2 Samuel 20

Ang Teksto

Isang lalaking taga-Benjamin na si Seba ay humihip ng trumpeta at ibinuka ang bagong bitak sa kaharian: "Wala kaming kinuhang bahagi kay David." Habang tinutugis ang rebelde, hinuli ni Joab ang kamay ni Amasa sa balbas nito para halikan, at sinaksak siya sa tiyan; naiwan ang bangkay sa gitna ng daan hanggang may nagtabi at nagtakip nito para makatuloy ang hukbo. Sa Abel ng Bet Maaca, isang babaeng walang pangalan ang pumigil sa buong hukbo sa pamamagitan ng isang tanong, at bumagsak ang ulo ni Seba sa labas ng pader.

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa tagumpay ng kaharian kundi sa halagang binabayaran nito sa laman ng tao. Nagbabalik na ang trono ni David, pero tingnan kung saan dumaraan ang pagbabalik: sa sampung babaeng "namuhay na parang sila ay mga balo," sa bangkay ni Amasa, sa isang ulo sa likod ng pader. Hindi pinapalamuti ng Kasulatan ang kapangyarihan. Pinapakita nito na ang pinakamapanganib na tao sa kuwento ay hindi ang rebelde kundi ang tapat na heneral na kayang magpatay nang may ngiti at magpatuloy agad sa misyon. Ang Diyos ay tapat sa kaniyang pangako sa trono ni David, oo, ngunit hindi niya inaangkin ang mga pamamaraan ng mga taong nagtatanggol nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang linya ng pangako ay tumatakbo sa madumi at duguang kasaysayan, at hindi iyon aksidente. Ang trono ni David ay pinananatiling buhay ng mga taong gaya ni Joab: matapang, may pusong bato, walang pakundangan. Kaya kailangan ng isang Anak ni David na hindi nangangailangan ng punyal sa kaliwang kamay. Kung nasaan si Joab na naghalik para pumatay, doon din nakatayo ang isang Hari na hinalikan ng kaibigan para ipagkanulo, at hindi gumanti. Ang kaharian na ipinangako sa Israel ay hindi maabot sa bilis at dahas ni Joab; dumarating ito sa isang Hari na nagbibigay ng sariling laman kapalit ng ulo ng mga rebelde. Iyon ang matalim na kaibahan na ipinapakita ng kabanatang ito nang hindi pa nito nalalaman.

Ang Salamin

Ang pinakanakakatakot na talata ay hindi ang pagpatay kundi ang talata 12: nakahiga ang bangkay sa daan, tumigil ang mga tao, kaya may nagtabi at nagtakip nito, at "sumunod ang lahat ng kalalakihan kay Joab." Nalinis ang daan. Tumuloy ang misyon. Ganito rin ang ginagawa natin. Ang kasamahang natanggal para hindi ma-delay ang proyekto, ang kapatid na hindi na iniimbita para hindi masira ang Pasko, ang magulang na tinatawagan tuwing dalawang buwan dahil abala ka, ang katawan mong hindi na pinapatulog dahil may deadline. May itinabi ka na sa gilid ng daan at tinakpan ng tela, at nagpatuloy ka. Isa pa: pansinin ang tanong ni Joab, "Mabuti ba ang lagay mo, aking pinsan?" Nagtatanong siya na may hawak nang patalim. Gaano karaming beses mo nang tinanong ang isang tao kung kumusta siya samantalang desidido na ang hatol mo sa kaniya?

Ngayong araw, mag-text o tumawag sa isang taong itinabi mo na sa gilid ng daan, at itanong lang ito: "Kumusta ka talaga?" Walang paliwanag, walang agenda, walang pagtatanggol sa sarili. Tapos manahimik at makinig.

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Dalawang tinig ang sumasagot sa kabanatang ito. Una, ang halik ni Judas sa Getsemani (Mateo 26). Hindi lang pagkakataon na ang pagtataksil sa Bibliya ay madalas naka-kostyumo bilang pagmamahal; ang pinakamalapit sa iyo ang may pinakamalapit na tama. Ikalawa, ang huling utos ni David kay Solomon (1 Hari 2), kung saan ang dugo ni Amasa ay hindi nakalimutan; sa huli ay nagbayad si Joab. Mahalaga ito dahil ipinapakita nitong ang katahimikan ng Diyos sa isang kabanata ay hindi pagsang-ayon. Ang tinakpan ng tela sa gilid ng daan ay hindi nakalimutan sa langit. May pasensya ang Diyos, hindi amnesia.

Ang Konteksto

Sariwa pa ang rebelyon ni Absalom. Pabalik si David sa Jerusalem, at agad nabubuksan ang lumang bitak sa pagitan ng Juda at ng iba pang tribo, ang bitak na sasabog nang tuluyan pagkamatay ni Solomon. Si Seba ay taga-Benjamin, ang tribo ni Saul: hindi kalabisan ang sama ng loob nila. Hinirang ni David si Amasa, dating heneral ng mga rebelde, bilang bagong pinuno ng hukbo kapalit ni Joab. Isang matalinong hakbang sa politika, isang mapanganib na hakbang sa loob ng hukbo. Nang huli si Amasa sa tatlong araw na takdang panahon, nakakita si Joab ng bintana. Sa isang lipunan kung saan ang halik at pagsalat sa balbas ay tanda ng magkapatid na pagtanggap, ang ginawa ni Joab ay hindi lamang pagpatay; paglapastangan iyon sa sagrado.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Joab ang totoong sentro. Matapang, tapat kay David sa paraang bumabaluktot ng utos, at kayang gumawa ng malamig na kalkulasyon sa loob ng isang segundo. Hindi siya masamang tao sa kartun; siya ang taong nagpapatakbo ng makinarya at naniniwalang ang bigat ng resulta ay nagpapatawad sa paraan. Pansinin ang bilis: sinaksak niya si Amasa, "Hindi na siya hinampas muli ni Joab," at kaagad "hinabol si Seba." Walang pag-aalangan, walang panlulumo. Tapos, nang tanungin siya ng babae ng Abel, siya ay may sagot na parang inosente: "Huwag sanang pahintulatan… na lunukin ko o sirain." Ang taong nakakausap pa rin ang sarili sa magandang salita matapos ang ginawa niya sa daan patungong Gibeon, iyon ang pinakamalapit na larawan ng puso ng tao sa kabanatang ito. At marunong tayong lahat sa wikang iyon.

Pagninilay

Sino ang kasalukuyang nakatabi sa gilid ng aking daan, natakpan ng tela, para lang tumuloy ang mga plano ko?

Sa anong paraan ako gumagamit ng magandang salita, o kahit ng panalangin, para pagandahin ang isang desisyong alam kong marahas sa iba?