Ester 6

The Explanation

Gabi na, at ang hari ay hindi makatulog. Kaya inutusan niya na basahan siya ng mga talaan ng kaharian, ang mga tala kung ano-ano ang nangyari sa panahon ng kanyang paghahari. Sa mga talaang iyon, may nabasa tungkol kay Mordecai, ang Judiong ito na noon pa ay nagbunyag ng balak ng dalawang opisyal na patayin ang hari. Tinanong ni Haring Assuero, "Anong karangalan ang nagawa kay Mordecai dahil dito?" Sagot ng mga lingkod, "Wala."

Sa parehong oras na iyon, si Haman, ang taong galit na galit kay Mordecai at may plano nang ipapatay siya, ay pumasok sa palasyo. Layunin niya ay makiusap sa hari na bitayin si Mordecai. Pero bago pa siya makapagsalita tungkol dito, tinanong muna siya ng hari, "Ano ang dapat gawin sa taong lubos na kinalulugdang parangalan ng hari?"

Naisip agad ni Haman na siya mismo ang tinutukoy. Kaya't ibinuhos niya ang lahat ng kagandahan ng loob niya sa sagot: dalhin ang maharlikang balabal na suot mismo ng hari, ang kabayo mismo ng hari, at ilibot ang tao sa buong lansangan habang isinisigaw sa harap niya, "Ganito ang ginagawa sa taong kinalulugdang parangalan ng hari!" Isang gantimpalang hindi niya akalain na magiging para sa kanyang kaaway.

Sinabi ng hari, "Gawin mo ito, kay Mordecai." Hindi kay Haman. Kay Mordecai.

Kaya't si Haman mismo, ang taong may bitayan na inihanda para kay Mordecai, ang nagbihis sa kanya, nagpasakay sa kabayo, at nagsigaw ng papuri para sa kanya sa buong lansangan ng siyudad. Pagkatapos, umuwi si Haman na natatakpan ang ulo sa kahihiyan. At sinabi ng kanyang asawa at mga kaibigan ang isang bagay na kakaiba ang lakas: kung Judio si Mordecai, tapos na si Haman. Hindi na siya makakatalo. At habang nagsasalita sila, dumating ang mga opisyal para dalhin si Haman sa handaan na inihanda ni Esther, ang handaan na, hindi niya alam, ang magiging simula ng kanyang kapahamakan.

What Does This Mean?

Wala kang mababasang pangalan ng Diyos sa kabanatang ito. Pero kung babasahin mo itong mabuti, mararamdaman mo na may kamay na gumagalaw sa lahat, hindi lamang pagkakataon o suwerte. Ang hindi makatulog ng hari, ang eksaktong oras na dumating si Haman, ang katanungan na eksaktong sinagot sa maling paraan, lahat ito ay nagkakatugma nang sobrang eksakto para sabihing "swerte lang."

Ito ang punto ng buong aklat ng Esther: kahit hindi nabanggit ang pangalan ng Diyos, gumagawa siya. Sa kadiliman ng gabi, sa pagbabasa ng mga lumang talaan, sa isang tanong na nagbukas ng pintuan sa hindi inaasahang direksyon, gumagawa ang Diyos. Walang bagay na nangyari dito sa pagkakataon lamang. May nagsasalaysay ng kasaysayan mula sa itaas, kahit hindi ito nakikita ng mga taong sangkot dito.

At may isang balintuna dito na masakit at nakakatawa sa parehong oras. Ang taong nagplano ng kamatayan ng kapwa niya, siya mismo ang nagbihis at nagparangal sa kanyang kaaway. Ang hangal na kayabangan ni Haman ("Sino pa ang kinalulugdang parangalan ng hari kundi ako?") ang eksaktong bagay na sinira ang sarili niyang plano.

The Common Thread

Ang kabanatang ito ay maliit na balintuna sa larawan ng isang mas malaking katotohanan sa buong Bibliya: ang mataas ay ibababa, at ang mababa ay itataas. Ito ang laging paraan ng Diyos, at ito ang eksaktong ginawa niya sa Anak niya.

Isipin mo si Jesus. Walang taong nagsisigaw sa mga lansangan bago siya dumating, walang hari na nagbihis sa kanya ng maharlikang balabal. Sa halip, hinubaran siya, tinuya, at ipinako sa krus, sa harap ng buong bayan, hindi bilang parangal ngunit bilang kahihiyan. Ang sinaunang mundo ay tumingin sa krus at nakita nila ang kabiguan.

Pero ang Diyos, sa katahimikan na mas malalim kaysa sa gabi ni Assuero, ay may sariling plano. Tatlong araw pagkatapos, binuhay niya siyang mag-uli. Ang inaakalang talunan ay siyang tunay na Hari. Ang taong tinuya ay ang taong tuluyang paparangalan, hindi ng isang siyudad, kundi ng buong kaharian ng langit.

Ganito rin ang gumagana ang Diyos sa buhay mo. Madalas hindi mo makikita ang kamay niya kung nasaan lang mismo ang mata mo, sa iyong sitwasyon ngayon. Kailangan mong balikan, tignan ang buong tapiserya, para makita ang pattern.

For You

Malamang alam mo ang pakiramdam na hindi makatulog dahil ang isip mo ay hindi tahimik, dahil kinakabahan ka sa isang bagay na darating, o dahil sa social media parang tumatakbo ang isip mo sa mga taong mas maganda, mas mahusay, mas may buhay kaysa sayo. Ang gabing hindi makatulog ni Assuero ay parang mababaw, isang simpleng kawalan ng antok. Pero ang Diyos ay gumagamit ng mga gabing iyon.

Marahil hindi mo alam kung anong nangyayari sa buhay mo ngayon kung bakit ganito. Marahil pakiramdam mo, tulad ng si Mordecai, hindi ka nakikita, walang gantimpala sa kabutihan mo, walang parangal para sa katapatan mo. O marahil pakiramdam mo, tulad ni Haman, kailangan mong palaging ipaalala sa mundo na ikaw ay importante, dahil takot ka na kung hindi, mawawala ka. Pareho itong perang barya ng parehong problema: ang pangangailangang makita, makilala, mapahalagahan.

Ang kabanatang ito ay nagsasabi sa iyo: hindi mo kailangang siguruhin ang sariling parangal. Hindi mo kailangang gawin ang bawat bagay para lang makita ka. May Diyos na nakikita ang lahat, kahit ang mga bagay na nakatago sa lumang talaan, kahit ang mga bagay na nangyari sa isang gabing hindi mo maalala. Ang tanging tanong ay: nagtitiwala ka ba sa kanya, o gagawin mo ang lahat sa sariling lakas mo, tulad ni Haman?

Talk About It

Sa buhay mo, kailan ka huling naramdamang "hindi ka nakikita" o hindi napapahalagahan, at paano mo hahawakan ito kung isipin mong ang Diyos ay nakikita, kahit walang tao?

Sa anong lugar sa buhay mo ang pinaka-nakikita ang katangian ni Haman sa iyo, ang pangangailangang palaging ipakita na ikaw ay importante?

Praying Together

Panginoon, madalas hindi ko nakikita ang kamay mo sa mga karaniwang araw ko, sa mga gabi kong walang tulog, sa mga oras na parang wala lang nangyayari. Turuan mo akong magtiwala na gumagawa ka kahit hindi ko ito nakikita agad. Iligtas mo ako sa pangangailangang palaging patunayan ang halaga ko sa mata ng iba, at tulungan mo akong makita na sapat ang tingin mo sa akin. Amen.