1 Mga Hari 9
Ang Teksto
Matapos ang dalawampung taon ng pagtatayo, nagpakita si Yahweh kay Solomon sa ikalawang pagkakataon at sinabing tinanggap niya ang templo: doon niya ilalagay ang kaniyang pangalan magpakailanman. Pero kasunod agad ng pangako ay ang babala: kung tatalikod si Solomon at ang kaniyang mga anak at sasamba sa ibang diyos, palalayasin ang Israel at gigibain ang templong iyon, at ang bansa ay magiging "isang kawikaan at isang katatawanan sa lahat ng mga tao." Ang natitirang bahagi ng kabanata ay listahan ng mga tagumpay ni Solomon: mga lungsod, mga tanggulan, mga sapilitang manggagawa, mga barkong umuuwing puno ng ginto, at isang kasunduang hindi tuluyang nagkasundo sa pagitan niya at ni Hiram ng Tiro.
Ang Puso ng Teksto
Hindi nakakulong ang Diyos sa gusaling itinayo para sa kaniya. Sinasabi niya, "Itinalaga ko ang templong ito," at hindi "tumira ako rito dahil kailangan ko." Ang templo ay biyaya: isang lugar kung saan binigyan ng Diyos ang kaniyang bayan ng address, isang kinatatayuan ng kaniyang pangalan sa gitna nila. Pero biyaya ang kasunduan, hindi garantiya ng pagpapasasa. Ang parehong Diyos na nagtalaga ay maaari ring magwaksi: "iwawaksi ko ito sa aking paningin." Ito ang matigas na katotohanan ng tipan. Ang pagpili ng Diyos ay nagbubukas ng relasyon, hindi nagbibigay ng kaligtasan sa pagsuway. Ang templong pinakabanal ay maaaring maging pinakamalaking katibayan ng paghatol, dahil kung saan pinakamalapit ang Diyos, doon pinakamabigat ang pagtalikod.
Ang Sinulid na Nagkakabit
Ang pangakong narinig ni Solomon ay hindi bago; galing ito sa sinabi ng Diyos kay David sa 2 Samuel 7, na may laging mauupo sa trono. Pero ngayon may kondisyon: "kung ikaw ay lalakad sa harapan ko gaya ng ama mong si David." At doon nagsisimula ang trahedya ng kasaysayan ng Israel, dahil walang hari, kasama si Solomon, na tumupad. Kaya naman nang sabihin ni Jesus sa Juan 2 na gibain ang templo at sa tatlong araw ay itatayo niya ito muli, hindi siya nagbibiro tungkol sa bato. Sinasabi niyang siya ang tunay na tahanan ng pangalan ng Diyos, at siya ang kaisa-isang Anak ni David na lumakad nang may matapat na puso. Ang kondisyong binigo ni Solomon ay tinupad ng isa pang Hari, sa ating lugar.
Ang Salamin
May templo kang itinayo. Isang karera, isang pamilya, isang ministeryo, isang bahay na pinaghirapan mo nang dalawampung taon. At tulad ni Solomon, madali mong sinasabi na para ito sa Diyos. Pero pansinin kung paano iginuguhit ng kabanata ang pagkakaiba: para kay Solomon, ang templo at ang sariling palasyo ay iisang proyekto lang, iisang grupo ng sapilitang manggagawa, iisang gana. Ganoon din tayo. Ang pagsisilbi sa Diyos at ang pagpapalaki ng sariling pangalan ay magkakadikit sa iisang abala, at hindi natin agad nahihiwalay. Ang tanong ng Diyos kay Solomon ay hindi "gaano kaganda ang itinayo mo" kundi "lalakad ka ba sa harapan ko." Ngayon, isulat sa isang papel ang isang bagay na matagal mo nang ipinagmamalaki bilang gawa para sa Diyos, at sa tabi nito isulat nang tapat kung kaninong pangalan talaga ang nakaukit doon.
Ang Detalye
"Para doon ko ilagay ang aking pangalan magpakailanman." Ang salitang Hebreo para sa pangalan ay shem, at hindi ito simpleng tawag. Ang pangalan ng Diyos ay ang kaniyang inilabas na sarili, ang kaniyang reputasyon, ang bahagi niyang maaari nating mahawakan. Kaya hindi sinasabi ng Diyos na siya mismo ay nakatira sa loob ng apat na dingding; ang kaniyang pangalan ang doon naninirahan. Dalawang bagay ang nakuha nito. Una, tunay ang presensiya: may lugar kang mapupuntahan. Pangalawa, hindi kontrolado ng Israel ang Diyos sa pamamagitan ng gusali. At kapag nilapastangan ng bayan ang pangalang iyon, ang gusali na mismo ang magiging pinakamalakas na patunay laban sa kanila, sutsutan ng bawat dumaraan.
Ang Mga Unang Nakarinig
Ang unang bumasa ng 1 Mga Hari ay malamang mga Israelitang nasa Babilonia, nakaupo sa isang lupaing hindi kanila, alam na alam kung ano ang hitsura ng gibang templo. Para sa kanila, ang talatang "bakit nagawa ni Yahweh ang ganito sa lupain at sa templong ito?" ay hindi haka-haka kundi balita sa kanilang panahon. At ang sagot sa talata 9 ay hindi nagsisisi ng ibang bansa; itinuturo nito ang sarili nilang mga ninuno. Nakakagaan ito sa kakaibang paraan. Ibig sabihin, hindi natalo ang Diyos ng mga diyos ng Babilonia. Ginawa niya mismo ang sinabi niyang gagawin niya, at ang Diyos na tumutupad ng babala ay siya ring tutupad ng pangako.
Ang Pangunahing Tauhan
Sa kabanatang ito, si Yahweh ang nagsasalita at si Solomon ang tahimik. Walang naitalang sagot si Solomon sa pagpapakitang ito; ang isinunod lang ay listahan ng mga ginawa niya: mga lungsod, mga kabayo, mga barko, mga sapilitang manggagawa, ang anak na babae ng Paraon na inilipat sa sariling bahay. Nakakatakot ang katahimikang iyon. Ang Diyos na nagpakita "sa ikalawang pagkakataon" ay hindi tipid magsalita; binibigay niya ang buong puso at ang buong babala sa iisang hininga, dahil hindi siya humihinto sa pagiging totoo. Ang kaniyang mga mata at puso ay nasa templo, sabi niya, at iyon mismo ang dahilan kung bakit hindi niya kayang balewalain ang pagtalikod. Ang pag-ibig na walang galit sa kataksilan ay hindi pag-ibig.
Pagninilay
Ano ang hitsura ng "paglakad sa harapan ng Diyos" sa isang ordinaryong Martes mo, kung ihihiwalay mo ito sa lahat ng itinatayo mo para sa kaniya?
Kung may dumaan sa buhay mo ngayon at nagtanong kung kaninong pangalan ang nakaukit dito, ano ang matapat mong isasagot?
Mga madalas itanong tungkol sa 1 Kings 9
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng 1 Mga Hari 9?
Tungkol saan ang 1 Mga Hari 9?
Ano ang makasaysayang konteksto ng 1 Mga Hari 9?
Ano ang itinuturo sa atin ng 1 Mga Hari 9 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang 1 Mga Hari 9 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa 1 Kings 9
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Dumaong ang mga barko mula Ofir, "nagdala ng apat na raan at dalawampung talentong ginto papunta kay Haring Solomon." Puno ang kabang yaman ng hari. Ngunit pagsapit ng kabanata 11, ang puso niya ang nagsimulang maubusan. Minsan ang kasaganaang dumarating ang tahimik na umaagaw sa atin. Ano ang dumarating sa iyo ngayon, at ano ang dinadala nitong palayo?
Pansinin mo ang ibinigay na dahilan. Hindi dahil sa pagbagsak ng gusali, kundi dahil "tinalikuran nila si Yahweh na kanilang Diyos, na naglabas sa kanilang mga ninuno mula sa lupain ng Ehipto." Ang pinakamagandang templo ay hindi kayang takpan ang pusong nakalimot kung sino ang nagligtas. Naaalala mo pa ba kung saan ka Niya inahon?
Isang maliit na detalye lang ito sa gitna ng mga dakilang proyekto ni Solomon: "Ngunit umahon ang anak na babae ni Paraon mula sa lungsod ni David patungo sa bahay na itinayo ni Solomon para sa kanya." May espesyal na bahay para sa isang pagtatagpo na hindi naman talaga kaayon ng puso ng Diyos. Hindi biglaan ang paglayo ng puso ni Solomon. Itinayo iyon, bato kada bato. Ano ang kasalukuyan mong ipinagtatayo ng puwang sa buhay mo?
Salamat po, Panginoon, at tinapos ni Solomon ang templo at ang palasyo, at hindi Ninyo siya pinabayaan pagkatapos ng mahabang gawain. Salamat sa bawat gawaing natapos namin sa tulong Ninyo, at sa Inyong presensyang dumarating kahit sa mga araw na inaayos pa namin ang simula.
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool
