Mga Taga-Galacia 4

Ang Paliwanag

Isipin mo ang isang batang may napakayamang ama. Isang araw, lahat ng lupain, bahay at kayamanan ay mapupunta sa kaniya. Pero habang bata pa siya, hindi pa niya iyon hawak. May mga tagapangalaga at katiwala na nagsasabi sa kaniya kung ano ang gagawin, kung kailan siya gigising, saan siya pupunta. Sa labas, parang wala siyang pinagkaiba sa isang alipin sa bahay, kahit siya ang tunay na tagapagmana.

Ganito nagsimula si Pablo sa Galacia 4. Isa siyang guro na sumulat ng liham sa mga Kristiyano sa Galacia, at may bumabagabag sa kaniya. Sabi niya: ganoon din tayo noon. "Sakop tayo ng pagkaalipin sa mga alituntunin ng daigdig." May mga tuntunin, may mga takot, may mga bagay na sinusunod natin dahil iyon ang inakala nating paraan para maging tama sa harap ng Diyos.

Pero may isang pangungusap sa kabanatang ito na siyang gitna ng lahat: "Ngunit nang dumating ang takdang panahon, ipinadala ng Diyos ang kaniyang Anak, ipinanganak ng isang babae, ipinanganak sa ilalim ng kautusan." Hindi ito nangyari nang basta-basta. May takdang panahon ang Diyos, at pagdating niyon, dumating si Jesus. Isang totoong sanggol, sa isang totoong ina, sa ilalim ng parehong kautusan na sinusunod ng lahat ng Judio. At dumating siya para tubusin, ibig sabihin, para bayaran ang kalayaan ng mga nakabilanggo sa ilalim ng kautusan.

At ang resulta? Tinanggap tayo bilang mga anak. Hindi lamang bilang mga tauhan sa bahay, kundi bilang tunay na pamilya. Sabi ni Pablo, ipinadala ng Diyos ang Espiritu ng kaniyang Anak sa ating mga puso, ang Espiritu na tumatawag ng "Abba, Ama." Ang "Abba" ay salita ng mga bata sa panahon ni Jesus para sa tatay nila. Hindi malayong titulo. Malapit na salita.

Pagkatapos ay nagiging mabigat ang tono ni Pablo. Bumabalik na kasi ang mga Galacia sa mga lumang tuntunin, sa pagbibilang ng mga natatanging araw at buwan at taon, na parang doon nakasalalay ang pag-ibig ng Diyos sa kanila. "Natatakot ako para sa inyo," sabi niya. Nag-alala siya na baka nasayang ang lahat ng hirap niya para sa kanila.

Sinabi rin niya ang isang bagay na personal. Noong unang dumating siya sa kanila, may sakit siya sa katawan. Hindi maganda siyang tingnan, pero hindi nila siya hinamak. Tinanggap nila siya na parang si Cristo mismo. Ngayon parang naging kaaway na siya, dahil lang sinabi niya ang katotohanan. Masakit iyon para sa kaniya, at hindi niya itinago ang sakit.

Sa huling bahagi ay gumamit siya ng isang kuwento mula kay Abraham. May dalawang anak si Abraham: isa mula sa aliping babae na si Hagar, isa mula sa malayang babae. Ang isa ay ipinanganak "sa laman," sa pamamagitan ng pagpaplano ng tao. Ang isa naman, si Isaac, ay ipinanganak sa pamamagitan ng isang pangako ng Diyos. Sabi ni Pablo, iyan ay larawan ng dalawang paraan ng pamumuhay. Ang isa ay pagkaalipin, ang isa ay kalayaan. At tayo, sabi niya, ay mga anak ng pangako.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang pinakamalaking pagkakaiba sa buong kabanatang ito ay ang pagkakaiba ng alipin at anak. Ang alipin ay nagtatrabaho para tanggapin siya. Ang anak ay tinanggap na, at doon nagsisimula ang lahat.

Marami ang naniniwalang gusto ng Diyos ng listahan: ganito karaming pagdarasal, ganito karaming kabaitan, at pag naabot mo iyon, papasa ka. Sinasabi ni Pablo na hindi iyon ang ebanghelyo. Ginawa ni Jesus ang trabaho. Ang Diyos ang kumupkop sa atin. Kaya hindi tayo umaakyat papunta sa kaniya, siya ang naglapit sa atin.

At tandaan ang talata 9. Sabi ni Pablo, kilala na ninyo ang Diyos, o mas mabuting sabihin, kilala na kayo ng Diyos. Napakagandang pagwawasto niyon. Bago mo pa siya nakilala, kilala ka na niya.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Ang pangako sa Diyos ay hindi nauuna sa panahon at hindi rin nahuhuli. Nangako siya kay Abraham, at ipinanganak si Isaac, ang anak ng pangako. Maraming siglo ang lumipas, at "nang dumating ang takdang panahon," ipinadala niya ang kaniyang Anak. Isang mahabang linya ng katapatan na hindi napatid.

Si Jesus ang tunay na Anak. Siya ang pumasok sa ilalim ng kautusan para tayo makalabas. At dahil doon, may pangalan tayong maitatawag sa Diyos: Ama.

Para sa Iyo

Sa edad mong ito, madaling maramdaman na kailangan mong magpakitang-gilas para may magmahal sa iyo. Magandang grado, magandang ugali, huwag magkamali. Baka nga ganoon din ang tingin mo sa Diyos.

Subukan mo ito ngayong linggo: bago mo hilingin ang anumang bagay sa panalangin, sabihin mo muna, "Ama, anak mo ako." Hindi dahil nagawa mo ang lahat ng tama, kundi dahil kinupkop ka niya.

At kung may kaibigan kang nagsasabi sa iyo ng katotohanan na hindi masarap pakinggan, huwag mo agad siyang ituring na kaaway, gaya ng nangyari kay Pablo. Minsan ang taong nagmamalasakit talaga ay siyang nagsasabi ng mahirap na bagay.

Pag-usapan Natin

Mayroon ka bang mga bagay na ginagawa mo dahil iniisip mong hindi ka mamahalin ng Diyos kung hindi mo iyon gagawin? Alin?

Bakit kaya hinintay ng Diyos ang "takdang panahon" bago ipinadala si Jesus? Wala kaming buong sagot dito, pero ano ang hula mo?

Manalangin Tayo

Ama, salamat na kilala mo na ako bago pa kita nakilala. Salamat na ipinadala mo si Jesus sa takdang panahon, para hindi na ako alipin kundi anak. Tulungan mo akong maalala iyon kapag pakiramdam ko ay kulang ako. Amen.