Nahum 1

Ang Teksto

Isang pahayag tungkol sa Ninive, ang kabisera ng imperyong Asiria, na inihayag kay Nahum na Elkoshita. Nagbubukas ang aklat hindi sa Ninive kundi sa Diyos: si Yahweh ay mapaghiganti at puno ng poot, ngunit banayad sa pagkagalit; dumaraan siya sa ipu-ipo, tumutuyo ang dagat, natutunaw ang mga burol sa kaniyang harapan. Sa gitna ng lahat ng ito ay isang pangako: "Si Yahweh ay mabuti, isang tanggulan sa panahon ng kaguluhan." Pagkatapos ay direktang kinakausap ang dalawa: Ninive, na huhukayin ang mga libingan at wawakasan ang pangalan; at Juda, na babaliin ang pamatok at sisirain ang mga tanikala, at makakatanggap ng magandang balita sa mga kabundukan.

Ang Buod

Hindi tayo makakalampas sa unang talata nang hindi nagagalit o naguguluhan: "Si Yahweh ay mapanibughuing Diyos at mapaghiganti." Ayaw natin ng Diyos na naghihiganti, kaya madalas nating dinadaanan lang ito. Ngunit tingnan ang kaagad na kasunod: "Banayad si Yahweh sa pagkagalit." Hindi kontradiksyon ito. Ang poot ng Diyos ay hindi pagsisinghal ng nabastos na ego kundi ang tugon ng katapatan sa dugong dinanak ng Asiria sa loob ng mga dekada. Ang Diyos na hindi kayang magalit sa Ninive ay Diyos na walang pakialam sa mga biktima. Ang etikal na bigat nito ay ganito: ang katarungan ay hindi opsyonal na hilig ng Diyos, ito ang kaniyang pagkatao. At kung ganoon, hindi rin ito opsyonal sa atin.

Ang Hibla

Nagtatapos ang kabanata sa isang larawan na kilala natin: "nasa mga kabundukan ang mga paa ng isang taong nagdadala ng magandang balita, na siyang naghahayag ng kapayapaan!" Ang salitang isinalin na magandang balita ay ang parehong ugat na kinuha ni Isaias at, sa Griyego, magiging euangelion, ebanghelyo. Ang una nating mabuting balita, kung gayon, ay hindi malumanay na mensahe: ito ang anunsyo na bumagsak na ang mananakop. Kapayapaan sa Juda dahil nawasak na ang makinarya ng karahasan. Ganito rin ang gawa ng krus: hindi pinagtakpan ni Cristo ang kasalanan, dinala niya ang bigat nito sa kaniyang sarili at binali ang pamatok. Ang biyaya ay hindi pag-iwas sa katarungan, ito ay katarungang dinanas ng Diyos mismo.

Ang Salamin

Ang tukso natin sa ganitong teksto ay ilagay ang sarili agad sa lugar ng Juda. Ngunit tanungin muna ang sarili: saan ako Ninive? Sa Ninive, ang lakas ay katuwiran. "Kahit na napakalakas at napakarami ang bilang nila," sabi ng Diyos, at nabuwal pa rin. May kapangyarihan ka: sa trabaho bilang superbisor, sa tahanan bilang magulang o asawa, sa simbahan bilang lider. Ang tanong ay hindi kung mabait ka kapag nakikita ng lahat, kundi ano ang nangyayari sa iyong tono kapag hindi ka na sinusuway. May pamatok bang ikinakabit ka sa iba: sa kasambahay na hindi tumatanggap ng araw ng pahinga, sa empleyadong pinapasunod sa pagsisinungaling, sa anak na tinutuya nang paulit-ulit hanggang huminto na siya sa pagtatanggol sa sarili? Hindi tinutuya ni Nahum ang malalayong imperyo lamang. Sinusukat niya ang lahat ng gumagamit ng lakas na walang habag.

Ang Detalye

"Malulunod sila sa kanilang sariling inumin." Isang maliit na linya, madaling laktawan, ngunit ito ang paraan ng pagbagsak ng Ninive. Hindi lamang ito hula tungkol sa mga hukbong Babilonya sa pintuan; larawan ito ng isang lipunang nalasing sa sariling tagumpay at hindi na nakakaramdam ng panganib. May pagpaparusa na hindi dumarating na kidlat mula sa langit kundi umuusbong sa loob, gaya ng matinik na halaman na "sala-salabat" na hindi na makahulagpos sa sariling gusot. Ganoon din ang gawi ng kasalanan sa buhay natin: ang pagsisinungaling na kailangan ng bagong kasinungalingan, ang utang na ginagamot ng panibagong utang, ang galit na iniinom gabi-gabi hanggang hindi na natin alam kung galit pa ba talaga tayo o adik na. Ang katarungan ng Diyos ay madalas na paghahayag lamang ng inumin na tayo mismo ang naghalo.

Ang Larawan

Ang mga unang nakarinig kay Nahum ay mga Judiong nabuhay sa ilalim ng Asiria nang mahigit isang siglo. Nakita nila ang pagbagsak ng Samaria, ang buwis na kumakain sa kanilang ani, ang mga bihag na hinihila sa tanikala habang nakaukit ang kanilang kahihiyan sa mga pader ng palasyo sa Ninive. Ang Asiria ay bantog sa sistematikong lupit: pagbabalat, pagtatambak ng bangkay sa harap ng mga lungsod, sadyang isinasabuhay upang manghina ang loob ng lahat. Nang sabihin ni Nahum na "Huhukayin ko ang iyong mga libingan," hindi ito kalapastanganan sa kanilang tainga kundi pagtutumbas: ang lungsod na yumurak sa mga patay ay hindi paglalaanan ng dangal. Ang etikal na tanong sa kanila ay hindi kung hihiganti sila, kundi kung maghihintay ba sila sa Diyos.

Ang Ugnayan

Sinipi ni Pablo ang ganito ring pag-asa sa Roma 12 nang isulat niyang "Akin ang paghihiganti," at ang lohika niya ay nakasalalay kay Nahum: dahil hahatulan ng Diyos, hindi na kailangang gawin ito ng biktima. Ang pananampalataya sa katarungan ng Diyos ang nagpapalaya sa atin mula sa pagkakabilanggo sa sariling galit. Ganito rin ang narinig ni Jonas, nang pinatawad ang Ninive dahil nagsisi ito. Iisang lungsod, dalawang aklat: ang habag ay tunay, at hindi ito walang hangganang pagpapaliban. Sa gitna ni Nahum ay nakatayo pa rin ang alok: "tapat siya sa mga naglalagak ng kanilang tiwala sa kaniya."

Sino ang nakakaramdam ng bigat ng aking mga desisyon ngayong linggo, at magpapasalamat kaya sila o iiwas sa akin?

Anong galit ang matagal ko nang hawak dahil hindi ko pinagkakatiwalaan sa Diyos ang paghatol dito?