Lucas 1

The Explanation

Nagsisimula ang ebanghelyo ni Lucas hindi sa isang himala, kundi sa isang tahasang paliwanag: ito ay isang saliksik, isang maingat na pagtitipon ng patotoo mula sa mga nakasaksi mismo. Si Lucas ay sumulat para kay Teopilo upang malaman niya ang katotohanan, hindi lamang isang magandang kuwento. Mahalaga ito. Ang Kristiyanismo ay hindi nagsisimula sa isang damdamin, kundi sa isang pangyayari na maaaring imbestigahan.

Pagkatapos ng panimulang ito, dalawang tao ang pinakilala sa atin: si Zacarias, isang pari, at si Elisabet, ang kaniyang asawa. Sila ay matuwid, tapat sa Diyos, pero mayroon silang matagal na sakit na hindi napapawi: sila ay baog, at matanda na. Sa panahong iyon, ang kabaogan ay hindi lamang personal na trahedya, ito ay bagay na dinadalang kahihiyan sa harap ng buong komunidad. Habang ginagampanan ni Zacarias ang tungkulin niya sa templo, isang anghel biglang lumitaw at sinabi na sasagot ang Diyos sa panalanging matagal na nilang isinuko: magkakaroon sila ng anak, si Juan, na magiging tagapaghanda para sa Panginoon. Nagdalawang-isip si Zacarias, at bilang bunga niyon, nawalan siya ng tinig hanggang matupad ang lahat.

Anim na buwan pagkatapos, ang parehong anghel, si Gabriel, ay pumunta sa ibang lugar, sa ibang tao: kay Maria, isang batang dalaga sa Nazaret na wala pang kasal. Sinabi sa kaniya na magbubuntis siya sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu, at ang isisilang niya ay tatawaging Anak ng Diyos, ang haring ipinangako noong unang panahon kay David. Hindi natakot si Maria tulad ni Zacarias; nagtanong siya kung paano ito posible, dahil hindi pa siya nakikipagtalik sa kaninuman. Ang sagot ng anghel: walang bagay na hindi kayang gawin ang Diyos. At sumagot si Maria nang may kababaang-loob na hindi karaniwan sa isang taong bata pa: "Ako ay babaeng lingkod ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ayon sa iyong mensahe."

Nagmadali si Maria papunta kay Elisabet, at sa sandaling nagkita sila, may pumutok na kagalakan: gumalaw ang sanggol sa sinapupunan ni Elisabet, at napuspos siya ng Espiritu Santo upang purihin si Maria at ang sanggol na dinadala niya. Sumagot si Maria sa awit na tinatawag nating "Magnificat", isang awit tungkol sa Diyos na nagbabaligtad ng mundo, ibinabagsak ang mayabang, itinataas ang mababa, binubusog ang gutom.

Ang kabanata ay nagtatapos sa kapanganakan ni Juan. Nabuksan ang bibig ni Zacarias sa sandaling ipinangalan nila ang bata ayon sa utos ng Diyos, hindi ayon sa nakaugalian, at pumutok din ang kaniyang pagpupuri, isang propesiya tungkol sa kaligtasan na malapit na dumating.

What Does This Mean?

Ang una mong mapapansin dito ay kung gaano kahaba ang paghihintay bago ang bawat himala. Matanda na si Zacarias at Elisabet. Hindi pa kasal si Maria. Wala ni isa sa kanila ang nasa "tamang" panahon o "tamang" kalagayan ayon sa mundo. Pero ang Diyos ay hindi naghihintay ng perpektong sitwasyon bago siya kumilos. Pumasok siya sa gitna ng kabiguan, kahihiyan, at katanungan.

Mapapansin mo rin ang pagkakaiba sa pagtugon ng dalawa. Nagdududa si Zacarias, isang matandang pari na dapat sanay sa mga bagay ng Diyos, at nawalan siya ng tinig. Naguluhan si Maria, pero nanatili siyang bukas: "Paano mangyayari ito" ay hindi pareho ng "hindi ako maniniwala." Ang pananampalataya ay hindi kawalan ng tanong. Ito ay pagsuko kahit hindi kumpleto ang sagot.

The Common Thread

Ang buong kabanatang ito ay hinabi sa mga pangako na binitawan ng Diyos daang-daang taon bago pa man ito nangyari. Ang trono ni David, ang kasunduan kay Abraham, ang propeta na maghahanda ng daan tulad ni Elias, lahat ito ay galing sa Lumang Tipan. Ang Diyos ay hindi biglaang naisipan lamang na iligtas ang tao noong panahon ni Herodes. Sinusunod niya ang isang salaysay na sinimulan niya matagal na. Si Jesus, na ipinaglihi kay Maria, ay ang katuparan ng pangako na hindi nakalimutan ng Diyos kailanman, kahit tila tumagal ito ng ilang siglo bago dumating. Ang kagalakan na hinihintay ng bansa ay dumating hindi sa isang palasyo, kundi sa sinapupunan ng isang dalagang mahirap sa isang maliit na bayan.

For You

Marahil may bahagi ng buhay mo na parang inaantay mo na sagot mula sa Diyos na hindi pa dumarating. Marahil may bagay kang matagal na dinadala, tulad ni Zacarias at Elisabet, na tila hindi na nagbabago gaano man ang panalangin. Sinasabi sa iyo ng kabanatang ito na ang katahimikan ng Diyos ay hindi kawalan niya. Kumikilos siya kahit hindi mo pa nakikita.

Pero mayroon din itong bahagi na mas matapang na sagutin. Kung tinawag ka ng Diyos sa isang bagay na hindi mo kontrolado, hindi mo maintindihan, marahil kahiya-hiya sa mga taong nakapaligid sa iyo, ano ang tugon mo? Si Maria ay isang batang babae na wala namang partikular na dahilan para tiwalaan siya ng Diyos ng gayong misyon. Wala siyang katiyakan, wala siyang detalyadong plano. Meron lang siyang pagsuko: "Mangyari nawa sa akin." Hindi ito madaling sabihin, at hindi ito madaling gawin. Ang tanong para sa iyo ay hindi kung malinaw ang lahat sa buhay mo. Ang tanong ay kung handa ka bang magtiwala kahit hindi malinaw ang lahat.

Talk About It

Bakit kaya nagdalawang-isip si Zacarias kahit siya mismo ang pari na dapat na pamilyar sa mga gawa ng Diyos, samantalang si Maria, na mas bata at walang karanasan, ay tumugon nang may pananampalataya?

May bahagi ba ng buhay mo ngayon na parang matagal ka nang naghihintay ng sagot mula sa Diyos? Ano ang ibig sabihin para sa iyo na "hindi imposible sa Diyos" ang bagay na iyon?

Praying Together

Panginoon, salamat na hindi mo kinakailangan ang perpektong sitwasyon para gumawa ka. Sa aming paghihintay, sa aming pagdududa, at sa aming mga tanong, turuan mo kaming sabihin tulad ni Maria: mangyari nawa ayon sa iyong salita. Amen.