Mateo 21:22

Ang Teksto

Matapos matuyo ang puno ng igos sa isang salita lamang ni Jesus, namangha ang mga alagad. Ang sagot niya ay hindi paliwanag tungkol sa puno kundi isang pangako tungkol sa kanila: kung may pananampalataya kayo at hindi mag-aalinlangan, hindi lang ito ang magagawa ninyo, kundi kahit ang pagpapalipat ng bundok. At pagkatapos, ang talatang pinag-uusapan natin: "Lahat ng hihilingin ninyo sa panalangin na may paniniwala, matatanggap ninyo."

Ang Puso Nito

Madaling basahin ito bilang blangkong tseke. Pero tingnan kung saan ito sinabi. Kagagaling lang ni Jesus sa templo, kung saan ibinaligtad niya ang mga mesa at sinabing ginawa nilang "lungga ng mga magnanakaw" ang bahay na dapat ay "bahay-panalanginan." Pagkatapos, isang punong may dahon pero walang bunga ang tinuyo niya. Dalawang larawan ng parehong bagay: relihiyong magara sa labas, walang bunga sa loob. At doon mismo niya ibinigay ang pangako tungkol sa panalangin. Ang ibig sabihin: ang Diyos ay hindi tumutugon sa anyo kundi sa tunay na pagtitiwala. Ang panalangin ay hindi palamuti ng isang buhay na relihiyoso; ito ang bunga mismo. Ang hindi nananalangin ay punong dahon lamang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa buong kasaysayan ng Israel, ang igos at ubasan ay larawan ng bayan ng Diyos na inaasahang mamunga. Sa parehong kabanata, isinalaysay ni Jesus ang ubasan na ipinaupa sa mga tagapag-alagang ayaw magbigay ng ani, at tahasan niyang sinabi na ang kaharian ay "ibibigay sa ibang bansa na mag-aalaga sa mga bunga nito." Ang pangako tungkol sa panalangin ay hindi nakahiwalay dito. Si Jesus ay papasok sa Jerusalem bilang Haring "mapagpakumbaba at nakasakay sa asno," at sa loob ng ilang araw ay mananalangin siya sa Getsemani nang may ganap na pagtitiwala at hindi makukuha ang hinihingi niya, upang makuha natin ang hindi natin kayang hingin. Doon nakaangkla ang talata: hindi sa lakas ng ating paniniwala kundi sa Anak na nagtiwala hanggang krus.

Ang Salamin

Kilalanin natin ang sarili natin dito. May mga panalanging tumigil ka nang ipanalangin, hindi dahil nasagot na kundi dahil napagod ka: ang kapatid na ilang taon nang hindi kumakausap sa iyo, ang anak na umalis sa pananampalataya, ang utang na parang walang katapusan, ang katawan na hindi na gumagaling. Tahimik mong ipinasya na hindi na sulit humingi. Pero may panganib din sa kabilang dulo: ang panalanging ginagamit bilang teknik, parang pindutan na kapag sapat ang lakas ng loob mo ay bubukas ang kaban ng langit. Pareho silang dahon na walang bunga. Ang tinatawag ni Jesus ay isang paghingi na totoo, tiyak, at handang magpabago sa humihingi. Ngayong araw: isulat sa papel ang isang bagay na matagal mo nang hindi ipinapanalangin dahil sumuko ka na, at sabihin ito nang malakas sa Diyos nang isang beses, buong pangalan, buong hiling.

Ang Detalye

Pansinin ang "burol" o bundok sa talata 21. Hindi ito abstraktong bundok. Si Jesus ay naglalakad mula Betania papuntang Jerusalem, at ang bundok na nasa harap nila ay ang Bundok ng mga Olibo at, sa dulo nito, ang bundok ng templo na kababaligtad lang niya ng mga mesa. Ang sinasabi niya ay hindi, "kaya ninyong gumawa ng himala sa heograpiya." Ang sinasabi niya ay, "ang sistemang ito na mukhang matibay at hindi matitinag, ang relihiyong nagbebenta ng kalapati at nagbabantay sa sarili nitong kapangyarihan, ay matitinag sa pamamagitan ng panalangin ng mga nagtitiwala." Iyon ay mas radikal kaysa sa paglilipat ng lupa. At mas nakakatakot, dahil ang unang bundok na kailangang matinag ay madalas nasa loob natin.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

May dalawang tinig na kailangang marinig kasabay nito. Una, ang panalangin ni Jesus sa Getsemani, kung saan hiniling niya na lumampas ang saro at hindi ito ibinigay sa kaniya; walang alinlangan doon, pero may "hindi" pa rin. Pangalawa, ang sulat ni Santiago, na nagsabing hindi natatanggap ng ilan dahil mali ang hinihingi, para lamang sa sariling kalayawan. Magkasama nilang iniingatan ang talata laban sa dalawang maling paggamit: hindi ito pangakong walang "hindi," at hindi ito lisensya sa kasakiman. Ang hinihingi ng Anak sa Ama ay laging may kasamang "mangyari ang kalooban mo," at doon mismo nagiging makapangyarihan ang panalangin, hindi humihina.

Ang Tanong

Kung "lahat" ay talagang lahat, bakit may mga panalangin na hindi nasasagot? Hindi maganda ang mga mabilisang sagot: kulang ka raw sa pananampalataya, mali raw ang timing, may nakatagong kasalanan ka. Minsan ganoon nga, pero madalas ay hindi, at ang paggamit nito bilang panuntunan ay isa pang paraan ng pambubugbog sa taong nagdadalamhati. Ang tapat na sagot: hindi nagbibigay ng paliwanag ang teksto. Sinasabi lamang nito na bukas ang Ama at tunay ang paanyaya. Ang hindi natin maikubli ay ang espasyo sa pagitan ng pangako at ng karanasan. Doon tayo pinapapasok ng Panginoon, hindi upang ipaliwanag ang hiwaga kundi upang manatiling humihingi, gaya ng ginawa niya sa hardin nang hindi niya natanggap ang hiniling.

Pagninilay

Anong panalangin ang tumigil ka nang ipanalangin, at ano ang tunay na dahilan: katigasan ng puso mo, o sugat na hindi mo pa naipagtatapat?

Saan sa buhay mo may dahon na walang bunga, ibig sabihin, anyo ng kabanalan na hindi na pinapalakas ng tunay na pakikipag-usap sa Diyos?