2 Mga Taga-Corinto 8

Ang Teksto

Ipinagmamalaki ni Pablo sa mga taga-Corinto ang ginawa ng mga iglesiya sa Macedonia: sa gitna ng matinding kahirapan at pagsubok, sila mismo ang nagmakaawa na mapabilang sa koleksyon para sa mga mahihirap na mananampalataya sa Jerusalem. Hinihikayat niya ang mga taga-Corinto na tapusin ang sinimulan nila isang taon na ang nakalipas, hindi bilang utos kundi bilang tugon sa biyaya ni Cristo na "kahit na siya ay mayaman, para sa inyong kapakanan siya ay naging mahirap." Ipinapadala niya si Tito at dalawang kapatid upang pangasiwaan ang pera nang malinis at bukas sa harap ng lahat.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang kakaibang aritmetika sa talata 2: ang pagdadalamhati at ang kahirapan ay "nagbunga ng matinding kasaganahan ng kagandahang loob." Walang batas ng ekonomiya na ganito. Ang tanging paliwanag ay ang salitang paulit-ulit sa buong kabanata: biyaya. Sa Griyego, charis, at ginagamit ito ni Pablo nang doble ang ibig sabihin: ang biyaya ng Diyos na ibinuhos sa Macedonia, at ang bukas-palad na pagbibigay na bumubukal doon. Iisa ang salita dahil iisa ang galaw. Hindi utang na loob ang pagbibigay, hindi rin pagsisikap na maabot ang pabor ng Diyos. Ito ay biyayang dumadaloy palabas sa mga taong napuno na. Kaya nga hindi ito iniutos ni Pablo (talata 8): ang inutos na kagandahang loob ay hindi na kagandahang loob, kundi buwis.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa talata 9 tinukoy ni Pablo ang buong kuwento ng kaligtasan sa isang pangungusap na parang balanse ng kuwenta: mayaman siya, naging mahirap, upang kayo ay maging mayaman. Ito ang malaking palitan sa gitna ng ebanghelyo, ang Anak na iniwan ang kaniyang karangalan hanggang sa krus, at ang mga makasalanang tumatanggap ng kayamanang hindi nila pinaghirapan. At ngayon, sa isang koleksyon ng barya mula sa mga dukhang Macedonio para sa mga gutom na Judio sa Jerusalem, umuulit ang parehong galaw sa maliit na sukat. Hindi imitasyon lang ito; ito ay pakikibahagi. Ang iglesiya ang katawan kung saan nagpapatuloy ang paraan ng paggalaw ng Ulo. Ang koleksyon para sa Jerusalem ay hindi charity drive kundi nakikitang katunayan na binuwag ni Cristo ang pader sa pagitan ng Judio at Griyego.

Ang Salamin

May malinaw na tinatamaan dito, at ikaw ay maaaring isa roon: ang taong may mabuting intensyon na hindi natapos. Isang taon na ang nakalipas, sabi ni Pablo, nagsimula kayo at ninais ninyo (talata 10). Ang pagnanais ay hindi nagkulang; ang pagtatapos ang nagkulang. Alam natin ang pakiramdam: ang naisip mong ipadala sa kamag-anak na nawalan ng trabaho, ang bahagi ng sahod na sinabi mong ilalaan mo, ang tulong na ipinangako mo sa isang kapatid sa iglesiya nang taos-puso, at pagkatapos ay tahimik na nalimot. Hindi ka pinapahiya ni Pablo. Sinasabi niya lang: tapusin. At ang panukat ay maawain, "nakabatay ito sa kung ano ang mayroon ang isang tao, hindi sa kung ano ang wala sa kaniya." Ngayong araw: kunin mo ang isang pangakong hindi mo natapos, at gawin mo ang unang kongkretong hakbang, ipadala ang halaga, i-text ang tao, ngayon din, bago matulog.

Ang Konteksto

Ang Macedonia, sa hilaga, ay nasa mahirap na kalagayan, wasak ng digmaan at mabigat ang buwis ng Roma. Ang Corinto, sa timog, ay lungsod-daungan na may salapi, may pagmamalaki sa talino at kakayahan. Sa mata ng mundo, ang mahirap ang dapat tumanggap, hindi magbigay. Binaligtad ito ni Pablo bilang parangal sa Macedonia at bilang banayad na hamon sa Corinto. Mahalaga rin ang usapin ng pera: matagal nang pinaghihinalaan si Pablo ng mga kalaban niya sa Corinto na kumikita sa ministeryo. Kaya ang talata 20 at 21 ay hindi pormalidad kundi pag-iingat, "iniingatan naming gawin kung ano ang kagalang-galang, hindi lamang sa harap ng Panginoon, ngunit sa harap din ng mga tao." Halal ng mga iglesiya ang mga kasamang tagapangasiwa. Transparency bilang gawa ng pananampalataya.

Ang Pangunahing Tauhan

Bagaman si Pablo ang nagsusulat, ang Diyos ang gumagalaw sa buong kabanata. Siya ang nagbigay ng biyaya sa Macedonia (talata 1), siya ang naglagay sa puso ni Tito ng malasakit (talata 16). Kahit ang kusang-loob na pagbibigay ay unang regalo bago ito naging desisyon. Ganito ang Diyos: hindi siya kumukuha ng kung ano ang wala sa atin, at hindi siya nangangailangan. Nagbibigay siya, at ang ibinigay niya ay nagiging kakayahan nating magbigay. At kakaiba: hindi niya inuna ang pera. Ang sabi ni Pablo tungkol sa mga Macedonio, "una nilang ibinigay ang kanilang mga sarili sa Panginoon." Iyon ang hinahanap ng Diyos, hindi ang laman ng bulsa kundi ang may-ari nito.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa talata 15 ay sinipi ni Pablo ang kuwento ng manna sa Exodo 16: "Ang nananagana ay nawalan ng labis, at ang may kaunti ay hindi nagkulang." Nang mangolekta ang Israel sa disyerto, walang nakaipon nang lampas sa kailangan at walang nagkulang, at ang nag-imbak ay nabulok ang tinipon. Ang punto ni Pablo: ang iglesiya ay ang bagong bayan sa disyerto, at ang biyaya ng Diyos ay hindi para pagkakitaan kundi para ipamahagi. Ang "pagkakapantay-pantay" sa talata 13 at 14 ay hindi ideolohiya kundi pamilya, ang kasaganaan ng isa ngayon ay para sa kakulangan ng iba, at balang araw ay maaaring kabaligtaran. Ganito ang ekonomiya ng kaharian.

Pagninilay

Ano ang huling bagay na sinimulan mo para sa iba nang may tunay na pananabik, at ano ang totoong dahilan kung bakit hindi mo ito natapos?

Kung "una nilang ibinigay ang kanilang mga sarili sa Panginoon," anong bahagi ng sarili mo ang hindi mo pa naibibigay, at bakit doon ka nag-aatubili?