Aklat ng Filipos: Kagalakan sa Gitna ng Pagdurusa

Panimula

Isipin mo ang isang taong nakakadena sa isang sundalong Romano, nakatira sa isang inuupahang silid, hinihintay ang hatol na maaaring maging kamatayan. Hindi siya nagpapadala ng listahan ng mga hinaing. Ang isinusulat niya ay isang liham na paulit-ulit na lumalabas ang salitang "magalak."

Iyan ang aklat ng Filipos. Apat na kabanata lang, mababasa sa loob ng dalawampung minuto, ngunit isa ito sa mga liham na pinakamadalas balikan ng mga taong nasa dulo na ng kanilang lakas. Hindi dahil magaan ang tono nito, kundi dahil galing ito sa isang taong walang anumang dahilan sa labas ng kaniyang sarili para magalak, at gumawa pa rin niyon.

Sa pahinang ito, makikilala mo kung sino ang sumulat ng Filipos, kailan at saan, kanino ito ipinadala, paano ito nabuo, at ano ang mga temang dumadaloy dito. Higit pa riyan, matutuklasan mo kung bakit ang kagalakan sa liham na ito ay may hugis na hindi natural sa atin: hindi paitaas, kundi pababa.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang binabasa ang Filipos bilang koleksiyon ng mga positibong pahayag na maaaring ipaskil sa dingding. Iba ang tuon natin dito. Ang kagalakang ipinakikilala ni Pablo ay may hugis ng krus, at ang krus ay isang landas pababa. Si Cristo ay hindi umakyat patungo sa karangalan; bumaba siya patungo sa pagkaalipin at kamatayan, at doon nagsimula ang tunay na pagtaas. Iyan ang modelo ng bawat kabanata: si Pablo sa kadena, ang mga Filipos sa pag-uusig at kahirapan, si Epafrodito na nanganib ang buhay. Sa Filipos, hindi natatagpuan ang kagalakan sa pag-iwas sa pagdurusa kundi sa pagsunod kay Cristo papasok doon. Kaya hindi ito panandaliang emosyon. Isa itong direksiyon.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa aklat ng Filipos?

Ang Filipos ay isang liham na isinulat ni apostol Pablo, kasama ang pangalan ni Timoteo sa pambungad, para sa iglesyang itinatag niya sa lungsod ng Filipos sa Macedonia. Mababasa sa Mga Gawa 16 kung paano nagsimula ang iglesyang ito: isang pangitain, isang paglalakbay patawid ng dagat, isang tindera ng telang kulay-ube na nagngangalang Lidia, isang alipin na pinalaya mula sa masamang espiritu, at isang bantay ng bilangguan na nabautismuhan sa hatinggabi matapos ang isang lindol. Kapansin-pansin: ang iglesyang tatanggap ng liham tungkol sa kagalakan sa gitna ng pagdurusa ay ipinanganak nang mismong si Pablo at si Silas ay nagkanta ng papuri sa loob ng bilangguan.

Halos labinlimang taon ang lumipas, nasa kadena na muli si Pablo. Malaking bahagi ng mga nag-aaral ng Bibliya ang naniniwalang isinulat niya ang liham na ito mula sa Roma, sa panahon ng kaniyang pagkabilanggo doon na binanggit sa Mga Gawa 28, mga taong 60 hanggang 62 pagkatapos ni Cristo. Sinusuportahan ito ng mga detalye sa loob ng liham: nabanggit niya ang bantay ng palasyo at ang mga taong kabilang sa sambahayan ng emperador, at inaasahan niyang malapit nang lumabas ang hatol sa kaniyang kaso. May ilang iskolar na nagtatanong kung sa Efeso o Cesarea ba isinulat ito, dahil malapit ang Efeso sa Filipos at madalas ang pabalik-balik ng mga mensahero sa liham. Hindi nagbabago ang mensahe kahit alin ang piliin: mula sa loob ng pagkakabilanggo isinulat ito.

Ang dahilan ng pagsulat ay simple at napakapersonal. Nagpadala ang mga Filipos ng tulong sa pananalapi kay Pablo sa pamamagitan ni Epafrodito. Nagkasakit si Epafrodito nang malubha, muntik nang mamatay, at ngayo'y pinapabalik siya ni Pablo na may dalang liham ng pasasalamat, balita tungkol sa kalagayan ng apostol, at pastoral na payo sa mga isyung umuusbong sa iglesya: mga sigalot sa pagkakaisa, banta ng mga huwad na tagapagturo, at ang bigat ng pag-uusig.

Sa loob ng ganitong sitwasyon lumitaw ang pinakapundasyong pahayag ng liham. Sinabi ni Pablo sa Filipos 1:6, "Natitiyak ko na ang Diyos na nagpasimula ng mabuting gawaing ito sa inyo ay magpapatuloy sa paggawa nito hanggang sa araw ng pagdating ni Cristo Jesus." Hindi ito optimismo tungkol sa kakayahan ng tao. Ang tinutukoy niya ay isang gawaing sinimulan ng Diyos at hindi kayang pigilan ng kadena, ng sakit, o ng kamatayan.

Kaya kaya niyang sabihin sa Filipos 1:21, "Sapagkat para sa akin, ang buhay ay si Cristo at ang kamatayan ay pakinabang." Pansinin ang lohika: kung si Cristo ang laman ng buhay, wala nang matitinag sa kamatayan. Wala nang kayang banta ang hukuman. Kapag ang sentro ng buhay ay tao, trabaho, katawan, o kalayaan, ang pagdurusa ay isang pagkawala. Kapag si Cristo ang sentro, ang pagdurusa ay nagiging daan ng pakikisama sa kaniya.

At dito nagbubukas ang pinakamataas na tuktok ng liham, ang Filipos 2:5-11, kung saan inilalarawan ni Pablo ang landas ni Cristo pababa: mula sa likas na pagka-Diyos, patungo sa kalagayan ng alipin, patungo sa kamatayan sa krus. Pagkatapos lamang niyon dumating ang pagtataas. Ito ang hugis ng buong liham. Ang kagalakan ay hindi nakukuha sa pag-akyat; natatagpuan ito sa pagsunod sa isang Panginoong bumaba.

Mahigit labinlimang beses lumilitaw ang salitang kagalakan at ang pandiwang magalak sa apat na kabanatang ito. Hindi ito paglilibang sa gitna ng problema. Ito ang pananalig ng isang taong nalalaman kung sino ang may hawak sa wakas ng kaniyang kuwento.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi imbensyon ni Pablo ang kagalakan sa gitna ng pagdurusa. Isa itong lumang ugat na napakalalim sa Kasulatan.

Sa Lumang Tipan, hindi kailanman naging tanda ng magaang buhay ang kagalakan. Kumanta ang Israel sa dalampasigan matapos silang maligtas sa Egipto, ngunit sa ilang natutuhan nilang ang pagbulong-bulong ay kaya nilang gawing pangalawang wika. Ang mga awit na pinakamalalim ang kagalakan ay madalas isinulat ng mga taong nasa kagipitan, gaya ni David na tinutugis sa mga kabundukan. Sa panahon ng pagkatapon, sinabi ni Nehemias sa isang bayang lumuluha habang nakikinig sa Kautusan na ang kagalakan sa Panginoon ang kanilang kalakasan. At may propetang tumitig sa isang taniman na walang bunga at isang kulungan na walang hayop, at nangahas si Habacuc na sabihing magagalak pa rin siya sa Diyos ng kaniyang kaligtasan. Ang kagalakan sa Lumang Tipan ay laging nakadikit sa katauhan ng Diyos, hindi sa laki ng ani.

Kaya rin marami sa Filipos 2:5-11 ang tumutunog na pamilyar sa taingang bihasa sa Lumang Tipan. Ang paglilingkod ni Cristo hanggang kamatayan ay umaalingawngaw sa larawan ng Lingkod na nagdadala ng kasalanan ng marami sa Isaias 53. Ang pahayag na luluhod ang bawat tuhod at ipapahayag ng bawat dila na si Jesu-Cristo ang Panginoon ay hango sa Isaias 45:23, kung saan sinasabi ng Diyos na sa kaniya luluhod ang lahat. Ibig sabihin, ipinapatong ni Pablo sa isang ipinakong Judiong Galileo ang mismong pangalan at karangalan ng Diyos ng Israel.

May isa pang tahimik na pagtutulad. Sa Genesis 3, ang tukso sa hardin ay ang pag-abot sa pagkatulad sa Diyos. Sa Filipos 2, hindi ipinagpilitan ni Cristo ang kaniyang pagkapantay sa Diyos, kundi hinubad niya ang lahat. Ang unang Adan ay umabot paitaas at nahulog. Ang huling Adan ay bumaba nang kusa at itinaas ng Ama. Ganoon din ang paalala ni Pablo sa Filipos 2:14-15 na huwag maging mapagreklamo, na sumasalamin sa paglalarawan ng Deuteronomio sa isang salinlahing bulok sa pagbubulong-bulong.

At tumutungo ang lahat sa hinaharap. Nagsalita si Pablo tungkol sa pagiging mamamayan ng langit, isang matapang na pahayag sa isang lungsod na ipinagmamalaki ang pagiging kolonya ng Roma. Ang tunay na pagkamamamayan ng iglesya ay wala sa Roma, at doon ito hihintay ng Tagapagligtas. Kaya ang kagalakan ng mga Cristiano ay hindi pagtanggi sa kirot; isa itong paghawak sa katapusan ng kuwento habang nasa gitna pa ng kabanatang mahirap.

Ang kagalakan sa Bibliya ay hindi kawalan ng sakit kundi kasiguruhan sa Diyos.

Balangkas at pangunahing tema

Hindi mahigpit ang balangkas ng Filipos gaya ng Roma. Isa itong liham ng pagkakaibigan, umaandar nang parang pakikipag-usap, ngunit may kalinawan ang direksiyon nito.

Sa Filipos 1:1-11, binabati ni Pablo ang iglesya, kasama ang mga tagapangasiwa at diyakono, at nagpapasalamat sa Diyos dahil sa kanilang pakikibahagi sa gawain ng Magandang Balita mula sa unang araw. Dito lumitaw ang salitang pakikipag-isa o pakikibahagi, na sa buong liham ay hindi nangangahulugan ng magiliw na samahan lamang kundi ng tunay na pagsasalo sa gastos, sa panganib, at sa pagdurusa. Dito rin nakalagay ang pangako ng Filipos 1:6, ang batayan ng bawat panawagan sa kabanatang susunod.

Sa Filipos 1:12-26, ipinaliwanag ni Pablo ang nangyayari sa kaniyang pagkakabilanggo. Sa paningin ng tao, huminto ang kaniyang misyon. Sa paningin niya, sumulong ang Magandang Balita, dahil ang mismong mga bantay ay nakarinig kay Cristo, at ang iba pang mga mananampalataya ay lumakas ang loob sa pagpapahayag. Nagtapos ang bahaging ito sa mahinahong pagsusuma sa Filipos 1:21, kung saan pinag-iisa niya ang buhay at kamatayan sa ilalim ng isang pangalan.

Sa Filipos 1:27 hanggang 2:18 pumapasok ang panawagan sa pamumuhay na karapat-dapat sa Magandang Balita, lalo na sa loob ng iglesyang nabibiyak ng maliliit na kompetensya. Nasa gitna nito ang Filipos 2:5-11, na malamang isang awit ng mga unang Cristiano. Hindi ito inilagay ni Pablo bilang malayong doktrina kundi bilang direktang lunas sa pagmamataas: ang kaisipang mamayani sa iglesya ay ang kaisipan ng isang Panginoong naghubad ng karangalan. Kasunod nito ang paalala na gawin nating ganap ang kaligtasan nang may pagpipitagan, dahil ang Diyos mismo ang kumikilos sa loob natin, at ang panawagang magningning na parang mga bituin sa isang baluktot na panahon.

Sa Filipos 2:19-30 ipinakilala ang dalawang buhay na halimbawa ng landas pababa: si Timoteo, na hindi naghahanap ng sariling kapakanan, at si Epafrodito, na inialay ang kaniyang kalusugan para sa gawain. Hindi palamuti ang mga talatang ito; sila ang mukha ng teolohiya sa kabanata 2.

Sa Filipos 3:1 hanggang 4:1, biglang tumigas ang tono. Binabalaan ni Pablo ang iglesya sa mga nagpipilit ng pagtutuli at ng pagtitiwala sa laman. Inilista niya ang sariling mga sertipikasyon, at itinapon ang lahat bilang basura kumpara sa pagkakilala kay Cristo. Dito lumitaw ang Filipos 3:13-14, ang larawan ng isang taong tumatakbo pasulong. At dito rin nakalagay ang malalim na pahayag ng pagnanais niyang makilala si Cristo maging sa pakikibahagi sa kaniyang mga pagdurusa.

Sa Filipos 4:2-23 nagbaba na ang liham sa antas ng pang-araw-araw na buhay: dalawang babaeng nagkakagalit na pinapayuhan sa pangalan, ang panawagan ng Filipos 4:4-7, ang disiplina ng pag-iisip sa mga bagay na marangal, ang natutuhang kasiyahan sa anumang kalagayan, at ang pasasalamat sa handog ng iglesya na tinawag niyang mabangong alay para sa Diyos.

Apat ang temang tumatahi sa buong liham: ang kagalakan na hindi nakasalalay sa kalagayan, ang pagkakaisa na nabubuo lamang sa pagpapakumbaba, ang pagsulong ng Magandang Balita kahit sa pinakabaradong sitwasyon, at ang sentralidad ng katauhan ni Cristo bilang huwaran at bilang kayamanan.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang parang mga poste ng liham na ito, at bawat isa ay madalas maling gamitin kapag hinihiwalay sa konteksto.

Sinabi ni Pablo sa Filipos 3:13-14, "Mga kapatid, hindi ko pa maaaring sabihin na iyon ay nakamtan ko na. Ngunit ito ang ginagawa ko: nililimot ko ang mga bagay na nasa likuran at buong sikap na tinutungo ang mga bagay na nasa hinaharap. Nagsisikap ako patungo sa pinakaduluhan upang makamtan ang gantimpalang siyang layunin ng pagtawag sa akin ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo Jesus tungo sa buhay sa langit." Hindi ito panawagan sa pagkalimot sa masasakit na alaala sa pamamagitan ng lakas ng isip. Ang nililimot niya sa konteksto ay ang kaniyang dating mga tagumpay, ang mga bagay na dahilan noon ng kaniyang pagmamalaki. Iyon ang pinakamahirap iwan: hindi ang mga kabiguan kundi ang mga bagay na pinagbabatayan natin ng halaga natin. Tumatakbo ang tumatakbo, hindi para kumita ng pag-ibig ng Diyos, kundi dahil natawag na siya.

Sa Filipos 4:4-7 mababasa, "Magalak kayong lagi sa Panginoon. Muli kong sasabihin, magalak kayo! Ipakita ninyo sa lahat ang inyong kahinahunan. Malapit na ang Panginoon. Huwag kayong mabalisa tungkol sa anumang bagay. Sa halip, hingin ninyo sa Diyos ang lahat ng inyong kailangan sa pamamagitan ng panalanging may pasasalamat. At ang kapayapaan ng Diyos na hindi kayang unawain ng tao ang mag-iingat sa inyong isip at damdamin dahil kayo'y nakipag-isa na kay Cristo Jesus." Hindi ipinangako ni Pablo ang mga sagot sa lahat ng ating katanungan, kundi ang isang tanod sa pintuan ng isip at damdamin. Ang salitang ginamit ay larawan ng sundalong nakatayong bantay sa isang lungsod, ang mismong tanawin sa harap ng mga mata ni Pablo habang nakakadena. Ang natatanging paraan patungo doon ay ang paglipat ng bigat mula sa ating mga balikat patungo sa panalangin.

At sa Filipos 4:13 nakasulat, "Ang lahat ng ito ay kaya kong gawin dahil sa lakas na kaloob sa akin ni Cristo." Ito ang pinakamalimit maling gamitin na talata sa liham. Hindi ito pangako ng tagumpay sa laro, eksamen, o negosyo. Ang "lahat ng ito" sa konteksto ay ang natutuhan niyang kasiyahan sa kagipitan at sa kasaganaan, sa gutom at sa kabusugan. Hindi ito lakas para makuha ang lahat ng gusto natin, kundi lakas para manatiling nakatayo kahit mawala ang lahat.

Sa Filipos, hindi kaligtasan sa hirap ang ipinangako, kundi kasapatan sa loob nito.

Ang Salamin

Marahil hawak mo ang telepono mo ngayon at may isang bagay sa buhay mo na hindi na mababawi. Isang trabahong nawala. Isang resulta ng eksaminasyon na binago ang mga plano. Isang anak na hindi na kumakausap sa iyo. Isang gabing tahimik na tahimik sa iyong silid at pakiramdam mo, dumaan ka na ng napakalayo para maiwan lamang nang ganito.

Kung ang kagalakan ay nakukuha sa pag-akyat, wala kang mababalikan sa liham na ito. Ngunit kung ang kagalakan ay nakukuha sa pagsunod kay Cristo pababa, kung gayon ang mismong sitwasyon mo ang lugar kung saan pinakamalapit siya.

Kaya may itatanong sa iyo ang liham na ito, at hindi ito magiging kumportable. Ano ang nasa "listahan ng mga pinagmamalaki" mo? Para kay Pablo, iyon ay lahi, edukasyon, at moral na rekord. Para sa iyo, maaaring ito ay posisyon sa trabaho, laki ng kita, larawan ng masayang pamilya, ang paghingi ng papuri sa bawat gawain, o ang katiyakan na palaging tama ang paninindigan mo. Kaya mo bang tawaging basura ang mga iyon kumpara sa pagkakakilala kay Cristo? Iyan ang totoong sukatan.

At isa pang tanong. Sa iglesyang dinadaluhan mo, ikaw ba ang tipo ng tao na nagpapadali o nagpapahirap sa pagkakaisa? Ang buong dahilan kung bakit itinala ni Pablo ang pinakamataas na awit tungkol kay Cristo ay dahil may dalawang babaeng hindi nagkakasundo sa Filipos. Napakalapit ng malalim na teolohiya sa mga pinakaordinaryong pag-aaway.

Hindi hinihingi sa iyo ng Filipos na magpanggap na masaya. Wala nga sa liham ang salitang "positibo." Ang hinihingi nito ay isang bagay na higit na tapat: ilagay ang bigat ng buhay mo sa panalangin, tumingin kay Cristo, at magpatuloy sa pagtakbo. Ang Diyos na nagsimula ng gawain sa iyo ay hindi humihinto dahil hirap ang buhay mo ngayon.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag sinusubukan nating ipaliwanag ang Filipos sa mga bata, magandang simulan sa larawan ng isang taong nakakulong na kumakanta. Maaari mong ikuwento kung paano dinakip si Pablo dahil sa pagsasabi tungkol kay Jesus, kung paano nagsulat siya ng liham mula sa loob ng kulungan, at kung paano paulit-ulit niyang sinabi sa mga kaibigan niya, "Magalak kayo." Malinaw sa mga bata ang tanong: paano siya nakangiti kung nasa bilangguan siya? At maaari mong ibigay ang sagot ng liham mismo: dahil hindi nagbago si Jesus kahit nagbago ang lahat sa paligid ni Pablo.

May pangalawang larawang mahusay para sa mga bata: si Jesus na bumaba. Isang Hari na iniwan ang kaniyang trono, naging sanggol, naglinis ng paa ng iba, at namatay sa krus, at pagkatapos ay itinaas ng Ama sa pinakamataas na lugar. Ito ang pinakamalinaw na paraan upang maipakita sa isang bata na ang pagiging dakila sa mata ng Diyos ay ang pagiging handang maglingkod, hindi ang pagiging nauuna sa pila.

Iba-iba ang paraan ng pagpapaliwanag depende sa edad, kaya may mga hiwalay na gabay sa Faith.network para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taon, kung saan ginagamit ang kuwento at larawan; para sa mga batang pito hanggang labindalawa, kung saan maaari nang talakayin ang tunay na kalagayan ni Pablo at ang pagkakaisa sa iglesya; at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas, kung saan matapat nang haharapin ang tanong tungkol sa pagdurusa, presyon ng barkada, at kung paano nagiging tunay na kagalakan ang pagsunod kay Cristo.

Mga madalas itanong

Praktikal na gabay sa pagbabasa

Simulan mo sa isang tuluy-tuloy na pagbabasa ng apat na kabanata sa isang upuan, na parang isang liham na natanggap mo mula sa isang minamahal na kaibigan. Huwag munang mag-highlight. Pakinggan lamang ang tono nito, at bilangin kung ilang beses lumitaw ang salitang kagalakan at ang salitang lahat.

Sa ikalawang araw, basahin ang Mga Gawa 16:11-40, ang kuwento ng pagsisimula ng iglesyang ito. Pagkatapos, muling basahin ang Filipos 1:1-11. Makikita mo na ang pakikibahagi na pinasasalamatan ni Pablo ay hindi teorya kundi isang samahang nagsimula sa isang gabi ng lindol at pagbibinyag.

Sa ikatlong araw, tuunan ang Filipos 1:12-30. Tanungin mo ang sarili mo: nasaan sa buhay ko ang isang bagay na tila sagabal na maaaring gamitin ng Diyos para sa kaniyang layunin? Isulat mo ang isang sagot, hindi lima.

Sa ikaapat na araw, basahin ang Filipos 2 nang mabagal, at basahin ang Filipos 2:5-11 nang malakas. Marami sa mga sinaunang mananampalataya ang kinakanta ito. Subukan mong ipanalangin ito, linya kada linya, at sa dulo ay tanungin kung saan ka tinatawag ngayon na pumili ng landas pababa.

Sa ikalimang araw, tuunan ang Filipos 3. Gumawa ng tahimik na listahan sa isip ng mga bagay na pinagbabatayan mo ng halaga mo. Ipanalangin ang Filipos 3:13-14 kasama ang listahang iyon sa kamay.

Sa ikaanim na araw, pag-aralan ang Filipos 4:1-9. Piliin ang isang bagay na pinakamalaki ang bigat sa iyo ngayon at gawin ang sinasabi ng Filipos 4:4-7 nang literal: sabihin mo ito sa Diyos, kasama ang pasasalamat. Huwag ka munang lumipat sa susunod na hakbang.

Sa ikapitong araw, tapusin sa Filipos 4:10-23. Isaalang-alang ang pangako sa Filipos 4:19 at ang natutuhang kasiyahan sa Filipos 4:13, at tanungin mo kung ang hinahanap mo sa Diyos ay kasapatan o kaginhawahan.

Kung gusto mo ng mas mahabang paglalakbay, ulitin ang buong liham nang isang beses sa isang linggo sa loob ng isang buwan. Nagbabago ang liham na ito habang nagbabago ang mga pangyayari sa buhay natin, at karaniwan, sa mga panahong pinakamahirap mo itong basahin, doon mo ito higit na naiintindihan.

Bilang pagtatapos

Ang aklat ng Filipos ay hindi isang koleksiyon ng mga sipi para sa mga araw na maganda ang pakiramdam natin. Isa itong liham na isinulat ng isang taong nakakadena, para sa isang iglesyang inuusig, tungkol sa isang Panginoong bumaba hanggang krus bago siya itinaas ng Ama. Iyan ang dahilan kung bakit hindi mababaw ang kagalakan nito. May hugis ito, at ang hugis na iyon ay hindi ang landas ng pag-akyat kundi ang landas ng pagsunod, pagpapakumbaba, at pagtitiwala.

Kung ipagkakatiwala mo ang buhay mo sa kamay ng Diyos na nagsimula ng gawain sa iyo, may pangako sa Filipos 1:6 na hindi siya titigil. Kung ilalagay mo ang mga alalahanin mo sa panalangin, may pangako sa Filipos 4:4-7 na may tanod sa pintuan ng isip at damdamin mo. Kung matututuhan mong masiyahan sa kaunti at sa marami, may pangako sa Filipos 4:13 at Filipos 4:19 na hindi ka mauubusan ng kailangan mo, dahil hindi mauubos ang kayamanan niya.

Basahin ito nang buo. Basahin itong muli kapag mahirap. At kung may isang linya lamang na dadalhin mo sa araw na ito, hayaan itong ang Filipos 1:21: si Cristo ang buhay, kaya wala nang kayang kunin ng kamatayan.