1 Mga Hari 11:4

Ang Teksto

Isipin mo ang usok na pumapaitaas mula sa burol sa silangan ng Jerusalem, sa tapat mismo ng templong ipinatayo ni Solomon para kay Yahweh. Doon tumutungo ang talatang ito. Sinasabi ng manunulat na pagtanda ni Solomon, hindi nang siya'y bata at makisig at may dugong mainit, kundi nang siya'y may edad na at dapat sana'y pinakamatatag ang paninindigan, ay "iniligaw ng kaniyang mga asawa ang kaniyang puso sa ibang diyos." At sinundan niya ito ng isang nakakatusok na paghahambing: "ang kaniyang puso ay hindi niya lubos na isinuko kay Yahweh na kaniyang Diyos, gaya ng kaniyang amang si David." Hindi sinabing itinakwil ni Solomon si Yahweh. Sinabing hindi na buo ang puso niya. Ang isang hari na may pitong daang asawa at tatlong daang kinakasama ay may pirasong puso para sa lahat, at wala nang buo para sa Isa.

Ang Pinakabuod

Para sa unang mga tagapakinig, ang mga pag-aasawang iyon ay hindi romansa kundi diplomasya. Ganyan ang mundo noon: ang bawat kasunduang pangkapayapaan ay may kaakibat na anak na babae, at ang bawat anak na babae ay may kaakibat na diyos na dala mula sa kaniyang bayan, kasama ang mga imahen, ang insenso, ang mga pari. Matalino si Solomon; alam niyang mas mura ang kasal kaysa digmaan. Pero ang tinatawag ng mundo na matalinong pamamahala ay tinawag ng Diyos na pagtalikod. Dito nahahayag ang isang bagay tungkol sa Diyos ng Israel na kakaiba sa lahat ng kapitbahay nilang bansa: hindi siya nakikisalo. Ang hinihingi niya ay hindi bahagi ng puso kundi ang buo nito, at ang unti-unting pagbaba ng temperatura ng pagmamahal ay itinuturing niyang pagtataksil. Hindi biglaan ang pagbagsak ni Solomon. Dumausdos ito, dahan-dahan, kasabay ng pagtanda.

Ang Hibla ng Kuwento

Pansinin kung sino ang panukat dito: si David. Hindi dahil malinis si David. Alam ng bawat nakikinig sa kuwentong ito ang tungkol kay Batsheba at kay Urias. Ang pagkakaiba ay hindi kalinisan kundi katapatan sa iisa: hindi kailanman nagtayo si David ng dambana para sa ibang diyos. Buo ang puso niya kahit baluktot. At dito pumapasok ang kataka-takang awa sa kabanatang ito. Kahit nagalit ang Diyos, sinabi niya, "hindi ko sisirain ang buong kaharian," at ipinaliwanag ni Ahias kung bakit: "para ang aking lingkod na si David ay magkakaroon lagi ng ilaw sa harapan ko sa Jerusalem." Isang ilaw na hindi papatayin. Doon tumatakbo ang hibla papunta sa isa pang Anak ni David, na sa gabi ng kaniyang pagsuko ay nanalangin sa mismong burol na iyon sa silangan ng Jerusalem, kung saan minsang nag-usok ang dambana ni Cemos, at doon ibinigay ang buong puso niya nang walang tinira.

Ang Salamin

Ang nakakatakot sa talatang ito ay ang bagal nito. Walang isang gabi na nagpasya si Solomon na talikuran si Yahweh. May isang kasunduang pampolitika, tapos isa pa. May isang dambana para sa kapayapaan ng tahanan, tapos isa pa. Ganyan ang hitsura ng paglamig sa totoong buhay: ang trabahong unti-unting kumakain ng Linggo, ang relasyong tinatahimik mo na lang para hindi magulo, ang pera na dati'y kasangkapan at ngayon ay panukat na ng halaga mo. At ang pinakamasakit: sinabi ng teksto na nangyari ito nang tumanda siya. Hindi tayo awtomatikong tumitibay sa edad. May mga pusong unti-unting nagiging kumunoy ng mga kompromisong binayaran na natin nang maaga. Ngayong araw, gawin ito: kumuha ng papel, isulat ang isang bagay na tahimik na kumuha ng puwang sa puso mo nitong nakaraang taon, at sabihin ito nang malakas sa harap ng Diyos: "Hindi ito aking Diyos." Pagkatapos, punitin ang papel.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Deuteronomio 17 may babala sa magiging hari ng Israel: huwag siyang magparami ng asawa, baka mailigaw ang puso niya. Hindi ito pinaghahanapan ng teksto; binabanggit mismo ni Yahweh sa talata 2 ang utos. Ibig sabihin, hindi nabigla si Solomon. Alam niya ang panuntunan at nagtayo pa rin siya ng dambana. Ang pangalawang tinig ay ang Shema, ang pang-araw-araw na pagsambit ng Israel na ibigin ang Panginoon nang buong puso, buong kaluluwa, buong lakas. Tatlong beses sinabi ng kabanata na "minahal" ni Solomon ang mga babaeng ito; ang salitang inilaan para kay Yahweh ay napunta sa iba. Hindi aksidente ang pagpili ng manunulat. Ang kasalanan ni Solomon ay hindi kakulangan ng pag-ibig kundi maling direksyon nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Solomon ang lalaking humingi ng karunungan at binigyan. Dalawang beses nagpakita sa kaniya ang Diyos, sabi ng talata 9, at iyon ang nagpapabigat sa lahat. Ang karunungan ay hindi panangga laban sa pagkahulog. Maaari kang maging pinakamatalinong tao sa silangan at mamatay pa ring hati ang puso. May pathos dito: isang matandang hari, napapaligiran ng libong babae na pawang kasunduan, hindi pagmamahalan; isang lalaking nagtayo ng pinakamagandang templo sa mundo at pagkatapos ay nagtayo ng mga dambana sa burol sa tapat nito, para makita ang mga iyon mula sa bintana ng palasyo. Walang sinasabi ang teksto tungkol sa pagsisisi niya. Nagtatapos ang kaniyang kuwento sa talata 43 nang tahimik at walang luha: natulog siya kasama ang kaniyang mga ninuno.

Ang Tanong

Bakit pinarusahan ng Diyos si Rehoboam para sa kasalanan ng ama niya? "Hindi ko ito gagawin habang ikaw ay nabubuhay, pero sisirain ko ito sa kamay ng iyong anak na lalaki." Mukhang hindi ito patas, at hindi dapat palambutin. Pero ganito talaga ang gumagana ang kasalanan ng mga nasa kapangyarihan: ang bayad ay madalas na hindi nila binabayaran. Ang mga anak ang nagmamana ng nabiyak na kaharian, ng nasirang pagtitiwala, ng mga dambanang hindi nila itinayo. Hindi ito nagpapawalang-sala sa Diyos sa ating paningin; iniiwan tayo nitong nakatitig sa totoong bigat ng pagiging ama, ina, pinuno. Ang tanging liwanag dito ay yaong isang lipi na itinira, hindi dahil may karapat-dapat, kundi dahil may pangakong hindi binawi.

Pagninilay

Saan sa buhay mo nitong nakaraang limang taon ay dahan-dahang bumaba ang temperatura, nang hindi mo napapansin?

Anong "dambana" ang ipinatayo mo para sa kapayapaan ng tahanan o ng karera mo, na alam mong hindi dapat naroon?