Ester 7:5

Ang Teksto

Sa ikalawang pista, pagkatapos ipagtapat ni Esther na siya at ang kaniyang lahi ay ipinagbili "upang wasakin, patayin, at lipulin," sumabog ang hari sa isang tanong na may dalawang bahagi: "Sino siya? Nasaan ang taong pumuno sa kanyang puso na gumawa ng ganyang bagay?" Hindi lamang pangalan ang hinihingi niya kundi kinaroroonan. Isang katawan, isang mukha, isang taong maituturo sa loob mismo ng silid na iyon. Sa isang talata, lumilipat ang kuwento mula sa pangkalahatang trahedya patungo sa personal na pananagutan. Ang kasamaan na hanggang kanina ay isang kautusang nakasulat sa papel ay bigla na lang may lalaking nakaupo sa hapag, umiinom ng alak kasama ng mag-asawa na kaniyang pinagtangkaang patayin.

Ang Puso

Ang kakila-kilabot sa tanong ng hari ay ito: siya mismo ang pumirma. Siya ang nagbigay ng singsing kay Haman, siya ang nagsabing gawin mo kung ano ang mabuti sa iyong paningin. Ngayon ay nagtatanong siya kung sino ang nangahas, na parang walang kinalaman sa kaniyang mga kamay. Ganito gumagalaw ang kasamaan sa mundo: may isang Haman na nagplano, at may maraming Assuero na pumirma nang hindi nagbabasa. Ipinapakita ng talatang ito na hindi sapat ang galit matapos malaman. Ang hindi pag-usisa, ang hindi pagtatanong kung sino ang masasaktan ng desisyong pinirmahan mo, ay hindi inosente. At gayunpaman, sa puntong ito nagsisimula ang pagliligtas: nang maging konkreto ang kasamaan, saka lang ito natutuligsa. Walang Diyos na binabanggit sa aklat na ito, ngunit kumikilos siya sa isang reyna na nagsalita at sa isang hari na, kahit huli na, nagtanong.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

May isang luma nang tanong sa Kasulatan na kahawig nito: "Nasaan ka?" sa hardin, at "Nasaan ang iyong kapatid?" kay Cain. Palaging hinahanap ng Diyos ang konkreto. Hindi siya kuntento sa abstraktong kasamaan; hinahanap niya ang taong may pangalan at ang kapatid na may dugo. Sa Esther, isang paganong hari ang bumibigkas ng tanong na iyon nang hindi niya nalalaman kung kanino niya ito hiniram. At dito nagsisimula ang linya na patungo kay Cristo: siya ang dumating hindi upang kondenahin ang kasamaan sa pangkalahatan kundi upang pangalanan ito nang tiyak, at pagkatapos ay umakyat sa kahoy na inihanda para sa iba. Si Haman ay binitay sa sarili niyang bitayan; si Jesus ay binitay sa bitayang para sa atin. Ang parehong hugis, ang kabaligtarang direksyon.

Ang Salamin

Mas madali tayong magalit kaysa mag-usisa. Nakakapanood tayo ng balita tungkol sa pang-aapi at tunay ang init sa dibdib natin, ngunit hindi natin binubuksan ang talaan ng mga bagay na pinirmahan natin: ang kontratang hindi binasa, ang desisyon sa trabaho na ipinasa natin sa iba upang hindi tayo ang masisi, ang tsismis na ipinasa natin nang hindi sinusuri, ang pamilyang hinayaan nating makipaghiwalay nang hindi nagtatanong kung bakit. Ganito tayo nagiging Assuero: malinis ang kamay dahil hindi natin tiningnan ang ginawa nila. At kapag tayo naman ang Haman, karaniwang hindi tayo nagsisimula sa pagpatay kundi sa isang maliit na pagkapoot na hinahayaan nating pumuno sa puso hanggang sa magmukhang makatarungan. Ngayong araw: isipin ang isang desisyong pinirmahan o pinayagan mo kamakailan, at sa loob ng sampung minuto, tanungin nang tuwiran ang isang taong apektado nito kung paano siya naapektuhan. Huwag kang magpaliwanag; makinig lang.

Ang Detalye

"Pumuno sa kanyang puso." Hindi "nag-isip," hindi "nagplano." Ang salitang Hebreo para sa puso, leb, ay hindi tungkol sa damdamin lamang kundi sa sentro ng pagpapasya, ang lugar kung saan nabubuo ang loob ng tao. Ang tanong ng hari ay literal na: sino ang nagpuno ng kaniyang kalooban hanggang sa mangahas siya? May tinatanggap na katotohanan dito ang teksto: hindi biglaan ang kasamaan. Napupuno ang puso nang paunti-unti, tulad ng balon na pinapatakan. Nagsimula si Haman sa isang Mordecai na ayaw yumuko, at dinaluyan niya iyon ng galit araw-araw hanggang sa kayang-kaya na niyang mag-utos ng pagpatay sa isang buong lahi. Ang tanong ay hindi lang "sino siya," kundi "ano ang pinapakain mo sa iyong puso ngayong linggo."

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Dalawang tagpo ang tumutugon dito. Una, si Natan sa harap ni David sa 2 Samuel 12: nagalit si David sa kuwento ng mayamang kumuha ng tupa ng mahirap, hanggang sa sabihin ng propeta na siya mismo ang lalaking iyon. Doon, ang nagtanong ang siyang sinagot ng kaniyang sariling galit; dito, hindi na natuklasan ni Assuero ang sarili niyang bahagi. Ikalawa, ang sermon ni Pedro sa Gawa 2, kung saan hindi niya sinabing "may nangyaring trahedya" kundi itinuro ang mga nakikinig: kayo ang nagpako sa kaniya. Sa parehong tagpo, ang pagpapangalan sa kasalanan ang pintuan ng awa. Walang pagsisisi na nananatiling abstrakto.

Konteksto

Nasa Susa tayo, sa palasyo ng Persia noong ikalimang siglo bago si Cristo, sa isang imperyong umaabot mula India hanggang Etiopia. Ang mga Judio ay nakakalat matapos ang pagkatapon, walang hari, walang templo sa paligid nila, nabubuhay sa awa ng mga opisyal. Ang pista ng alak ay hindi lamang hapunan; sa korteng Persiano doon ginagawa ang mga desisyon at doon din nawawala ang pag-iingat. Si Esther ay isang reyna na hindi basta nakakalapit sa kaniyang asawa, at itinago niya ang kaniyang lahi hanggang sa sandaling ito. Si Haman ang pangalawa sa hari, nakaupo sa hapag bilang bisita ng paborito. Sa isang tanong, nawala ang lupa sa ilalim ng kaniyang mga paa.

Pagninilay

Anong desisyon mo kamakailan ang pinirmahan mo nang hindi tinatanong kung sino ang magdurusa dahil dito?

Anong galit ang dahan-dahang pumupuno sa iyong puso ngayon, at ano ang pinapakain mo rito araw-araw?