Deuteronomio 30

Ang Teksto

Sa dulo ng kaniyang mga tagubilin, sinasabi ni Moises sa Israel ang isang bagay na kakaiba: kapag dumating na ang mga pagpapala at ang mga sumpa, at natagpuan nila ang sarili nilang nakakalat sa mga bansa, may daan pa ring pabalik. Kapag manumbalik sila kay Yahweh ng buong puso, titipunin siya sila mula sa pinakamalalayong lugar, ibabalik sa lupain, at gagawin ang isang bagay na hindi nila kayang gawin sa sarili: tutuliin niya ang kanilang puso para makapagmahal sila. Pagkatapos ay tumitindig si Moises sa harap ng buong bayan, tinatawag ang langit at ang lupa bilang saksi, at inilalagay sa kanilang harapan ang buhay at kamatayan, na may isang utos: piliin ninyo ang buhay.

Ang Ubod

Pansinin ang pagkakasunod-sunod, dahil doon nakasalalay ang lahat. Hindi sinasabi ng teksto na kung magiging masunurin ang Israel, mahahabag ang Diyos. Sinasabi nito na sa kabila ng kanilang pagkabigo, may pagbabalik, at pagkatapos ng pagbabalik ay may operasyon sa puso: "Tutuliin ni Yahweh na inyong Diyos ang inyong puso… para mamahalin ninyo si Yahweh na inyong Diyos." Ang Diyos mismo ang gumagawa ng kakayahang sundin ang kaniyang sariling utos. Ito ang biyaya bago pa man may salitang biyaya. At gayunpaman hindi nito binubura ang tunay na pagpili sa taludtod 19; hindi ka nilalamon ng pagkilos ng Diyos, binubuhay ka nito. Ang buhay ay hindi gantimpala para sa pagsunod. Ang buhay ay ang Diyos mismo: "siya ang inyong buhay at ang haba ng inyong mga araw."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang mga taludtod 12 hanggang 14 ay hindi retorika lamang. Ang salita ay hindi nasa langit, hindi sa ibayo ng dagat, kundi "napakalapit sa inyo, nasa inyong bibig at nasa inyong puso." Kinuha ito ni Pablo sa Roma 10 at inilapat sa kay Cristo: walang kailangang umakyat sa langit o bumaba sa kailaliman upang hanapin ang kaligtasan, dahil dumating na ang Salita, malapit, nasasabi ng bibig, natatanggap ng puso. Hindi ito pilit na alegorya; sinundan lamang ni Pablo ang lohika ng Deuteronomio hanggang sa dulo. Ang pangako ng tinuling puso ay naghihintay ng katuparan, at ang katuparan ay hindi isang mas mahigpit na batas kundi isang Persona na dinadala ang batas sa loob natin sa pamamagitan ng kaniyang Espiritu.

Ang Salamin

May bahagi ng ating buhay na tinatrato natin na parang nasa ibayo ng dagat. Ang pakikipagkasundo sa kapatid na hindi mo kinakausap ng tatlong taon. Ang pagbabago sa paraan ng paggastos mo kapag kinakabahan ka. Ang oras kasama ang mga anak na palagi mong ipinagpapabukas. Sinasabi natin sa sarili na masyadong komplikado, masyadong malayo, hindi pa panahon. Ang sagot ng teksto ay walang kabaitan sa ating pagpapaliban: "hindi ito lubhang mahirap para sa inyo." Alam mo na ang kailangang gawin; nasa bibig mo na, nasa puso mo na. At sa kabilang banda, kung nabubuhay ka sa gulo ng iyong sariling paggawa, at pakiramdam mo napakalayo mo na para makabalik, ang taludtod 4 ay para sa iyo: kahit sa pinakamalayong lugar sa ilalim ng kalangitan, doon ka titipunin.

Konteksto

Nakakampo sila sa kapatagan ng Moab, sa maling panig ng Jordan, sa loob ng amoy ng usok ng apoy at alagang hayop. Nakikita nila ang mga burol ng Canaan sa kabilang ibayo, kayang tingnan pero hindi pa maapakan. Si Moises ay isang matandang lalaking mamamatay bago tumawid, at ito ang huli niyang pagkakataong magsalita. Ang anyo ng kaniyang pananalita ay pamilyar sa sinumang nakaranas ng kapangyarihan ng imperyo: ito ay tratado, ang uri ng kasunduang ipinapataw ng dakilang hari sa kaniyang mga basalyo, kumpleto sa mga pagpapala, mga sumpa, at mga saksi. Pero ang mga saksi ay hindi mga diyos ng Ehipto o Asiria kundi ang langit at ang lupa, at ang dakilang Hari ay hindi humihingi ng buwis kundi ng pag-ibig.

Ang Larawan ng Mga Nakinig

Naririnig ito ng dalawang grupo. Ang isa ay nakatayo sa Moab, mga anak ng henerasyong namatay sa ilang, na alam ang gutom at ang tubig na nauubos, at ngayon ay pinag-uusapan ang pagkakalat sa mga bansa na hindi pa nila nararating. Ang isa pa ay ang mga tumatanggap ng aklat na ito makalipas ang mga siglo, mga tapon na umupo sa mga ilog ng Babilonia, na nawalan ng templo, ng hari, ng lupa. Para sa kanila ang mga taludtod 1 hanggang 5 ay hindi teorya kundi ang tanging natitirang lifeline. Ang naririnig nila na madalas nating hindi napapansin: ang pagkakalat ay hindi katapusan ng kwento, at ang kanilang Diyos ay may tinig kahit sa lupain ng mga dayuhang diyos.

Ang Detalye

"Tutuliin ni Yahweh na inyong Diyos ang inyong puso." Para sa isang Israelita, ang pagtutuli ay ang laman na tanda ng pag-aari, isang bagay na ginagawa sa isang sanggol na walang malay, isang hiwa na hindi mo pinili at hindi mo maibabalik. Ilipat mo ngayon ang larawan sa puso. May kinakaltas: isang taba, isang balat, isang katigasan na nakaharang sa pagmamahal. At ang kumikilos ng patalim ay hindi ang tao kundi ang Diyos. Ito ang pinakamatapang na linya sa buong kabanata, dahil tinatanggap nito na ang problema ng Israel ay hindi kakulangan ng kaalaman o ng batas, kundi isang puso na hindi kayang magmahal. Ang solusyon ay hindi mas mahusay na pagtitiyaga. Ang solusyon ay operasyon, at ang Diyos ang nagbubuhat ng kamay.

Pagninilay

Ano ang isang bagay na sinasabi mong "masyadong malayo" o "masyadong mahirap," na sa totoo lang ay nasa bibig at puso mo na, at kailangan lamang gawin ngayong linggo?

Kung ang pag-ibig sa Diyos ay hindi lamang utos kundi bunga ng tinuling puso, paano nito binabago ang paraan ng iyong panalangin kapag pakiramdam mo ay malamig ka sa kaniya?