1 Samuel 16

Ang Teksto

Tinanong ng Panginoon si Samuel kung hanggang kailan siya magluluksa para sa isang haring matagal nang tinanggihan, at pinapunta siya sa Bethlehem na may dalang sungay ng langis at isang dumalagang baka bilang takip sa totoong misyon. Isa-isang dumaan ang mga anak ni Jesse sa harap ng propeta, at isa-isa ring sinabi ng Diyos na hindi sila ang pinili, hanggang sa ipasundo ang bunso na nasa likod ng mga tupa. Binuhusan siya ng langis, lumukob sa kaniya ang Espiritu, at sa parehong kabanata ay iniwan ng Espiritu si Saul at pumasok si David sa palasyo bilang manunugtog ng alpa.

Ang Puso ng Teksto

Ang linya sa talata 7 ang bumabasag sa lahat: “sa panlabas na anyo tumitingin ang tao, ngunit sa puso tumitingin si Yahweh.” Hindi ito isang malumanay na paalala tungkol sa kagandahang panloob. Isa itong paghatol sa buong sistema ng pagpili ng tao. Si Saul ay pinili dahil siya ang pinakamatangkad; ngayon dumating ang Diyos at pinipili ang taong hindi man lang inisip ng sarili niyang ama na isama sa pila. Ang Diyos na nakakakita sa puso ay hindi lamang nakakabasa ng lihim mong kasalanan, siya rin ang tanging nakakakita ng halaga na hindi mo mapatunayan sa iba. Grasya ito, at nakakatakot din. Ang parehong tingin na naglalantad sa iyo ang siya ring pumipili sa iyo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Nagsisimula rito ang isang linya na tatagos hanggang sa Bethlehem ng ibang siglo, kung saan muling walang nakapansin sa isinilang. Ang pattern ay pare-pareho: pinipili ng Diyos ang huli, ang nakalimutan, ang naiwan sa parang kasama ng mga hayop. Hindi ito magandang kwento lamang; ito ang paraan ng paggawa ng Diyos mula pa kina Jacob at Jose. At tingnan ang pagkakasunod: binuhusan si David ng langis, pagkatapos ay hindi siya agad naupo sa trono. Bumalik siya sa mga tupa, tapos naging alalay ng haring papalitan niya. Ang pagpapahid ay hindi karagdaang promosyon kundi pasimula ng mahabang paghihintay. Ganito rin ang Anak ni David: kinilala mula sa langit, tapos itinulak sa ilang. Sa Kaharian ng Diyos, ang pagpili ay laging nauuna sa pagkakakilala.

Ang Salamin

Alam mong may pila kang tinatakbuhan. Sa trabaho: ang taong may mas magandang presentasyon, mas malakas ang boses sa pulong, kahit mas mababaw ang trabaho. Sa simbahan: ang gumagawa ng maganda sa harapan, samantalang ikaw ang nagliligpit ng upuan. Sa bahay: ang kapatid na palaging tinatanong ng mga magulang kung kumusta. Sinasabi ng tekstong ito na ang pila ay totoo, at ang Diyos ay hindi doon nakatayo. Pero mag-ingat, dahil kumikilos ang salamin sa dalawang direksyon. Hindi lang ikaw ang naiwan sa parang. May tao ka ring hindi isinama sa pila, isang tahimik na kasamahan, isang batang hindi mahusay magsalita, isang miyembro ng grupo na tinatawagan mo lang kapag may kailangan. Si Jesse ay isang mabait na ama na hindi lang naisip ang bunso.

Ngayong araw: magpadala ka ng mensahe sa isang taong madalas mong nakakalimutang isama, at sabihin mo sa kaniya nang tapat ang isang bagay na nakikita mo sa kaniya na hindi napapansin ng iba. Isang pangungusap. Ipadala mo bago matapos ang araw.

Ang Detalye

“Nanginginig ang mga nakakatanda ng lungsod habang sinasalubong siya at sinabi, ‘Pumarito ka ba para sa kapayapaan?’” Madaling laktawan ang linyang ito, pero dito nakalatag ang buong takot ng kabanata. Isang propeta ang dumating sa maliit na bayan na dala ang sungay ng langis, at ang unang reaksyon ay hindi kagalakan kundi panginginig. Alam ng Bethlehem na ang pagdating ng propeta ay madalas nangangahulugan ng paghatol. At may dahilan sila: kung malaman ni Saul ang tunay na layunin nito, magiging dugo ang katapusan ng bayang ito. Kaya kahit si Samuel ay natatakot sa talata 2. Ang pagpili ng Diyos kay David ay hindi dumating sa isang ligtas na sandali kundi sa gitna ng panganib, sa ilalim ng takip ng isang alay. Hindi laging maaliwalas ang pagdating ng grasya.

Ang Tanong

Talata 14: “isang masamang espiritu na mula kay Yahweh ang bumagabag sa kanya.” Hindi ito madaling lunukin, at hindi ito dapat palambutin. Sinasabi ng teksto nang diretso na mula sa Diyos ang bumagabag kay Saul. Hindi ipinapaliwanag ng manunulat kung paano magkasundo ang kabutihan ng Diyos at ang paghihirap na ito. Ang alam natin: si Saul ay paulit-ulit na tumangging sundin, at dumating ang sandaling iniwan siya sa bunga ng kaniyang sariling pinili. Minsan ang pinakamabigat na hatol ay hindi kidlat mula sa langit kundi ang pagbibigay sa atin ng eksaktong hinihingi natin. Pero hindi ko sasabihing malinaw ito. May bahagi rito na nananatiling madilim, at ang teksto mismo ay hindi nag-aalok ng aliw. Tanging ito: ang alpa ni David ang ipinadala sa silid ni Saul.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Samuel ang nakikita nating pinakamalapit dito, at nakakaaliw siyang bantayan. Nagluluksa siya para sa isang taong tinanggihan ng Diyos, at hindi siya pinagalitan agad kundi tinanong: hanggang kailan? Natatakot siyang mapatay, at binigyan siya ng Diyos ng praktikal na paraan, hindi ng pangaral tungkol sa pananampalataya. Tapos, ang matandang propeta na buong buhay nang nakikinig sa Diyos ay nagkakamali pa rin sa unang tingin: “tumingin siya kay Eliab.” Kahit siya ay nabibighani sa taas at anyo. Ito ang pinakamahalagang bagay tungkol kay Samuel: nagkamali siya, tapos nakinig siya, at hindi siya umupo hanggang dumating ang huli. Iyon ang hitsura ng katapatan. Hindi ang hindi kailanman nagkakamali sa paghatol, kundi ang handang baguhin ito kapag nagsalita ang Diyos.

Pagninilay

Sino ang taong pinili mo nang hindi mo namamalayan dahil sa anyo, boses o kakayahan niyang magpakita, at ano ang naging bunga niyon?

Kung nakikita ng Diyos ang puso mo ngayon, ano ang nakikita niya na hindi mo ipinapakita kaninuman, at grasya ba iyon o takot para sa iyo?