Lucas 8:10

Ang Teksto

Nagtanong ang mga alagad kung ano ang ibig sabihin ng talinghaga ng manghahasik, at ang sagot ni Jesus ay hindi kaagad paliwanag kundi isang paghahati: "Ipinagkaloob sa inyo ang karapatang maunawaan ang mga hiwaga sa kaharian ng Diyos, ngunit ang ibang mga tao ay tuturuan lamang sa mga talinghaga." Sa mga alagad, kaloob ang pag-unawa; sa mga nasa labas, talinghaga lamang, kaya't "tumingin man sila ay hindi talaga sila makakakita, at makinig man sila ay hindi talaga sila makakaunawa." Ang huling linyang ito ay hindi bagong pananalita ni Jesus. Halos salita-sa-salita, hinihiram niya ang utos na ibinigay kay Isaias noong tinawag siya sa templo: mangaral ka sa isang bayang makikinig ngunit hindi makakaunawa, titingin ngunit hindi makakakita. Ang talinghaga, sa bibig ni Jesus, ay parehong pinto at pader.

Ang Ubod

Dito nagigitgit ang ating pinaka-Kristiyanong pag-asa. Ang salita ng Diyos ay hindi neutral na impormasyon na maaari nating tanggapin o iwan nang walang halaga; ito ay buháy at may bigat, at ang pakikinig dito ay may kinahihinatnan. Nang tawagin ang Isaias, hindi siya pinangakuan ng tagumpay kundi ng isang bayang tumitigas sa tuwing siya ay magsasalita, at si Jesus ang nagpapatuloy ng propetikong linyang iyon. Ang pag-unawa ay tinatawag niyang ipinagkaloob, hindi natamo; hindi ito gantimpala sa katalinuhan kundi kaloob ng Diyos. At ang bulag na pakikinig ay hindi kapritso ng Diyos kundi hatol na dumadaloy mula sa matagal nang pagtanggi. Kaya nang sabihin ni Jesus sa talatang 18, "mag-ingat kung paano kayo makinig," hindi iyon banayad na paalala kundi babala: may nawawala rin sa mga nag-aakalang mayroon sila.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi nagtatapos sa Galilea ang linyang ito. Sinimulan ito sa templo, nang tanungin ni Isaias kung gaano katagal, at ang sagot ay: hanggang sa mawasak ang lupain. Kinuha ito ni Jesus at ipinatong sa sarili niyang pangangaral. At si Lucas, ang manunulat na ito, ay tapos na ang kaniyang buong dalawang tomo bago niya ibitin muli ang parehong linya: sa dulo ng Mga Gawa, sa isang paupahang bahay sa Roma, sinipi ni Pablo ang eksaktong bahaging ito ng Isaias sa mga Judiong hindi nakinig, at pagkatapos ay bumaling sa mga Hentil. Tatlong yugto, isang salita. Ang kasaysayan ng pagtubos ay hindi kuwento ng paunti-unting pagliwanag ng tao; ito ay kuwento ng Diyos na patuloy na naghahasik sa lupang paulit-ulit na tumitigas, hanggang ang mismong pagtigas ay maging pintuan para sa mga hindi inaasahan.

Ang Salamin

Alam natin ang panganib ng hindi pagkakilala sa Kasulatan. Bihira nating pansinin ang panganib ng sobrang pagkakilala. Kabisado mo na ang talinghaga ng manghahasik; matutukoy mo ang apat na lupa sa isang pulong ng maliit na grupo nang hindi bumubuklat. Iyon ang bahaging kinakalampag ng talatang ito. Maaaring taon-taon kang nakikinig, nagtuturo pa nga, at ganoon pa rin ang ugali mo sa pera, ganoon pa rin ang tinig mo sa hapag, ganoon pa rin ang tigas mo sa kapatid na hindi mo kinakausap. Tumitingin, hindi nakakakita. Ang panganib ay hindi kamangmangan; ito ay pamilyaridad na walang pagsunod, at sinabi ni Jesus na kahit ang inaakala nating hawak natin ay maaaring mabawi. Ngayon: isulat sa papel ang isang pangungusap mula sa Kasulatan na matagal mo nang alam ngunit hindi mo pa sinusunod, at sa ilalim nito, isulat ang isang bagay na gagawin mo bago ka matulog ngayong gabi.

Konteksto

Naglalakbay si Jesus sa mga lungsod at nayon ng Galilea, at ang tumitipon sa kaniya ay hindi kongregasyon kundi dagsa ng mga tao mula sa iba't ibang bayan, marami sa kanila naghahanap ng himala o ng pinuno na tatapos sa Roma. Sa gitna ng ganitong pulutong, mapanganib ang malinaw na pananalita: sa isang salita ay maaaring gawin siyang bandila ng rebelyon. Kaya siya nagtatalinghaga sa labas at nagpapaliwanag sa loob. Tandaan din kung sino ang nasa loob: labindalawang mangingisda at kauri nila, at mga kababaihan, kabilang ang asawa ng tagapangasiwa ni Herodes, na sila pa ang nagsusustento sa paglalakbay. Wala sa kanila ang may pinag-aralang pangrelihiyon. Ang "ipinagkaloob" ay literal na nakikita sa listahan ng mga pangalan sa simula ng kabanata.

Ang Tanong

Sadya bang binubulag ng Diyos ang tao? Hindi maaaring pahinain ang tunog ng talata: may layunin sa pananalita ni Jesus, "kaya tumingin man sila ay hindi talaga sila makakakita." Ayaw kong pakinisin iyon. Ngunit pansinin: kahit ganito, patuloy siyang nagsasalita sa pulutong, at ang manghahasik sa talinghaga ay naghahasik sa lahat ng lupa, pati sa tabi ng daan kung saan tiyak ang pagkalamon. Ang hatol ay tunay, at hindi ito huling salita. Ang talinghaga ay pader sa tumatanggi, ngunit isa rin itong nakabukas na bintana: nananatili itong nakalagay sa memorya, naghihintay ng araw na baka maunawaan. Hindi natin masasagot kung saan eksaktong nagtatapos ang pagpapatigas ng Diyos at nagsisimula ang atin. Nakatayo tayo sa gilid ng isang bagay na hindi natin masusukat, at ang tanging tugon ay panghawakan ang kaloob na binigay at huwag ipagyabang.

Ang Profile

Ang mga unang bumasa kay Lucas ay mga Kristiyano, marami sa kanila Hentil, na nakaupo sa isang matinding sakit: bakit hindi tinanggap ng bayan ng pangako ang Mesiyas ng bayan ng pangako? Hindi ito sa kanila teolohikong palaisipan kundi bukas na sugat sa pamilya at sinagoga. Ang talatang ito ang nagsabi sa kanila: hindi ito aksidente, at hindi ito bago; ito ang dating tinig ni Isaias. At may pangalawang tunog na hindi natin agad nadarama. Ang salitang "hiwaga" ay pamilyar sa daigdig ng Griyego, ang wika ng mga sekretong pagtuturo na para lamang sa mga piling naipasok. Narito, ang mga nasa loob ay mga mangingisda, mga babaeng pinalayasan ng demonyo, mga taong walang kapangyarihan. Doon ipinagkaloob ang hiwaga. Sa kanila, ito ang pinakamagandang balita sa buong kabanata.

Pagninilay

Aling bahagi ng Kasulatan ang pinakakabisado ko, at saan ako pinakabulag sa pagsunod dito?

Kung ang pag-unawa ay kaloob at hindi tagumpay ng katalinuhan, paano nito babaguhin ang paraan ko ng pagtingin sa taong sa palagay ko ay hindi pa "nakakaintindi"?