bayad. Sinasaklaw ng dalawang tekstong ito ang buong kuwento. Ipinapakita nila na ang paanyayang ito ay hindi isang pansamantalang alok sa mga bihag sa Babilonia kundi ang tuluy-tuloy na tinig ng Diyos mula sa pagkatapon hanggang sa bagong lungsod.

Ang Profile

Isipin mo ang unang nakarinig nito: ikalawa o ikatlong henerasyon ng mga tapon sa Babilonia. Nakikita nila ang mga prusisyon ng mga diyos-diyosan, ang mga templong nagniningning, ang mga merkado ng imperyo. Sa mga mata ng mundo, natalo ang Diyos ng Israel. At sa gitna niyon, may tinig na nag-aanyaya sa kanilang bumili nang walang salapi, na sinasabing may hindi kilalang mga bansang tatakbo patungo sa kanila. Katawa-tawa ito, kung hindi Diyos ang nagsasalita. Kaya ang mga huling talata ay hindi palamuting tula: para sa taong naglakad papuntang Babilonia na nakayuko, ang pangakong lalabas silang may kagalakan, na papalakpak ang mga puno, ay parang pagbabalik ng katinuan sa isang mundong nabaliw.

Pagninilay

Ano ang pinaghihirapan mong bilhin sa buhay mo ngayon na, kung tapat kang magsasalita, hindi ka naman talaga nabubusog?

Saan sa buhay mo mas madali pang paniwalaan na malayo ang Diyos kaysa paniwalaan na "lubusang magpapatawad" siya?