1 Mga Cronica 5

Ang Teksto

Isang mahabang listahan ng mga pangalan, mga hangganan ng lupa, at isang digmaan. Nawala kay Ruben ang karapatan ng pagkapanganay dahil sa pagkakasala sa higaan ng kaniyang ama. Nanalo sa laban ang mga tribu sa silangan ng Jordan dahil tumawag sila sa Diyos, ngunit nang lumaon, sinamba nila ang mga diyos ng mga taong pinalayas mismo ng Diyos, at dinala silang bihag sa Asiria.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang eksena ang binuklat sa harap natin, at pareho silang tungkol sa pagpili. Sa taludtod 20, nagtiwala ang mga Israelita, nanalangin, at sumagot ang Diyos. Sa taludtod 25, hindi sila naging tapat, at sinamba nila ang mga diyos ng lupaing iyon. Parehong grupo ito ng mga tao, parehong lupa, parehong Diyos. Ang pagkakaiba ay hindi kalakasan, hindi bilang, hindi galing sa digmaan, kundi katapatan. Ang tekstong ito ay hindi neutral na talaan; ito ay isang moral na pahayag. Ang pagkapanganay ni Ruben ay nawala dahil sa isang gabi. Ang lupain ng mga tribu sa silangan ay nawala dahil sa unti-unting pagtanggi. Malinaw ang mensahe: ang biyaya ay tunay, ngunit hindi mekanikal.

Ang Karaniwang Hibla

Ang paglipat ng pagkapanganay mula kay Ruben patungo kay Jose, samantalang ang paghahari ay pumunta kay Juda, ay hindi basta trivia. Sinusundan ng kasaysayan ng Diyos ang isang pattern: ang panganay na dapat sana ay tumatanggap ng lahat ay madalas na nabibigo, at ang pamumuno ay dumarating sa isang hindi inaasahang linya. Kay Juda magmumula ang pinuno, sabi ng taludtod 2, at doon papunta ang buong Kasulatan hanggang kay Kristo. Sa kabilang panig, ang pagbagsak ng mga tribu sa silangan dahil sa pagsamba sa dayuhang mga diyos ay nagpapakita kung bakit kailangan ng isang mas mabuting Hari, isa na hindi lang mananalo sa digmaan kundi magpapanatili ng puso ng kaniyang bayan na tapat.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo: ano ang panalangin mo sa gitna ng digmaan, at ano ang ginagawa mo pagkatapos manalo? Iyan ang hubad na tanong ng kabanatang ito. Madaling manawagan sa Diyos kapag nasa kagipitan, sa deadline sa trabaho, sa sakit ng anak, sa problemang pinansyal. Ngunit ang mga tribu sa silangan ay tapat sa laban at hindi tapat sa kapayapaan. Nang mayroon na silang lupain, kamelyo, tupa, doon sila nabuwal. Ang mga diyos na sinamba nila ay hindi mga rebulto sa aparador; iyon ay ang lokal na relihiyon ng tagumpay, kasaganaan, at pakikisama sa kapitbahay. Kung ang iyong pananampalataya ay malakas lang sa krisis at mahina sa katahimikan, basahin mong mabuti ang taludtod 25. Ang paunti-unting pagpayag sa mga bagong panginoon (karera, imahe, pera, seguridad) ay hindi nagsisimula sa isang malaking pagtalikod. Nagsisimula ito sa "kaunti lang naman." Ganoon din ang nangyari kay Ruben. Isang gabi. Nawala ang pagkapanganay.

Ang Interteksto

Ang kuwento ni Ruben sa Genesis 35 ay maikli at nakababahala, at binalikan ito rito para ipaliwanag kung bakit siya nawalan ng karapatan. Sa Mga Hebreo 12, ginagamit ang halimbawa ni Esau na ipinagbili ang kaniyang pagkapanganay para sa isang pagkain, isang babala sa atin na ang mga walang kabuluhang pagpili ay may pangmatagalang epekto. Sa 2 Mga Hari 17 makikita natin ang malawak na kuwento ng kabihagan na pinaikli lang dito, kung saan ipinaliwanag na ang pagpapatapon ay hindi kapritso ng Diyos kundi bunga ng pagtalikod. At isipin ang taludtod 20 sa liwanag ng Awit 20: "Ang iba ay sa mga karo, at ang iba ay sa mga kabayo, ngunit tayo ay sa pangalan ng Panginoon nating Diyos." Ang apatnapu't apat na libo ay nanalo hindi dahil sa kalasag at espada kundi dahil "nanalangin sila."

Ang Larawan

Para sa mga unang mambabasa, na malamang ay ang mga bumalik mula sa pagkatapon, ang kabanatang ito ay parang aral sa kasaysayan tungkol sa kanilang sarili. Alam nila ang katapusan bago pa nila mabasa ang simula: nawala ang lupa, nawala ang mga tribu. Ang genealogia ay hindi nostalgia; ito ay babala at pag-asa nang magkasama. Babala, dahil ipinapakita nito kung paano nabuwal ang isang buong tribu. Pag-asa, dahil pinangalanan sila. Hindi sila kinalimutan ng Diyos. Ang bawat pangalan sa taludtod 4 hanggang 15 ay bahagi ng kaniyang alaala. Sa isang komunidad na nagsisimulang muli mula sa mga guho, mahalaga ito.

Ang Tanong

Bakit sinasabi ng taludtod 26 na "hinimok ng Diyos ng Israel si Pul na hari ng Asiria" upang bihagin ang kaniyang sariling bayan? Nakakabahala ito. Ginagamit ba talaga ng Diyos ang isang malupit na paganong emperyo bilang kasangkapan ng kaniyang paghatol? Ganoon ang sinasabi ng teksto, at hindi natin maaaring palambutin. Ang kaparusahan ay hindi mekanikal, ngunit hindi rin ito nawawala sa mga kamay ng Diyos. Hindi ako makapagbibigay ng kumpletong sagot dito. Ang nakikita ko: ang Diyos na tumugon sa panalangin sa taludtod 20 ay ang parehong Diyos na kumilos sa taludtod 26. Ang kaniyang pagmamahal at ang kaniyang paghatol ay hindi magkalaban. Sila ay iisang katapatan na tinitingnan mula sa dalawang panig ng ating tugon.

Repleksyon

Sa aling bahagi ng aking buhay ako mas mabilis manalangin sa krisis kaysa magpasalamat sa kasaganaan, at ano ang unti-unting sinasamba ko sa aking tagumpay?

*Kung ang aking pananampalataya ay tinitingnan pagkalipas ng sampung taon, tulad ng ginawa ng Cronica sa mga tribu, ano ang isusulat: "