Habakuk 1

Ang Paliwanag

Nagsisimula ang aklat na ito hindi sa isang sermon kundi sa isang reklamo. "Yahweh, hanggang kailan ako dapat humingi ng tulong, at hindi mo pakikinggan?" Iyon ang bungad ni Habakuk. Isa siyang propeta, ngunit hindi siya nagsasalita para sa Diyos sa mga tao. Sa mga unang talata, kinakausap niya ang Diyos tungkol sa mga tao, at ang tono niya ay hindi banayad.

Nakita ni Habakuk ang lipunan niya mula sa loob. Judah, ang bayan ng Diyos, mga isang siglo bago pa niya isulat ito ay pinangakuan ng kautusan, ng katarungan, ng templo. Ngunit ang nakikita niya ay "pagkawasak at karahasan," "alitan, at pagtatalong nabubuo." Ang kautusan ay humina. Ang katarungan ay hindi na umiiral. Ang masasama ang nakapalibot sa matuwid, hindi ang kabaligtaran. Kung nakakita ka na ng sistemang alam mong mali ngunit walang gustong baguhin, alam mo ang pakiramdam ng talata 4.

Ang mas mabigat: hindi lang niya sinisisi ang mga tao. Tinatanong niya ang Diyos. "Bakit mo ipinapakita sa akin ang kasamaan?" Ibig sabihin: bakit mo ako pinapatingin dito nang hindi mo ito hinaharap? Ang tahimik na Diyos ang problema niya.

At sumagot ang Diyos. Iyon mismo ang gumugulo sa lahat. "Tingnan mo ang mga bansa at suriin ang mga ito; magtaka at mamangha! Sapagkat tinitiyak ko na mayroon akong gagawin sa mga araw mo na hindi mo paniniwalaan." Kumikilos ang Diyos. Hindi siya tulog. Ngunit ang paraan ng pagkilos niya ay: "Ibabangon ko ang mga Caldeo." Ang Babilonia. Ang imperyong pinakamalupit sa panahong iyon. Ang paglalarawan sa talata 8 ay parang balita mula sa isang digmaan: mga kabayong mas matulin kaysa sa leopardo, mangangabayong lumilipad na gaya ng agila na nagmamadaling manakmal. Tinatawanan nila ang mga hari at ang mga kuta. Ang diyos nila ay ang kanilang sariling kapangyarihan.

Kaya may isa pang tanong si Habakuk, at ngayon mas malalim. Talata 13: "Ang iyong mga mata ay napakadalisay upang tumitig sa kasamaan… ngunit bakit ka tumingin nang may pagsang-ayon sa mga nagkakanulo? Bakit ka tahimik habang nilulunok ng mga taong masama ang mga higit na matuwid kaysa sa kanila?" Ang larawan niya ay malupit: ginawa mong isda ang mga tao, tinipon ng mangingisda sa lambat, at pagkatapos, talata 16, hinahandugan pa nila ng insenso ang lambat mismo. Sinasamba ng malalakas ang sarili nilang kakayahang manlupig. At hindi tumitigil.

Dito nagtatapos ang kabanata. Walang sagot. Isang propetang nakatayo pa rin at nag-aabang.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

May dalawang bagay dito na hindi karaniwang naituturo.

Una: pinapayagan ng Diyos ang tanong. Hindi sinasabihan si Habakuk na "manalig ka na lang." Hindi siya pinarusahan sa katapangan niya. Nasa Bibliya ang reklamo niya, salita por salita, hindi bilang halimbawa ng kawalan ng pananampalataya kundi bilang panalangin. Kung may hinahanap kang lugar para sa galit mo sa Diyos, nandito iyon, sa loob ng Kasulatan.

Ikalawa, at mas mahirap: ang sagot ng Diyos ay hindi kaagad kaginhawahan. Kumikilos siya sa kasaysayan sa paraang hindi natin pinipili at kadalasan hindi natin naiintindihan. Marami sa atin ang inaasahang ang Diyos ay isang mabilis na solusyon. Ang Diyos ni Habakuk ay isang Diyos na may sarili niyang panahon at sarili niyang paraan, at hindi tayo ang tagapayo niya.

Ngunit tingnan ang inaabutan ni Habakuk kapag nangangapa siya. Talata 12: "Hindi ba mula ka sa walang hanggan, Yahweh na aking Diyos, ang aking Banal?… ikaw na Bato." Hindi siya kumakapit sa paliwanag. Kumakapit siya sa kung sino ang Diyos. Iyon ang pinakamatapang na hakbang sa buong kabanata.

Ang Ugnay sa Malaking Kuwento

Ang tanong ni Habakuk sa talata 13 ay hindi lang tanong ng isang propeta. Iyon ang tanong ng buong Kasulatan: paano makakatingin ang banal na Diyos sa kasamaan nang hindi tayo nasisira lahat, at nang hindi rin siya nagiging kaakibat nito?

Ang sagot ay lumitaw makalipas ang mga siglo, sa labas ng Jerusalem, sa isang krus. Doon hindi na tumingin ang Diyos sa kasamaan mula sa malayo. Dinala niya ito sa sarili niyang katawan. At doon din, kakaiba, isang matuwid ang nilamon ng mga masama, gaya ng sinabi ni Habakuk, ngunit sa pagkakataong iyon ay hindi bilang pagkabigo ng Diyos kundi bilang pagliligtas niya.

Si Jesus mismo ay nanghawakan sa gitna ng katahimikan ng Ama. "Bakit mo ako pinabayaan?" Ang tanong ni Habakuk ay tumatakbo sa lalamunan ng Anak ng Diyos. Kaya kapag itinatanong mo ito, hindi ka nasa labas ng pananampalataya. Nasa gitna ka nito.

Para sa Iyo

Malamang hindi Babilonia ang problema mo. Baka ito: isang pamilyang nabubuwag, isang sakit na walang lohika, isang kaibigang naglaslas ng sarili, o simpleng ang pakiramdam na nananalangin ka sa kisame. At ang paligid mo ay sumasamba pa rin sa sariling lambat, sa performance, sa bilang ng followers, sa kakayahang tumaas nang natatapakan ang iba.

Ang inaalok ni Habakuk ay hindi positibong pag-iisip. Ito ang inaalok niya: dalhin mo ang totoong tanong mo sa totoong Diyos, at pagkatapos ay tumayo ka at maghintay.

Ang hamon, at seryoso ito: isang linggo, isulat mo ang pinakamatapat na reklamo mo sa Diyos. Walang pagpapaganda, walang relihiyosong salita. Pagkatapos, sa dulo, isulat ang tatlong salitang hinawakan ni Habakuk: "ikaw na Bato." Hindi mo kailangang maramdaman iyon para isulat. Isulat mo ito bilang pagtanggi na sumuko. Pagkatapos ay ipagpatuloy ang pananalangin kahit tahimik pa rin ang kisame. Iyon, hindi ang kasiguruhan, ang pananampalataya.

Pag-usapan Natin

Kung sasagutin ka ng Diyos sa isang paraang mas mahirap kaysa sa katanungan mo, gaya ng nangyari kay Habakuk, magtitiwala ka pa ba? Ano ang ibig sabihin ng "oo" mo doon?

Alin sa buhay mo ang parang "lambat" na sinasamba mo, ang kakayahan o tagumpay na doon ka umaasa para sa halaga mo? Ano ang mangyayari kung mawala iyon?

Manalangin Tayo

Diyos, hindi ko maintindihan ang katahimikan mo. Hindi ko rin maipagpanggap na kontento ako. Kaya narito ako, kasama ng aking mga tanong. Tulungan mo akong kumapit sa kung sino ka, kahit hindi ko pa nakikita ang gagawin mo. Ikaw ang Bato. Ikaw ang aking Banal. Manatili kang malapit. Amen.