Daniel 6

Ang Teksto

Itinaas si Daniel ni Dario sa pinakamataas na antas ng burukrasya ng Medo-Persia, at ang galit ng kaniyang mga katunggali ay naghanap ng butas sa kaniyang buhay. Wala silang nakita, kaya ginawa nilang krimen ang kaniyang panalangin: isang batas na hindi na mababago, tatlumpung araw na walang ibang dadalanginan kundi ang hari. Alam ni Daniel ang batas, at lumuhod pa rin siya sa bukas na bintana; itinapon siya sa yungib ng mga leon, tinatakan ng singsing ng hari, at iniligtas ng Diyos na nagsugo ng kaniyang mensahero upang tikumin ang mga bibig ng mga hayop.

Ang Ubod

Pansinin kung saan nakabukas ang bintana ni Daniel: sa dakong Jerusalem, isang lungsod na wasak na noon, isang templong giba, isang bayang nasa pagkabihag. Hindi siya nananalangin sa isang bagay na nakikita niyang umuubra. Nananalangin siya sa isang tipan. Iyan ang teolohikong ubod nito: ang pananampalataya ni Daniel ay hindi tiwala sa isang kapangyarihang pangkasalukuyan kundi katapatan sa Diyos na nangako sa Israel noon pang bago sila nabihag. At ang Diyos na iyon, ayon sa teksto, ay "buhay na Diyos" habang ang mga kaharian ay nabubuhay sa pirma at tatak na hindi mapawalang bisa. Dalawang katiyakan ang nagbabangga sa kabanatang ito: ang hindi mapapawalang-bisang batas ng Persia, at ang hindi mawawasak na kaharian ng Diyos. Alam natin kung alin ang nanaig.

Ang Hibla ng Kuwento

May pattern dito na paulit-ulit sa kasaysayan ng pagtubos. Ang matuwid ay isinakdal ng mga taong hindi makahanap ng kasalanan sa kaniya; ang hari ay nahahatak ng kaniyang sariling atas kahit alam niyang walang sala ang nasa harap niya; ang biktima ay inilibing sa likod ng isang batong tinatakan; at sa madaling araw ay may dumating sa libingan at nakitang buhay siya. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang paraan ng Diyos ng paggawa, at ang anyo nito ay umuulit hanggang sa katuparan nito sa Kalbaryo at sa walang laman na libingan. Ang kaibahan ay mahalaga: si Daniel ay iniligtas mula sa kamatayan, si Cristo ay dumaan sa loob nito. Ang mga bibig ng leon ay tinikom para kay Daniel; para kay Jesus, hinayaang bumuka ang bibig ng libingan at siya ang lumamon sa kamatayan.

Ang Salamin

May mga sandali kung kailan ang pinakamaliit na bagay ang pinakamabigat: isang form na pipirmahan mo sa trabaho na alam mong may mali, isang tanong sa hapag ng pamilya na mas madaling iwasan, isang pagkakataong manahimik tungkol sa iyong pananampalataya dahil mas magaan iyon sa buwanang suweldo. Hindi nagbago ang ugali ni Daniel sa krisis. Nanalangin siya "gaya ng kaniyang dating ginagawa," at iyon ang nagpabagsak at nagpaligtas sa kaniya. Ang iyong tapang sa mahirap na araw ay bunga ng mga ordinaryong araw na walang nakakakita. Kung ang iyong pananampalataya ay umiiral lamang kapag kumportable, hindi ito tatayo kapag may singsing na pumirma laban sa iyo. Ngayon, pumili ng isang lugar sa iyong bahay, lumuhod doon, at ipanalangin ng malakas ang isang tao na kinakatakutan mong makaalitan dahil sa iyong pananampalataya.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang bukas na bintana ay hindi arbitraryo. Nang italaga ni Solomon ang templo, hiniling niya na kapag nasa pagkabihag ang bayan at mananalangin sila nang nakaharap sa lungsod na pinili ng Diyos, dinggin sila ng Diyos mula sa langit. Ginagawa lamang ni Daniel ang itinuro sa kaniya: hinahawakan ang pangako kahit gumuho na ang gusali. Pangalawa, ang pagtatak ng bato sa yungib at ang pagbangon ng hari "nang madaling araw" ay naghahanda sa tainga natin para sa mga Ebanghelyo, kung saan may ibang batong tinatakan at mga babaeng dumating sa madaling araw. Hindi hula ang Daniel 6, ngunit paghuhulma ito ng isipan ng bayan ng Diyos upang makilala nila ang pagkabuhay kapag dumating na ito.

Ang Detalye

"Walang nakitang sugat sa kaniya, dahil siya ay nagtiwala sa kaniyang Diyos." Pansinin ang dahilang ibinigay ng teksto. Hindi "dahil mahina ang gutom ng mga leon," hindi "dahil mabuting tao si Daniel," kundi dahil nagtiwala siya. Ganoon din ang sinabi ni Daniel sa hari: tinikom ng Diyos ang mga bibig dahil "wala akong sala sa harapan niya." Dalawang bagay na hindi ganoon kadaling pagsamahin: ang kaniyang katuwiran at ang kaniyang pagtitiwala. At tama, sapagkat ang tunay na katuwiran sa Kasulatan ay hindi listahan ng nagawa kundi buhay na nakaugat sa Diyos. Ang inaasahan mo ang nagbubuo ng kung sino ka.

Ang Tanong

Hindi lahat ay nakakalabas sa yungib. Ang kabanatang ito ay nasa aklat na kalaunan ay magsasalita tungkol sa mga banal na madadaig (Daniel 7), at alam natin ang kasaysayan: may mga martir na pinirmahan din ang kamatayan sa pananalangin at walang mensaherong dumating. Kaya hindi ito pangako na ang katapatan ay nagbubunga ng kaligtasang pisikal. Ang sinasabi ni Daniel kay Dario ay hindi "lagi niyang gagawin ito" kundi "ginawa niya ito." At ang sagot ni Dario, "Iligtas ka nawa ng iyong Diyos," ay isang panalangin, hindi garantiya. Tahimik ang teksto sa kabila ng tanong, at kailangan nating tanggapin ang katahimikan. Ang hindi tahimik ay ito: hindi nawawasak ang kaniyang kaharian, at hanggang sa wakas ang kaniyang kapangyarihan. Iyon ang dala natin papasok sa bawat yungib.

Pagninilay

Alin sa aking mga ordinaryong kagawian ngayon ang magpapatayo sa akin kung sakaling may pirmang lumabas laban sa aking pananampalataya?

Saan nakaharap ang aking bintana: sa mga pangako ng Diyos, o sa mga bagay na nakikita kong umuubra?