Mga Gawa 3:13

Ang Teksto

Matapos tumayo at lumukso ang lalaking pilay, at matapos magkumpol ang mga tao sa portiko ni Solomon, itinuro ni Pedro ang tunay na pinagmulan ng himala. Hindi siya, hindi si Juan, kundi "Ang Diyos ni Abraham, Isaac, at ni Jacob. Ang Diyos ng ating mga ninuno," ang siyang "niluwalhati ang kaniyang lingkod na si Jesus." At sa parehong hininga, hindi siya nagpaliguy-ligoy: ang Jesus na ito ay "inyong dinala at itinakwil sa harapan ni Pilato, nang ipinasya niyang palayain siya." Isang pangungusap lang, pero dalawang mundo ang nagsalubong doon: ang luwalhating ibinigay ng Diyos at ang pagtanggi na ginawa ng tao, sa harap mismo ng gobernador na handa nang magpalaya.

Ang Puso

Tingnan mo kung saan inilagay ni Pedro ang diin. Hindi sa kapangyarihan ng apostol, hindi man lang sa milagro mismo, kundi sa isang pangalan at sa isang kasaysayan. Ang Diyos na nangako kay Abraham sa ilalim ng mga bituin, ang Diyos na nakipagbuno kay Jacob, ang Diyos na kilala ng bawat Judio sa patyong iyon, ay siya ring Diyos na nagbigay-luwalhati sa isang taga-Nazaret na ipinako sa labas ng lungsod. Hindi bagong diyos, hindi bagong relihiyon: ang matandang pangako na tinupad sa paraang ikinahihiya ng marami. At ang salitang "lingkod" ay hindi aksidente; nagdadala ito ng alaala ng Lingkod na nasugatan para sa bayan. Ang luwalhati ng Diyos ay dumaan sa pagtanggi ng tao, hindi sa paligid nito. Kaya ang himalang nasaksihan nila ay hindi palabas kundi patunay: buhay ang Itinakwil, at ang kaniyang pangalan ang nagpapatayo ng mga bagsak.

Ang Hibla ng Kuwento

Pansinin ang pagkakasunod-sunod ng mga pangalan: Abraham, Isaac, Jacob, mga ninuno, at pagkatapos ay Jesus. Ginuguhit ni Pedro ang isang linya mula sa pangako hanggang sa katuparan, at inilalagay ang krus sa gitna ng linyang iyon, hindi sa gilid. Ang Diyos na tumawag kay Abraham upang maging pagpapala sa "lahat ng mga sambahayan sa buong mundo" (talata 25) ay hindi nagpalit ng plano nang itakwil ng sariling bayan ang kaniyang Lingkod. Iyon mismo ang daan. Kaya ang paglalakad ng pilay ay hindi hiwalay na pangyayari kundi isang maliit na larawan ng mas malaking gawa: ang Diyos na nagpapatayo sa kung ano ang matagal nang nakaupo, bayan man o tao. Ang kasaysayan ng pagliligtas ay hindi putol-putol na mga himala kundi isang matagal na pagtupad sa isang salita.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong-gusto ang tumitig sa portiko: ang mga mata ng tao. Kapag may nangyaring maganda sa klase mong tinuturuan, sa grupong pinamumunuan mo, sa anak mong tila bumangon mula sa sarili niyang pagkabagsak, dumadaan sa isip ang tahimik na bulong: may naiambag ako rito. Hindi tinanggihan ni Pedro ang papel niya; tinanggihan niya ang luwalhati. At may ikalawang salamin dito na mas matalim. Sinabi niya sa mga tao, "inyong dinala at itinakwil." Ang pagtatakwil ay hindi laging sigaw sa harap ng gobernador; minsan ito ay tahimik na pagpili ng ibang bagay kaysa kay Cristo sa mga desisyong hindi naman mukhang relihiyoso. Ngayon mismo: isulat sa isang papel ang isang bagay na tinatagong ipinagmamalaki mo bilang gawa ng sarili mong galing, at sabihin nang malakas sa ibabaw nito, "Ang Diyos ng ating mga ninuno ang gumawa nito."

Ang Propayl

Alas tres ng hapon sa templo, oras ng handog at panalangin. Amoy usok at dugo ng hain, siksikan ang mga Judio mula sa buong lungsod at mga peregrino mula sa malayo. Marami sa kanila, ilang linggo pa lamang ang nakakaraan, ay nasa Jerusalem nang Paskuwa. Narinig nila ang kaguluhan sa harap ni Pilato; baka ang iba ay sumigaw din. At ngayon, sa parehong patyo, sinasabi ng isang mangingisda mula sa Galilea na ang Taong iyon ay niluwalhati ng Diyos ng kanilang mga ninuno. Sa kultura ng karangalan at kahihiyan, nakakakilabot ito: ang bagay na ikinahiya nila ang siya palang pinarangalan ng Diyos. Hindi ito abstraktong teolohiya para sa kanila kundi akusasyon sa harap ng mga kapitbahay nila.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan sa talatang ito ay ang Diyos mismo, at kapansin-pansin kung paano siya nagpapakilala. Itinatali niya ang sarili niyang pangalan sa tatlong lalaking puno ng kapintasan, mga sinungaling at mandaraya, at hindi niya ito ikinahiya. Pagkatapos ay itinatali niya ang sarili sa isang Lingkod na hinatulan ng kaniyang sariling bayan. Ito ang Diyos na hindi umaatras sa mga taong nagdulot sa kaniya ng kahihiyan. Hindi siya nagparusa ng bagong lahi; nagpadala siya ng pagbabangon. Ang luwalhating ibinigay niya kay Jesus ay hindi paghihiganti kundi pagpapawalang-sala sa Itinakwil, at kasabay niyon, isang bukas na pinto para sa mga nagtakwil. Doon mo makikita kung ano talaga ang grasya: hindi pagsasawalang-bahala sa kasalanan, kundi pagharap dito nang hindi binibitawan ang nagkasala.

Ang Tanong

Bakit sinasabi ni Pedro na ang bayan ang nagtakwil, gayong si Pilato ang may hawak ng kapangyarihan at si Pilato ang "ipinasya niyang palayain siya"? Madali itong gamitin nang may karahasan laban sa mga Judio, at ginawa iyon ng kasaysayan nang paulit-ulit, kaya kailangang linawin: isang Judio ito na kumakausap sa kaniyang sariling bayan, gaya ng ginawa ng mga propeta noon. Pero hindi rin natin dapat pakinisin ang talim. Hinahawakan ng teksto ang dalawang bagay nang sabay: totoong kasalanan ng tao, at tinupad na layunin ng Diyos (talata 18). Hindi ipinaliwanag ni Pedro kung paano magkasya ang dalawa. Sa halip, pinili niya ang daan ng propeta: ituro ang pagkakasala, pagkatapos ay alukin ang pagsisisi. Minsan ang tanging tapat na tugon sa misteryo ay hindi paliwanag kundi pagbabalik-loob.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon may tahimik na kumukuha ka ng luwalhating hindi sa iyo, at ano ang mangyayari kung ibabalik mo iyon sa Diyos nang malakas at tahasan?

Kung tatanungin ka ni Pedro ngayon, sa anong paraan mo "itinatakwil" si Jesus hindi sa salita kundi sa mga pinipili mong unahin?