2 Mga Hari 19

Ang Teksto

Narinig ni Hezekias ang panunuya ng Asiria, pinunit ang kaniyang damit, nagdamit ng magaspang na tela, at pumasok sa templo; nagpasugo siya kay Isaias at humingi ng panalangin "para sa mga nalalabing naririto pa." Nang dumating ang pangalawang liham ni Senaquerib, hindi ito sinagot ni Hezekias ng diplomasya kundi inihain sa harap ni Yahweh. Sumagot ang Diyos sa pamamagitan ni Isaias: isang mahabang hatol sa kayabangan ng Asiria, isang pangako ng nalabing mag-uugat at mamumunga, at isang gabi kung saan nilusob ng anghel ang kampo ng kaaway at umuwi si Senaquerib sa Ninive para mamatay sa kamay ng sarili niyang mga anak.

Ang Puso ng Teksto

Ang tunay na usapin dito ay hindi militar kundi teolohikal. Hindi sinasabi ni Senaquerib na mahina ang hukbo ni Juda; sinasabi niyang pareho lang ang Diyos ng Israel sa kahoy at batong diyos ng Hamat at Arpad. Sa panalangin ni Hezekias, dalawang bagay ang pinagdikit: "ikaw lang ang Diyos sa lahat ng mga kaharian sa buong mundo. Nilikha mo ang langit at ang lupa." Ang Manlilikha ay hindi isa sa mga diyos ng mga bansa; siya ang pinagmulan ng mga bansa. Kaya ang hinihingi ni Hezekias ay hindi pangunahing kaligtasan ng kaniyang balat kundi ang pagkakakilala sa Diyos: "para malaman ng lahat ng mga kaharian sa mundo na ikaw, Yahweh, ang nag-iisang Diyos." Ang kaligtasan dito ay nasa serbisyo ng kabanalan ng Diyos, hindi kabaliktaran.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa talata 34 nabubuksan ang buong kuwento: "ipagtatanggol ko ang lungsod na ito at sasagipin ito, para sa sarili kong kapakanan at para sa kapakanan ng lingkod kong si David." Hindi dahil karapat-dapat si Jerusalem. Hindi rin dahil sapat ang kabanalan ni Hezekias. Dalawang dahilan lang: ang pangalan ng Diyos at ang pangako kay David. Iyan ang hugis ng biyaya sa buong Kasulatan: ang Diyos ay tapat sa sarili niyang sumpa kahit kulang ang kabilang panig. At ang pangakong iyon kay David ay hindi natapos sa pader ng Jerusalem. Nang bumagsak ang lungsod makalipas ang isang daang taon, nanatili pa rin ang "nalabi" na mag-uugat at mamumunga, hanggang sa dumating ang isang Anak ni David na nagligtas hindi sa pamamagitan ng anghel na lumusob kundi sa pamamagitan ng kamatayan niyang sarili.

Ang Salamin

May liham ka rin: ang resulta ng biopsy, ang sulat mula sa bangko, ang mensaheng galing sa taong gusto kang wasakin, ang tahimik na tinig na nagsasabing walang kuwenta ang pananalangin mo. At ang unang tukso ay hindi ang hindi paniniwala sa Diyos; ang tukso ay paniwalaan siya nang abstrakto habang hinahawakan ang problema sa sarili mong kamay. Si Hezekias ay may mga diplomata, may mga tagapayo, may kakayahang sumulat ng balanseng tugon. Sa halip ay umakyat siya at "nilatag ito sa kaniyang harapan." Ginawa niyang panalangin ang pananakot, hindi estratehiya. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang partikular na pananakot na kinakatakutan mo, sa mga totoong salita nito, ilatag ito nang bukas sa mesa, at basahin ito nang malakas sa Diyos bago ka magsimulang mangatwiran.

Ang Detalye

Pansinin kung paano kinakausap ni Hezekias ang Diyos: "ikaw na nakaluklok sa ibabaw ng kerubim." Iyon ay tumutukoy sa kaban ng tipan sa loob ng templong kinatatayuan niya, ang trono ng Diyos sa gitna ng kaniyang bayan. Pero sa parehong hininga ay sinasabi niyang nilikha ng Diyos na ito ang langit at ang lupa. Ang maliit na silid na iyon at ang buong sansinukob ay may iisang Hari. Hindi iyon pagkakasalungat kundi ang mismong lohika ng tipan: ang Diyos na umaabot sa dulo ng kalangitan ay nagpasyang maging malapit sa isang maliit na bayan. Kaya makatuwiran ang lakas ng loob ni Hezekias. Kausap niya ang Manlilikha sa isang bahay kung saan ipinangako nitong makikinig.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sinasabi sa talata 25 ang nakakapanindig-balahibong bagay na matagal nang itinakda ng Diyos ang paglusob ng Asiria. Sa Isaias 10 ito ay mas tahasan pa: ang Asiria ay pamalo ng galit ng Diyos, instrumento na hindi nakakaalam na instrumento siya. Doon nagmumula ang hatol: hinatulan si Senaquerib hindi dahil lumusob siya kundi dahil inakala niyang sa sarili niyang kadakilaan ito nangyari. At ang "nalabi" sa talata 31 ay hindi lang kasaysayan ng Juda; kinuha ito ni Pablo sa Roma 11 para ipaliwanag na laging may itinitirang bayan ang Diyos sa pamamagitan ng biyaya, hindi ng bilang. Ang kaligtasan sa Bibliya ay madalas ganito ang hugis: maliit, nalalabi, ngunit may ugat.

Ang Tanong

Isang gabi, 185,000 patay. Hindi ipinaliwanag ng teksto, hindi rin hinihingi ang ating pagsang-ayon. Hindi tayo dapat magmadaling pakinisin ito sa pamamagitan ng pagsasabing karapat-dapat naman ang Asiria, kahit totoo ang mga ginawa nila sa mga nasakop. Ang mas mahirap na tanong ay ito: kung ipinagtanggol ng Diyos ang lungsod na ito "para sa sarili kong kapakanan," bakit hindi niya ito ginawang muli noong dumating ang Babilonia? Walang sagot ang kabanata. Ang tanging masasabi natin ay hindi laging pareho ang anyo ng katapatan ng Diyos, at hindi natin nakokontrol ang panahon niya. Nanatili ang pangako kay David, pero hindi sa anyong inaasahan ng sinuman: hindi sa isang lungsod na nakaligtas, kundi sa isang Anak na namatay.

Pagninilay

Anong liham ang kinakarga mo na hindi mo pa nailalatag sa harap ng Diyos, at ano ang pumipigil sa iyo?

Kung tatanungin ka kung bakit ka iniligtas ng Diyos, sasagot ka ba tulad ng talata 34: para sa sarili niyang kapakanan?