1 Samuel 14:40

Ang Teksto

Matapos manahimik ang Diyos sa kaniyang tanong, naghanap si Saul ng may sala. Inutusan niya ang buong Israel na tumayo sa isang panig, habang siya at si Jonatan ay tumayo sa kabila, handang magpalabunutan upang matukoy kung sino ang lumabag sa kaniyang panunumpa. At ang sagot ng bayan ay maikli, halos walang init: “Gawin mo kung ano ang mukhang mabuti para sa iyo.” Isang buong hukbo, gutom, pagod mula sa habulan mula Micmas hanggang Ahilon, na tumatayo sa dilim at pinapanood ang kanilang hari na hatiin sila sa dalawang pangkat. Ang nakakapangilabot dito: hindi ang kaaway ang hinahati ni Saul, kundi ang sarili niyang bayan at ang sarili niyang anak.

Ang Pinakapuso

Ito ang sandali kung saan nagiging kasangkapan ng pagtatanggol sa sarili ang mga banal na bagay. Totoong may kapangyarihan ang panunumpa sa Israel; totoong tunay na paraan ng pagtatanong sa Diyos ang palabunutan. Pero ginagamit ito ni Saul hindi upang hanapin ang kalooban ng Diyos kundi upang patunayan na hindi siya ang may problema. Tahimik ang Diyos sa talata 37, at sa halip na magtanong si Saul kung ang sarili niyang padalus-dalos na sumpa ang sagabal, inilipat niya ang sisi palabas. Ganito kadalas kumilos ang puso ng tao: kapag hindi sumasagot ang langit, naghahanap tayo ng ibang masisisi kaysa harapin ang sarili. At ang kakila-kilabot, kaya nating gawin iyon nang may relihiyosong anyo, nang buong seryoso, nang buong panata, habang papalapit tayo sa pagpatay ng isang inosente.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May mapait na kabalintunaan dito. Isang ama na handang ipapatay ang sarili niyang anak, hindi para sa kaligtasan ng bayan kundi para iligtas ang sarili niyang mukha. Si Jonatan ang tanging nagtiwala sa Diyos nang buong tapang sa simula ng kabanata: “walang makakapigil kay Yahweh mula sa pagligtas sa pamamagitan ng marami o kaunting tao.” Siya ang nagdala ng tagumpay, at siya rin ang nahatulan. Ang bayan ang tumubos sa kaniya. Mababasa natin ito bilang anino na baligtad: darating ang araw na magpapadala ang Ama ng kaniyang Anak hindi upang protektahan ang sarili kundi upang iligtas ang marami, at hindi tutubusin ng bayan ang Anak kundi ang Anak ang tutubos sa bayan. Si Saul ay larawan ng kapangyarihang kumakain ng sarili nitong pamilya. Si Cristo ang kabaligtaran nito.

Ang Salamin

May mga sandali na hindi sumasagot ang Diyos. Nagdarasal ka tungkol sa trabahong hindi na mabuhat, sa anak na hindi na nakikipag-usap, sa diagnosis na naghihintay ng resulta, at tahimik ang langit. At ang unang reaksyon ng puso ay hindi pagsusuri sa sarili kundi paghahanap ng may kasalanan. Si Saul ay hindi kakaiba sa atin; siya ay tayo na may korona. Pansinin kung gaano kabilis siya bumaling sa paghahati: ikaw diyan, kami dito. Ganito rin tayo sa tahanan at sa simbahan, pinapalabas na ang katahimikan ng Diyos ay kasalanan ng iba. Ngayong araw, gawin ito: isulat sa papel ang pangalan ng taong pinagbubuntunan mo ng sisi sa isang bagay na hindi lumulutas, at sa tabi nito, isulat ang isang tanong na matapang mong itatanong sa Diyos tungkol sa sarili mong bahagi.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Saul dito ay isang taong nakatali sa sarili niyang mga salita. Nagsumpa siya nang walang kaalam-alam si Jonatan, pinahina ang hukbo sa gutom, at ngayon ay hindi na makaatras nang hindi nawawalan ng mukha. Ang trahedya niya ay hindi kawalan ng debosyon; sobra-sobra pa nga ang kaniyang panata, altar, pari, epod, palabunutan. Ang kulang ay pakikinig. Hindi siya nagtatanong, siya ay nag-uutos, kahit sa Diyos. At kapag tahimik ang Diyos, pinupunan niya ang katahimikan ng ingay ng sarili niyang awtoridad. Ang pinakamalungkot: tahimik din ang bayan sa talata 39, at ang tanging sagot nila sa kaniya ay ang pagod na “Gawin mo kung ano ang mukhang mabuti para sa iyo.” Hindi iyon pagsang-ayon. Iyon ay pagsuko ng isang bayang hindi na kayang makipagtalo sa kanilang hari.

Konteksto

Gabi na. Ilang oras pa lang ang nakalipas mula nang lumindol ang lupa at nagkagulo ang kampo ng mga Filisteo. Ang mga lalaki ng Israel ay naghahabol mula Micmas pababa sa Ahilon, mga bundok at bangin, at hindi sila kumain buong maghapon. Amoy dugo ang hangin; kakatay nga lang nila ng mga baka at tupa sa lupa, at iyon mismo ang naging kasalanan. Sa panahong ito, ang isang sumpa ng hari ay hindi basta salita; ito ay isang bagay na pinakawalan sa mundo, may sariling bigat, at kailangang tuparin kundi babagsak ang parusa sa buong bayan. Kaya walang sinuman ang tumututol agad. Nasa pagitan sila ng takot sa Diyos at takot sa hari, at sa dilim, mahirap pag-ibahin ang dalawa.

Ang Larawan ng Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay Israelitang may hari na, at may alaala ng mga haring nagwasak sa kanila. Narinig nila ito bilang babala: ganito ang hitsura ng kapangyarihang hindi nakikinig. Alam nila ang hinihingi ng kabanata 8, na ang hari ay kukuha ng kanilang mga anak. Dito, nakikita nila ito nang literal, kinukuha ng hari ang sarili niyang anak. At napansin nila ang isang bagay na madalas nating nilalampasan: ang bayan ang nagligtas kay Jonatan, hindi ang pari, hindi ang palabunutan. Minsan, ang ordinaryong bayan ng Diyos ang mas malinaw na nakakakita ng katarungan kaysa sa namumuno sa kanila. Iyon ay parehong nakaaaliw at nakakatakot.

Pagninilay

Kapag tahimik ang Diyos sa isang bagay na matagal mo nang idinadalangin, sino ang unang pumapasok sa isip mong sisihin?

May panata, patakaran, o prinsipyo ka bang hawak na ngayon ay nakakasakit na sa mga taong dapat mong mahalin, pero ipinagpipilitan mo pa rin dahil hindi ka makaatras nang hindi napapahiya?