Joshua 18

Ang Paliwanag

Pagkatapos ng mga digmaan, nagtipon ang buong bayan ng Israel sa Silo. Doon nila itinayo ang tolda ng pagpupulong, ang dako kung saan naroon ang kaban ng tipan, ang sentro ng buhay-espiritwal ng bansa. Pero may problema: pito sa labindalawang lipi ay wala pa ring lupang minana. Nasakop na ang lupain, hawak na nila ang kapangyarihan, pero hindi pa nila ito hinati-hati at inari.

Kaya sinaway ni Josue ang bayan nang tuwiran: "Hanggang kailan ninyo ipagpapaliban ang pagpunta sa lupain na ibinigay sa inyo ni Yahweh?" Hindi ito banayad na paalala. Ito ay pagsaway sa isang bayan na natigil, na nagpapaliban sa isang bagay na dapat na nilang gawin. Inutusan niya ang bawat lipi na magpadala ng tatlong lalaki para libutin ang lupain, isulat ang kalagayan nito, at dalhin ang paglalarawan sa kanya. Pinaghati niya ito sa pitong bahagi, at pagkatapos, sa harapan ni Yahweh, nagpalabunutan sila para tukuyin kung sino ang makakakuha ng bahaging alin.

May paalala rin dito tungkol sa mga Levita, na walang tinukoy na lupain, dahil ang pagkapari mismo ang kanilang minana. At tungkol sa Gad, Ruben, at kalahati ng Manases, na tinanggap na ang kanilang lupa sa kabila ng Jordan noong pa man, mula sa kamay ni Moises.

Ang huling bahagi ng kabanata ay detalyado at halos parang mapa: ang mga hangganan ng lipi ni Benjamin, ang mga burol, lambak, bato, at mga lungsod na binanggit isa-isa: Jerico, Bet Hogla, Betel, Gibeon, Jebus (na kilala rin bilang Jerusalem), at iba pa. Labinlabing-anim na lungsod, hindi pa kasama ang mga nayon sa palibot.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Sa unang tingin, mukhang tuyot na listahan ng mga pangalan ang kabanatang ito. Pero sa likod ng bawat linya ng hangganan ay isang katotohanan: ibinigay na ni Yahweh ang lupain, pero kailangan pa itong tahakin, sukatin, at angkinin ng bayan mismo. Ang pangako ni Diyos ay tapat, pero hindi ito nangangahulugang wala nang gagawin ang tao. Kaya't ang tanong ni Josue, "hanggang kailan?", ay hindi lamang tanong para sa kanila noon. Ito rin ang tanong para sa sinumang natigil sa pagitan ng isang pangako at ng aksyon na dapat sundan nito.

Mahalaga rin ang pagpapalabunutan "sa harapan ni Yahweh." Hindi ito basta suwerte. Ito ay pagtitiwala na kahit anong bahagi ng lupa ang matanggap nila, si Yahweh ang gumagabay sa proseso, kahit mukhang random ito sa mata ng tao. May kaayusan sa likod ng tila kaguluhan.

Ang Iisang Kuwento

Ang lupain na tinutukoy dito ay hindi lamang teritoryo. Ito ang tanda ng pangako ni Diyos kay Abraham, na nabuo sa buong Pentateuko, at ngayon, sa panahon ni Josue, unti-unti nang nagkakatotoo. Pero ang lupain mismo ay hindi ang katuparan. Ito ay anino lamang ng isang mas malaking katuparan.

Ang tolda ng pagpupulong na itinayo sa Silo, ang dako kung saan sumasama-sama ang Diyos at ang tao, ay tanda ng isang mas malalim na katotohanan: hinahangad ng Diyos na manahan kasama ang kanyang bayan. Ito ang parehong hangarin na ganap na natupad kay Kristo, na "nagkatawang-tao at nanahan sa gitna natin." Si Jesus mismo ang tunay na tolda ng pagpupulong, ang lugar na doon nagkikita ang Diyos at tao.

At ang pagpapalabunutan na naganap dito, kung saan pinagtitiwalaan ng bayan ang gabay ng Diyos kahit sa mga bagay na tila arbitrary, ay masusing makikita ulit mamaya, halimbawa sa Mga Gawa, noong pinili ng mga alagad ang kahalili ni Judas gamit ang parehong pamamaraan. Ang punto ay hindi ang paraan mismo, kundi ang kumpiyansa na ang Diyos ay tapat kahit sa mga detalye.

Para Sa Iyo

Marami sa atin ang natigil sa gitna ng isang pangako at ng aksyon. Alam mo na tinawag ka ng Diyos, alam mo na may sinabi na siya, pero hindi mo pa isinasakatuparan iyon. Baka natatakot ka, baka wala kang enerhiya, baka mas madali ang manatiling walang desisyon. Ang tanong ni Josue ay nananatiling matalas: hanggang kailan mo ipagpapaliban ang pagpasok sa buhay na inaalok sa iyo ng Diyos?

May halaga rin ang detalye ng kabanatang ito. Hindi basta-basta binanggit ang mga hangganan; sinukat, sinulat, at ipinamahagi ito nang tama. Ganito rin ang buhay ng pananampalataya: hindi ito basta pakiramdam o malabong hangarin. Kailangan itong isabuhay sa mga konkretong desisyon, sa mga oras na tahasan mong pipiliin ang tama kahit hirap, sa mga pagpili tungkol sa oras mo, sa relasyon mo, sa direksyon ng buhay mo. Ang pananampalataya ay may mga hangganan, may mga pangalan, may mga lugar na dapat mong tahakin, hindi lamang isang pakiramdam na iiwan mong lumipas.

Pag-usapan Ito

Ano ang isang "lupain" sa buhay mo ngayon na ibinigay na ng Diyos, pero hindi mo pa buong-buong hinaharap o inaari?

Sa anong bahagi ng iyong buhay ka natigil sa pagitan ng pangako at ng aksyon, at ano ang totoong dahilan kung bakit ka hindi gumagalaw?

Nagdarasal Nang Sama-sama

Panginoon, salamat na hindi mo kami iniiwan sa kalagayan ng paghihintay lamang. Ibinigay mo na ang iyong pangako, at kailangan naming lakarin ito, hakbang-hakbang, sa tapang at pagtitiwala. Tulungan mo kaming huminto sa pagpapaliban ng mga bagay na alam naming iyong kalooban. Ipakita mo sa amin ang mga hangganan ng buhay na iyong ibinigay sa amin, at bigyan mo kami ng lakas na tahakin ito. Amen.