Mateo 26

Ang Teksto

Dalawang araw bago ang Paskuwa, sinabi ni Jesus sa kaniyang mga alagad na siya ay ibibigay upang maipako sa krus, at samantala, sa palasyo ni Caifas, nagsasabwatan ang mga pinuno kung paano siya mahuhuli nang palihim. Sa pagitan ng dalawang eksenang iyon, isang babae sa Betania ang nagbuhos ng mamahaling pabango sa ulo ni Jesus, at tinawag niya itong paghahanda sa kaniyang paglilibing. Nagpatuloy ang gabi: ang hapag ng Paskuwa kung saan hinati niya ang tinapay at iniabot ang kopa ng dugo ng kasunduan, ang panalangin sa Getsemani na "hindi sa nais ko kundi ayon sa nais mo," ang halik ni Judas, ang paglilitis kay Caifas, at ang tatlong pagkakaila ni Pedro na sinundan ng pagtilaok ng tandang at ng mapait na pag-iyak.

Ang Puso ng Teksto

Sa gitna ng kabanata ay may isang pangungusap na nagbubuklod sa buong Kasulatan: "ito ay ang aking dugo ng kasunduan na ibinuhos para sa marami para sa ikapapatawad ng mga kasalanan." Hindi ito basta paalam ng isang guro sa kaniyang mga tagasunod. Kasunduan ang sinasabi niya, at ang kasunduan sa Lumang Tipan ay laging may dugo: isang hayop na pumapalit, isang buhay na ibinubuhos upang manatiling buhay ang relasyon sa pagitan ng banal na Diyos at ng bayang hindi banal. Ngayon, ang Diyos mismo, sa katawan ng Anak, ang nagsisilbing kapwa saksi at handog. At napakahalagang pansinin kung kailan niya ito sinabi: habang nakaupo si Judas sa parehong hapag. Ang kopa ay iniabot sa mga taong iiwan siya bago pa lumipas ang gabing iyon. Kaya't ang grasya rito ay hindi gantimpala sa katapatan; ito ang tanging bagay na natitira kapag ang katapatan ng tao ay nagiba na.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi aksidente na ang lahat ng ito ay nangyari sa Paskuwa. Sa Exodo, ang dugo ng kordero sa hamba ng pinto ang nagligtas sa Israel mula sa kamatayan, at taon-taon, sa bawat pag-alaala, muling binabalikan ng bayan ang gabing iyon ng paglaya. Ngayon, sa hapag ng Paskuwang iyon, kinuha ni Jesus ang tinapay at kopa na dapat sana ay nagsasalaysay ng Ehipto, at ipinako ang kahulugan ng mga ito sa kaniyang sariling katawan. Hindi na tupa: siya. At may bagong bagay: hindi lamang paglaya mula sa panlabas na pang-aalipin kundi "ikapapatawad ng mga kasalanan," ang eksaktong pangako ng bagong kasunduan sa Jeremias 31, kung saan isinusulat ng Diyos ang kaniyang batas sa puso at hindi na inaalala ang kasalanan. Sa isang gabi, ang buong kuwento ng pagtubos ay nagtagpo sa isang lalaki.

Ang Salamin

Tingnan mo kung gaano kadaling maging tama ang mga alagad habang mali sila. "Maaari sana itong ipagbili ng malaking halaga at ipamimigay sa dukha." Praktikal. Mapagkawanggawa. At bulag sa kung sino ang nasa harap nila. Ganoon din tayo kapag ginagawa nating budget ang pananampalataya: sinusukat ang paglilingkod, ang oras, ang pera, at tinatanong kung sulit ba. May mga sandali na ang tanging tamang tugon ay pag-aaksaya. Pagkatapos ay si Pedro: "Kahit ako ay mamatay, hindi kita ikakaila." Alam mo ang tinig na iyon, ang tiwala sa sariling katatagan bago pa dumating ang pagsubok. Hindi bumagsak si Pedro sa harap ng Sanedrin kundi sa harap ng isang utusang babae sa patyo. Karaniwan, hindi bumibigay ang katapatan sa malalaking sandali kundi sa maliliit na tanong sa opisina, sa hapag-kainan, sa mga usapan kung saan mas madaling manahimik.

Ang Konteksto

Punong-puno ang Jerusalem. Sa Paskuwa, dumadagsa ang mga peregrino mula sa buong lupain, at alam ng mga Romano na ang mga pistang gunita ng paglaya ay pinakamainit na lugar para sa isang pag-aalsa. Si Caifas ay pinakapunong pari sa pahintulot ng Roma; ang kaniyang posisyon ay nakadepende sa kapayapaan. Kaya ang kanilang pagsasabwatan ay hindi lamang relihiyoso kundi politikal: "Hindi sa araw ng pista, upang hindi magkaroon ng kaguluhan ang mga tao." Ang tatlumpung piraso ng pilak ay halaga ng isang aliping napinsala sa ilalim ng Kautusan, isang presyong nakakainsulto. At ang paglilitis ay ginawa sa gabi, nagmamadali, may hinahanap na "maling patotoo." Ang buong makinarya ng kapangyarihan, banal at sekular, ay gumagalaw nang matulin sa dilim upang makatapos bago magbukang-liwayway.

Ang mga Unang Nakarinig

Isinulat ni Mateo ito para sa mga Judiong sumasampalataya kay Jesus, mga taong nagbabayad ng malaking halaga sa pagtatapat na iyon: itinatakwil ng sinagoga, pinaghihinalaan ng pamilya, minsan pinararatangan sa harap ng mga awtoridad. Nang marinig nila ang kuwento ni Pedro sa patyo, hindi iyon isang kuwento tungkol sa ibang tao. Marami sa kanila ang nakaila na rin, o natakot na baka gawin nila. At narinig nila ang sagot ni Jesus kay Caifas nang hindi ito nakakaligtaan: "makikita ang Anak ng Tao na nakaupo sa kanang kamay ng Kapangyarihan." Ang nakatayong nakagapos ay siyang darating na Hukom. Para sa isang minoryang pinagtatawanan, iyon ay hindi teolohiyang abstrakto kundi katiyakan na ang kasalukuyang hukuman ay hindi ang huling hukuman.

Ang Tanong

May dalawang pangungusap na magkatabi at hindi magkasundo nang madali. "Ang Anak ng Tao ay aalis, katulad ng naisulat patungkol sa kaniya," at kaagad, "aba sa lalaking iyon na magkanulo sa Anak ng Tao!" Kung nakasulat na, bakit may sumbat? Hindi sinusubukan ng teksto na pagkasunduin ang dalawa. Hindi nagiging biktima ng iskrip si Judas; siya mismo ang nagtanong, "Ano ang nais ninyong ibigay sa akin," at siya mismo ang naghanap ng pagkakataon. Ang layunin ng Diyos ay hindi nagbubura ng kalooban ng tao, at ang kalooban ng tao ay hindi nakakasira sa layunin ng Diyos. Nananatiling nakabukas ang bangin sa pagitan. Ang tanging bagay na inilagay ni Jesus doon ay isang salita, sa mismong sandali ng halik: "Kaibigan." Hindi iyon pagpapawalang-sala. Ngunit hindi rin iyon pagtatakwil, at hindi ipinaliliwanag ng teksto kung paano magkasabay ang dalawa.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ngayon ang tinatawag mong "pag-aaksaya" ang tunay na pagsamba, at ano ang pumipigil sa iyong ibuhos ito?

Sa aling maliit na sandali, hindi sa malaking pagsubok, mas madali kang manahimik tungkol kay Jesus, at ano ang sinasabi nito tungkol sa iyong tiwala sa sarili?