Lucas 8

Ang Teksto

Naglalakbay si Jesus sa mga lungsod at nayon, ipinapahayag ang kaharian ng Diyos, kasama ang Labindalawa at ang mga babaeng pinagaling niya at ngayon ay tumutustos sa kanila mula sa sarili nilang yaman. Sa gitna ng dagsa ng tao, ikinuwento niya ang manghahasik at ang apat na uri ng lupa, at ipinaliwanag na ang butil ay ang salita ng Diyos; sinundan niya ito ng babala tungkol sa ilawan at sa pakikinig, at ng pahayag na ang kaniyang pamilya ay "ang mga nakikinig ng salita ng Diyos at sinusunod ito." Pagkatapos ay apat na eksena na parang sunod-sunod na alon: pinatahimik niya ang bagyo sa lawa, pinalaya ang lalaking sinasaniban ng Pulutong sa Geraseno, pinagaling ang babaeng labindalawang taong dinudugo, at binuhay ang labindalawang taong gulang na anak ni Jairo.

Ang Puso ng Kabanata

Iisa ang sinusundan ng buong kabanata: ang salita ni Jesus at kung ano ang nagagawa nito kapag tinanggap. Sa talinghaga, ang salitang iyon ay mukhang mahina at nasasayang, natatapakan, nalalanta, nasasakal; hindi pinangangatwiranan ni Jesus ang kabiguan, tinatanggap niya ito bilang normal. Ngunit sa mga sumunod na eksena, ang parehong salita ay nag-uutos sa hangin at sa tubig, sa Pulutong, sa dugong hindi tumitigil sa loob ng labindalawang taon, at sa isang bangkay. Ito ang sinasabi ng kabanata tungkol sa Diyos: ang kaniyang paghahari ay hindi dumarating sa pamamagitan ng dahas kundi sa pamamagitan ng binitawang salita, at ang tanging paraan upang mapasailalim doon ay ang pakikinig na may tiyaga. Kaya hindi palamuti ang "Mag-ingat kung paano kayo makinig." Ito ang buong panganib at buong pag-asa ng pagiging alagad.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng binitawang butil ay matanda na. Ipinangako ng Diyos sa Isaias 55 na ang kaniyang salita ay hindi babalik sa kaniya na walang bunga, gaya ng ulan at niyebe na bumababa at nagpapasibol sa lupa. Ganoon din ang pangakong bago sa Jeremias 31: isusulat ang kautusan sa puso, hindi sa bato. Kaya kapag sinabi ni Jesus na ang butil ay salita ng Diyos at ang pagkakaiba ay nasa lupa, hindi siya nagpapakilala ng bagong doktrina; inilalapat niya sa sarili ang gawain ng Diyos sa Israel. At ang isang lupa na "namunga ng higit pa sa isandaan" ay tanda ng bagong pagbabalik mula sa pagkatapon, ang pagsasaka ng Diyos sa kaniyang bayan na muling nagbubunga. Ang paghahari ng Diyos ay dumarating na parang taniman, hindi parang hukbo.

Ang Salamin

Tingnan mong mabuti ang ikatlong lupa: hindi ito tinapakan, hindi rin ito nalanta. Tumubo ito. Nasakal lamang ng "mga alalahanin at mga kayamanan at mga kaligayahan sa buhay na ito." Iyan ang pinakamabangis na linya sa kabanata para sa ating mga aktibo sa simbahan. Hindi tayo tumitiwalag; nakikinig pa rin tayo, tumutulong pa rin, pero puno ang isip ng amortisasyon, ng bukas na pasok sa trabaho, ng anak na hindi tumitino, ng bakasyon na kailangan natin. Hindi kalaban ang mga ito ng salita. Nakikipagtubo lamang sila hanggang sa maipit ang ugat. At ang gamot na binibigay ni Jesus ay hindi bagong gawain kundi tiyaga sa pakikinig. Ngayong araw: piliin ang isang tao na alam mong hindi ka nakapagkuwento tungkol kay Jesus, at sabihin sa kaniya, sa text man o sa harapan, ang isang tiyak na bagay na ginawa ng Diyos sa buhay mo, gaya ng inutos sa lalaking Geraseno.

Konteksto

Nasa Galilea tayo, sa mga baryo sa palibot ng lawa. Ang ganda ng detalye sa talata 3: tinutustusan ng asawa ng tagapangasiwa ni Herodes ang gawain ng isang Galileong guro na sasabihin ni Herodes kalaunan na nakakaabala. Ang pera ng korte ay dumadaloy sa kaharian ng Diyos. Pagkatapos, tatawid sila sa kabilang pampang: teritoryo ng mga Hentil, may kawan ng baboy, may libingan, isang lugar na "marumi" sa bawat antas para sa isang Judio. At sa pagbalik, dalawang magkasalungat na uri ng tao: si Jairo, may pangalan, may posisyon sa sinagoga, at isang babaeng walang pangalan, walang pera, at labindalawang taong ibinukod ng batas sa Levitico 15 dahil sa dugo. Pareho silang lumuhod.

Ang Pangunahing Tauhan

Natutulog si Jesus sa bangka habang nagsisimula ang bagyo. Mayroon nang ganitong eksena sa Kasulatan: isang propetang natutulog sa ilalim ng barko habang nanganganib ang lahat. Ngunit ang pagtulog ni Jonas ay pagtakas, at ang bagyo ay galit ng Diyos sa kaniya; ang pagtulog ni Jesus ay katiwasayan, at ang bagyo ay sumusunod sa kaniyang saway. Hindi pinuri ni Jesus ang panic ng mga alagad, at hindi rin siya nagpaliwanag: "Nasaan ang inyong pananampalataya?" Tapos. Ganito siya sa buong kabanata: malumanay sa nanginginig na babae, matigas sa mga tumatawa sa bahay ni Jairo, hindi nagpapaliwanag sa mga Geraseno na nagtataboy sa kaniya. Malapit, ngunit hindi mapapaamo.

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Tatlong tahi ang nagdurugtong sa kabanatang ito sa buong Kasulatan. Una, ang binanggit ni Jesus sa talata 10 ay ang utos sa Isaias 6: ang propeta ay ipinadala sa bayang nakikinig na hindi nakakaunawa. Ibig sabihin, ang di-pagkaunawa ng karamihan ay bahagi ng mahabang kasaysayan ng Israel, hindi bagong sorpresa. Ikalawa, ang pagsaway sa dagat: sa Awit 107, ang Diyos lamang ang pinatatahimik ang unos at ang mga alon, kaya tama ang tanong na "Sino nga kaya ito?" Ikatlo, ang paghawak ni Jesus sa kamay ng patay na bata. Sa batas, ang paghawak sa bangkay ay nagdudulot ng karumihan; dito, kabaligtaran ang dumadaloy. Gayundin sa laylayan ng kaniyang damit: hindi nadungisan ang karumihan ni Jesus, kundi nagaling ang babae. Kay Elias at Eliseo, ipinanalangin ang mga batang namatay; kay Jesus, isang salita lamang: "Bata, tumayo ka."

Pagninilay

Alin sa tatlong bagay na sinabi ni Jesus na nakakasakal, ang alalahanin, ang kayamanan, o ang kaligayahan sa buhay na ito, ang pinakaaktibo sa iyo ngayong buwan, at saan mo eksaktong nakikita ang bunga nitong naantala?

Ang mga Geraseno ay nakita ang lalaking nakadamit at matino na, at ipinagtabuyan pa rin nila si Jesus. Anong pagbabagong hinihiling ng Diyos sa iyo na natatakot ka pang mangyari, kahit alam mong mabuti ito?