Mga Gawa 3

Ang Teksto

Alas-tres ng hapon, oras ng panalangin, paakyat sina Pedro at Juan sa templo. Sa pintuang tinatawag na Maganda ay nakahiga ang lalaking pilay mula pa nang isinilang, dala-dala roon araw-araw upang mamalimos. Walang pilak si Pedro; ang ibinigay niya ay isang pangalan: "Sa pangalan ni Jesu-Cristo na taga-Nazaret, lumakad ka." Hinawakan niya ang lalaki sa kanang kamay, at ito ay paluksong tumayo, pumasok sa templo, lumulundag at nagpupuri sa Diyos. Nang magkumpulan ang namamanghang mga tao sa portiko ni Solomon, itinuro ni Pedro kung kanino talaga nanggaling ang lakas: ang Diyos nina Abraham, Isaac, at Jacob, na niluwalhati ang kaniyang lingkod na si Jesus, siya ngang kanilang itinakwil at ipinapatay, ngunit binuhay ng Diyos mula sa mga patay.

Ang Puso ng Teksto

Ang himala rito ay hindi katapusan kundi karatula. Itinutulak ni Pedro ang mga mata ng tao mula sa dalawang mangingisda patungo sa isang Pangalan: "Pinatay ninyo ang Prinsipe ng buhay, na binuhay ng Diyos mula sa mga patay." Ang buhay na pumasok sa bukung-bukong ng pilay ay ang parehong buhay na sumira sa libingan. At kakaiba ang hinihingi ng pangangaral: hindi paghanga kundi pagsisisi, "upang mapawi ang inyong mga kasalanan." Mas kakaiba pa ang pangwakas: ang pagpapala ng Diyos kay Abraham ay dumarating ngayon "sa pamamagitan ng pagtalikod ng bawat isa mula sa inyong mga kasamaan." Hindi pagpapagaan ng buhay ang pagpapala kundi pagkabunot mula sa kasamaan. Iyon ang biyaya: hindi lang patawad kundi bagong paa.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Pinagtatahi ni Pedro ang buong Kasulatan sa isang talumpati. Si Moises ay nangakong magbabangon ang Diyos ng "propeta tulad ko mula sa inyong mga kapatid." Si Abraham ay binigyan ng pangako: "Sa iyong binhi pagpapalain ko ang lahat ng mga sambahayan sa buong mundo." Mula kay Samuel pababa, sabi ni Pedro, tungkol pala sa mga araw na ito ang lahat ng sinabi nila. Hindi plan B ang krus; ito ang matagal nang sinabi ng Diyos "sa pamamagitan ng bibig ng lahat ng mga propeta." At ang tinutumbok ay hindi lamang indibidwal na kaligtasan kundi "panahon ng pagbabago ng lahat ng bagay." Ang gumaling na bukung-bukong ay paunang bayad sa isang sansinukob na ibabalik sa ayos.

Ang Salamin

Nakaupo tayo madalas sa Pintuang Maganda ng ating sariling buhay, humihingi ng barya samantalang handa ang Diyos na magbigay ng paa. Hinihingi natin ang mas maliit na bagay: makalusot sa buwan, gumaan ang trabaho, tumahimik ang anak, huwag na lang lumala ang sakit. Lehitimo ang mga iyon. Ngunit minsan ang hinihingi natin ay panakip-butas sa isang bagay na gusto sanang baguhin ng Diyos nang buo. At may ibang salamin pa: ilang pilay ang nadaraanan natin araw-araw nang hindi natitingnan sa mukha, mga taong matagal nang bahagi ng tanawin kaya hindi na tao? Ginawa ni Pedro ang bagay na mas mahirap pa sa pagbibigay ng pera: tinitigan niya ito. Ngayong araw, tingnan mo sa mata ang isang taong madalas mong dinaraanan nang walang pansin, ang guwardiya, ang tindera, ang kasamahang tahimik, at banggitin mo ang pangalan niya sa pagbati.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang "paluksong tumayo" at "lumulundag" ay hindi basta detalye ng tuwa. Sa Isaias 35, kapag dumating ang Diyos upang iligtas, ang pilay ay luluksong parang usa sa disyerto. Ginawa ni Lucas ang kaniyang pagsipi sa pamamagitan ng mga paa ng isang pulubi. Idagdag pa ang 2 Samuel 5, kung saan may kasabihang hindi makakapasok sa bahay ang bulag at ang pilay; ngayon ang pilay mismo ang pumapasok sa templo, lumulundag. Hindi lang nagbukas ang hita; nagbukas ang pinto. At ang pariralang "kinakailangang maghirap ang kaniyang Cristo" ay halos literal na ulit ng itinuro ni Jesus sa daan patungong Emaus sa Lucas 24. Natutuhan ni Pedro ang kaniyang eksehesis mula sa Nabuhay na Panginoon.

Ang Detalye

"Hinawakan siya ni Pedro sa kanang kamay, at itinayo." Ang salitang Griyego para sa itinayo, egeirō, ay ang mismong salita para sa pagbangon mula sa kamatayan, ang ginamit sa talata 15: "binuhay ng Diyos mula sa mga patay." Hindi ito nagkataon lang. Isang maliit na muling pagkabuhay ang nangyari sa pintuan ng templo, at nangyari ito sa pamamagitan ng isang kamay. Nakita ito ni Pedro dati: ganito hinawakan ni Jesus ang biyenan niyang may lagnat, ganito ang anak ni Jairo. Walang pilak siya, ngunit mayroon siyang alaala ng isang kamay na humahatak sa mga tao palabas ng kanilang higaan. Ang Simbahan ay madalas walang maibigay kundi pangalan at kamay. Hindi iyon kakaunti.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Pedro ang nagsalita rito, at hindi matatahimik ang kaniyang nakaraan. Ang taong tumanggi sa Panginoon sa tabi ng apoy ang siya ngayong nakatindig sa harap ng libo-libo at nagsasabing "Inyong itinakwil Ang Banal at Ang Matuwid." May talas iyon na hindi dapat pinapalambot. Pero pansinin ang kasunod: "Ngayon, mga kapatid, alam ko na gumawa kayo ng kamangmangan." Alam niya, dahil siya mismo ang nakatikim ng kamangmangang iyon mula sa loob. Doon nagmumula ang kakaibang timpla ng kaniyang pananalita: tuwirang paratang na walang kutya. Ang taong pinatawad ay maaaring maging matapang nang hindi nagiging mapagmataas. At hindi niya inaangkin ang himala kahit kaya niyang gawin, dahil alam niya kung sinong kamay ang talagang humatak sa kaniya.

Pagninilay

Anong "pilak" ang hinihingi mo sa Diyos na baka panakip-butas lamang sa bagay na gusto niyang baguhin nang buo sa iyo?

Kung ang pagpapala kay Abraham ay dumarating "sa pamamagitan ng pagtalikod ng bawat isa mula sa inyong mga kasamaan," saan ngayon tinatawag ka ng Diyos na tumalikod?