Mga Taga-Roma 5

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang tahimik ngunit mabigat na pahayag: dahil napawalang-sala tayo sa pananampalataya, may kapayapaan na tayo sa Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. Mula roon ay lumilipad si Pablo pataas, mula sa pagdurusa na nagbubunga ng pagtitiis, patungo sa pag-ibig ng Diyos na naipakita habang tayo ay makasalanan pa at kaaway pa. Pagkatapos ay ihahambing niya ang dalawang tao na hinati ang kasaysayan sa dalawa: si Adan, na sa pamamagitan ng kaniyang pagsuway ay pumasok ang kasalanan at kamatayan, at si Cristo, na sa pamamagitan ng kaniyang pagsunod ay dumating ang biyaya at buhay.

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakamatalim na linya rito ay ito: "noong makasalanan pa tayo, namatay si Cristo para sa atin." Hindi sinasabi ni Pablo na minahal tayo ng Diyos nang tayo ay nagsisimula nang magbago. Sinasabi niya na ang pag-ibig ng Diyos ay pinatunayan sa isang panahon kung kailan wala tayong maiaalok kundi kahinaan at pagsuway. May ginawang malinaw ang salitang "kaaway" sa talata 10. Hindi tayo neutral na mga tagamasid na kailangan lamang kumbinsihin. May tunay na alitan, at ang Diyos mismo ang gumawa ng paraan upang matapos ito. Ang pagkakasundo ay hindi kasunduang pinagkasunduan ng dalawang panig; ito ay kaloob na ibinibigay ng nasaktang panig.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa talata 12 ay biglang bumalik si Pablo sa hardin. "Sa pamamagitan ng isang tao pumasok ang kasalanan sa sanlibutan." Ito ang Genesis 3 na binabasa mula sa Golgota. Ang lohika ng Bibliya ay hindi lamang tungkol sa mga indibidwal na pagkakamali kundi tungkol sa mga kinatawan: ang isang tao na nagdadala ng marami. Kaya nga tinawag si Adan na "huwaran ng paparating," isang anyo na hinihintay ang katuparan. Kapag sinabi ni Pablo na "sa pamamagitan ng pagsunod ng isa, marami ang naging matuwid," dinadala niya ang tinig ni Isaias 53, kung saan ang Lingkod na nagdusa ay "magpapabanal sa marami." Isang tao ang nagbukas ng pinto sa kamatayan; isang tao ang nagsara nito mula sa kabilang panig.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na patuloy na nagbabayad para sa pag-ibig. Nagsusumikap tayo sa trabaho para may karapatan tayong huminga. Sinusubukan nating maging sapat na magulang, sapat na anak, sapat na Kristiyano. Ang talata 8 ay sumisira sa ekonomiyang iyon. Wala kang nagawang mabuti nang mamatay si Cristo para sa iyo. Ngunit tingnan din ang talata 3: "nagagalak din tayo sa ating mga pagdurusa." Hindi ito pagtanggi sa sakit. Ang isang taong may kanser, isang kasal na gumuguho, isang anak na lumayo: hindi sinasabi ni Pablo na hindi masakit ito. Sinasabi niya na may proseso, at ang bunga nito ay hindi kapaitan kundi "katiyakan para sa hinaharap." Iyon ang pinakamahirap paniwalaan sa buong kabanata.

Ang Konteksto

Sinulat ni Pablo ang Roma sa isang iglesiang hindi niya itinatag, sa gitna ng imperyo, sa isang lungsod kung saan ang salitang "kapayapaan" ay pag-aari ng Cesar. Ang Pax Romana ay kapayapaang ipinatutupad ng espada. Nang sabihin ni Pablo na "mayroon tayong kapayapaan sa Diyos," gumagamit siya ng bokabularyong pampulitika para sa isang bagay na mas malalim: pagtatapos ng digmaan sa pagitan ng Manlilikha at ng nilikha. Ang mga mambabasa niya ay pinaghalong mga Judio at Griyego, may tensyon tungkol sa kautusan at sa mga hindi tuli. Kaya nga mahalaga ang talata 13 at 20: hindi nagsimula ang kasalanan sa kautusan, at hindi rin ito nalutas ng kautusan. Ang kautusan ay nagpakita lamang kung gaano kalalim ang sugat.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos ang kumikilos sa buong kabanatang ito, at halos lahat ng pandiwa ay sa kaniya. Siya ang nagpapawalang-sala, siya