Deuteronomio 13

Ang Teksto

Tatlong senaryo ang inilalatag ng kabanata, at pababa ang bawat isa papasok sa loob ng buhay ng tao. Una, isang propeta o tagapagpaliwanag ng panaginip na nakapagbibigay ng tanda o himala na tumutupad, pero ang bibig niya ay nagsasabing: "Sumunod tayo sa ibang mga diyus-diyosan, na hindi ninyo kilala, at sambahin natin sila." Pangalawa, isang kapatid, anak, asawa, o kaibigang "sa inyo ay parang sarili ninyong kaluluwa" na palihim umaakit. Pangatlo, isang buong lungsod na nadala ng mga "masamang mga kasamahan." Sa lahat ng tatlo, iisa ang utos: huwag makinig, siyasatin ang katibayan, at alisin ang kasamaan, dahil si Yahweh ang naglabas sa kanila "palabas sa bahay ng pagkaalipin."

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung ano ang hindi sinasabi ng teksto. Hindi nito ikinakaila na tumutupad ang tanda. "At kung darating ang tanda o ang himala" — nangyari nga. Pero ang himala ay hindi pasaporte ng katotohanan; ang sinusuri ay kung saan ka dinadala. Ang panukat ay hindi kapangyarihan kundi direksyon: papalapit ba kay Yahweh o palayo? Kaya ang pinakamalalim na linya ng kabanata ay hindi ang parusa kundi ang layunin: "sinusubukan kayo ni Yahweh na inyong Diyos para malaman kung mahal ninyo si Yahweh na inyong Diyos ng inyong buong puso at buong kaluluwa." Hindi ito usapin ng tamang doktrina lamang. Usapin ito ng pag-ibig na may katapatan, tulad ng pag-ibig sa pagitan ng mag-asawa, kung saan ang panlilinlang ay hindi maliit na pagkakamali kundi pagtataksil sa isang taong tumubos sa iyo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang nakakabiglang detalye kapag binuklat mo ang kabanatang ito sa tabi ng mga Ebanghelyo. Ang paratang laban kay Jesus ay eksaktong paratang ng Deuteronomio 13: isang gumagawa ng tanda at himala na, ayon sa mga awtoridad, inililigaw ang bayan palayo sa Diyos ng Israel. Sa lohika ng kabanatang ito siya hinatulan, ilinabas sa lungsod, at pinatay. At si Jesus mismo ang nagsalita ng pinakamatapang na bersyon ng talata 6: ang sinumang minamahal ang ama, ina, anak nang higit sa kaniya ay hindi maaaring maging alagad niya. Hindi niya pinahupa ang gilas ng utos; inako niya ito sa dalawang paraan. Siya ang tumindig sa pinakamataas na paghahabol sa katapatan, at siya rin ang tumayo sa lugar ng nahatulan, para ang "alisin ninyo ang kasamaan mula sa inyo" ay matupad sa kaniyang katawan at hindi sa atin.

Ang Salamin

Tingnan kung saan pumapasok ang tukso sa teksto: hindi sa kaaway kundi sa hapag-kainan. Kapatid, anak, asawa, kaibigang parang sarili mong kaluluwa. Ganito pa rin. Ang boss na nagsasabing lahat naman ay gumagawa nito sa resibo. Ang tatay na nagsasabing huwag mo nang dalhin ang pananampalataya mo sa usapan, nakakahiya. Ang kaibigang alam na alam ang bulnerableng punto mo dahil sa kaniya mo lang naikwento. Ang matalik na tao ang may pinakamalinaw na susi sa pinto ng puso mo, at kadalasan hindi himala ang kasama ng panghihikayat kundi pagmamahal at hiya. At may pangalawang gilid: "suriin ninyo ang katibayan, gumawa ng pagsasaliksik." Bago ka manghusga ng kapatid, kongregasyon, o pastor batay sa tsismis o screenshot, tatlong beses inuutusan kang magsiyasat. Ngayon, gawin ito: isulat sa papel ang pangalan ng taong ang pagsang-ayon ay pinakamahirap mong talikuran, at sabihin nang malakas sa harap ng pangalang iyon, "Kay Yahweh ako kakapit."

Ang Tanong

Hindi mabubura ang talata 9: "ang inyong kamay ang mauuna para patayin siya." Bato sa kamay ng asawa, ng kapatid. At isang buong lungsod, kasama ang mga hayop, sinusunog nang tuluyan. Walang paraan para gawing malumanay ito. Hindi rin ito lisensya para sa atin; ang Israel ay isang bansang may hukuman at sandata sa ilalim ng tipan, at ang Bagong Tipan ay hindi naglilipat ng tabak sa iglesya kundi ng disiplina at pananalangin para sa kaaway. Pero nananatili ang tanong: bakit ganito kabigat? Ang tanging sagot na ibinibigay ng teksto ay ang pagkaalipin sa Ehipto. Alam ng Diyos kung saan patungo ang idolatriya: pabalik sa mga tanikala, sa sakripisyo ng mga anak, sa lipunang kinakain ang sarili. Hindi ako makapagbibigay ng paliwanag na komportable dito. Nananatiling matalim ang kabanata, at bahagi ng pagkatapat sa Bibliya ang huwag ipahiran ng asukal ang bakal.

Ang Larawan ng Nakikinig

Isipin mo ang unang nakarinig: mga dating alipin, nasa hangganan ng Canaan, wala pang bahay o bukid, sanay sa pamilya at angkan bilang tanging seguridad. Sa mundong iyon, ang lakas ng samahan ng dugo ay halos absoluto; ang sabihing may awtoridad na mas mataas pa sa kapatid mo ay kagimbal-gimbal. At ang mga diyos ng paligid nila ay hindi pilosopiya kundi praktikal: ulan, ani, anak, kaligtasan sa taggutom. May resulta ang mga ito, kaya nga posible ang talata 2. Alam din nila ang buong pagwasak ng lungsod; iyon ang karaniwang paraan ng digmaan noon. Ang gumuguhit ng lamig sa likod nila ay ito: ngayon isang lungsod ng Israel ang target. Ang panganib ay nasa loob na, hindi sa labas.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tunay na tauhan dito ay ang Diyos na paulit-ulit na tinatawag na "ang siyang nagdala sa inyo palabas sa lupain ng Ehipto." Dalawang beses niyang binabanggit ang Ehipto sa kabanatang ito, tuwing pinakamabigat ang utos. Iyon ang kaniyang argumento: tumubos ako sa iyo, hindi kita inupahan. Ang Diyos na ito ay hindi malamig na tagapagbatas; nagsusubok siya, at ang hinahanap sa pagsusubok ay pag-ibig, "buong puso at buong kaluluwa." Hindi siya makikibahagi sa iba, at ganoon nga ang tunay na pag-ibig. Pero tingnan ang talata 17: nasa parehong hininga ang galit at ang awa, "pakitaan kayo ng awa, may kahabagan sa inyo, at paparamihin ang inyong mga bilang." Ang naghahatol ang siya ring nagtitipon at nagpaparami. Iisang puso, hindi dalawang mukha.

Pagninilay

Sino ang taong ang panghihikayat niya ay hindi mo kayang tanggihan, at ano ang huling bagay na ipinaubaya mo dahil sa kaniya?

Kailan ka huling naghusga ng isang tao nang hindi "sinuri ang katibayan," at ano ang kailangan mong itama ngayon?