Mga Taga-Filipos 3

Ang Basura

Basura. Iyon ang salitang pinili ni Pablo para sa lahat ng pinagpaguran niya, sa lahat ng ipinagmalaki niya, sa lahat ng nagbigay sa kaniya ng pagkakakilanlan. Hindi kaunting kabawasan, hindi "medyo hindi na kasinghalaga." Basura. May bagay na nangyari sa lalaking ito na binaligtad ang kaniyang buong sistema ng halaga, at hindi siya maaaring bumalik sa dating pagsukat. Kapag binasa natin ang Filipos 3 nang hindi nangingimi sa salitang iyon, nagsisimula tayong marinig kung ano ang aktuwal na sinasabi ng teksto.

Ang Teksto

Nagbabala si Pablo sa mga taga-Filipos laban sa mga nagtuturo na kailangan pa ng laman upang maging katanggap-tanggap sa Diyos. Inilatag niya ang kaniyang sariling kasaysayan bilang perpektong Judio, at pagkatapos ay tinawag ang lahat ng ito na basura kumpara sa pagkakilala kay Cristo. Sa pangalawang kalahati, ipinapakita niya na siya mismo ay hindi pa dumarating, patuloy pa rin siyang tumatakbo, nakatingin sa langit kung saan naghihintay ang Tagapagligtas na magbabago sa katawang lupa.

Ang Puso

Ang teksto ay tungkol sa dalawang uri ng katuwiran, dalawang paraan ng paninindigan sa harap ng Diyos. Ang una ay galing sa laman: sa pinagmulan, sa pagsunod, sa relihiyosong kasigasigan. Ang pangalawa ay galing sa pananampalataya kay Cristo, isang katuwirang ibinibigay, hindi kinikita. Ngunit huwag nating gawing tuyong doktrina ito. Ang sinasabi ni Pablo ay nakakabahala: lahat ng bagay na naging pundasyon ng kaniyang pagkakakilanlan, kabilang ang kaniyang pagsunod sa kautusan ng Diyos, ay hindi na niya maituturing na basehan ng kaniyang halaga. May nakita siyang mas totoo. At kapag nakita mo iyon, hindi ka na maaaring gumamit ng lumang timbangan. Nasira na ito.

Ang Karaniwang Sinulid

May sinulid dito na mula pa kay Abraham. Ang pangako sa Israel ay laging patungo sa isang katuwirang hindi galing sa laman kundi sa pananampalataya. Ngunit ang sinulid ay may bagong hugis ngayon: ang katawan ni Cristo, ang kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay. Pansinin ang taludtod 10, "maging kabahagi sa kaniyang mga pagdurusa… mabago tungo sa larawan ng kaniyang kamatayan, upang kahit papaano maaari kong maranasan ang muling pagkabuhay." Ang buhay-Kristiyano ay hindi paglipat mula sa krus patungo sa kaluwalhatian sa isang tuwid na linya. Ito ay pagpapabago sa hugis ng kamatayan at pagkabuhay, paulit-ulit. Ang pangako sa dulo, na "babaguhin niya ang ating mga katawang lupa," ay ang katuparan ng kung ano ang sinimulan sa muling pagkabuhay ni Cristo.

Ang Salamin

May itatanong sa iyo ang tekstong ito, at hindi ito komportable. Ano ang basura na nasa iyong kamay ngayon na hindi mo mabitiwan? Ang tanong ay hindi lamang tungkol sa kasalanan. Sinasabi ni Pablo ang mabubuting bagay, marangal na bagay, mga bagay na kayang ipagmalaki sa harap ng ibang tao at kahit sa harap ng iyong sariling budhi. Ang iyong record sa trabaho. Ang paraan ng pagpapalaki mo sa iyong mga anak. Ang iyong disiplina sa panalangin. Ang iyong teolohiya na tama. Lahat ng ito ay maaaring maging batong tinatayuan mo sa halip na kay Cristo. At kung ang mga ito ang tinatayuan mo, kahit gaano kabuti ang mga ito, hindi mo nakikilala si Cristo sa paraan na sinasabi ni Pablo. Nakakabahala ang tanong, at kailangang manatili tayo doon nang matagal-tagal bago tumugon.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Pablo dito ay isang lalaking may nakita, at ang nakita niya ay patuloy na bumabago sa kaniya. Pansinin na hindi siya nagsasalita mula sa katapusan ng paglalakbay. "Hindi totoo na natanggap ko na ang mga bagay na ito, o ako ay naging isang ganap." Ang kaniyang tinig ay hindi ang tinig ng nakarating. Ito ang tinig ng tumatakbo. May pananabik sa kaniyang mga salita, halos hindi mapigilan: "Nais kong makilala siya." Isang lalaking dating alam ang lahat, na ngayon ay may isang bagay lamang na alam niyang gusto niya. Ang emosyonal na tanawin ay pananabik, hindi pagsisi. May luha, oo, ngunit para sa mga kaaway ng krus, hindi para sa nawala niyang nakaraan. Ang nakaraan, sinabi niya, ay kinakalimutan niya.

Ang Interteksto

May dalawang tinig na tumutunog sa likod ng kabanatang ito. Una, ang malaking kabaligtaran sa Genesis 17, ang pagtutuli bilang tanda ng tipan. Sinasabi ni Pablo sa taludtod 3, "tayo ang pagtutuli. Tayo na sumasamba sa pamamagitan ng Espiritu ng Diyos." Inilipat niya ang lahat ng bigat mula sa laman patungo sa Espiritu. Pangalawa, ang tinig ni Isaias, kung saan ang katuwiran ng tao ay tinawag na tulad ng maruruming basahan. Ginagawa ni Pablo ang parehong bagay ngunit nagdaragdag ng isang hakbang: hindi lamang ang aking kasalanan ang basura, kundi maging ang aking pinakamataas na pagsunod. Iyon ang bago at nakakabahalang bagay na dinala ni Cristo.

Ang Larawan

Ang mga taga-Filipos ay mga mamamayan ng isang kolonyang Romano, ipinagmamalaki ang kanilang pagkamamamayan, may mga karapatan at pribilehiyong hindi taglay ng ibang mga bayan. Kaya kapag isinulat ni Pablo sa taludtod 20, "ang ating pagkamamamayan ay sa langit," may tunog itong subersibo. Alam nila ang halaga ng pagkamamamayan. Alam nila kung sino ang tagapagligtas na dumarating sa isang kolonya, ito ay ang emperador na naghahatid ng kaayusan. Ngayon sinasabi ni Pablo: mayroon kayong ibang Tagapagligtas na darating, at ang katawan ninyong lupa ay babaguhin. Para sa mga unang tagapakinig, h