Ester 7

Ang Teksto

Sa ikalawang pista, muling itinanong ng hari kung ano ang kahilingan ni Esther, at sa wakas ay nagsalita siya: hinihiling niya ang kaniyang sariling buhay at ang buhay ng kaniyang lahi, sapagkat may nagbili sa kanila upang lipulin. Nang itanong ng hari kung sino ang may lakas ng loob na gumawa nito, itinuro niya si Haman: "Ang taong napopoot, ang kaaway na iyon, ay itong masamang si Haman!" Ilang minuto lamang, at ang bitayang itinayo ni Haman para kay Mordecai ay naging sarili niyang bitayan.

Ang Ubod

Walang binabanggit na pangalan ng Diyos sa buong Ester, at hindi rin dito. Wala ring panalangin sa kabanatang ito, walang propeta, walang himala. Mayroon lamang isang babaeng nagsalita sa tamang sandali, isang haring naiinis dahil nagambala ang kaniyang pista, at isang lingkod na nagkataong nakaaalam kung gaano katayog ang bitayan sa tabi ng bahay ni Haman. Ganito karaniwang gumagalaw ang Diyos sa kasaysayan: hindi sa pagbukas ng langit kundi sa mga tao na nagpasyang huwag nang manahimik. Kaya hindi maaaring ihiwalay ang pananampalataya sa pagkilos. Ang katarungan sa kabanatang ito ay dumaan sa bibig ng isang taong maaari sanang tumahimik at nabuhay pa rin nang maginhawa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang linyang hindi mabubura: "binitay nila si Haman sa bitayang kanyang inihanda para kay Mordecai." Ang instrumento ng kamatayan ay bumaligtad laban sa nag-imbento nito. Ito ang pattern na sa huli ay naganap sa krus. Ang kahoy na ginamit upang ipahiya at wasakin ang Anak ng Diyos ay naging kahoy kung saan nawasak ang kapangyarihan ng kaaway. Ngunit may mahalagang kaibahan: si Esther ay nakiusap para sa kaniyang sariling buhay, "hayaang ibigay sa akin ang aking buhay," samantalang si Cristo ay nakiusap para sa buhay ng iba at ibinigay ang kaniya. Si Esther ang tagapamagitan na nanganib; si Cristo ang tagapamagitan na namatay. Ang isa ay anino, ang isa ay katuparan.

Ang Salamin

Alam mo ang sandaling ito. Nasa pulong ka at may nagsabi ng isang bagay na hindi tama tungkol sa isang katrabaho na wala roon. Sa hapag ng pamilya, may isang tiyuhing nagbibiro tungkol sa isang tao at tumawa ang lahat. Nakita mo ang resibo, ang mensahe, ang bilang na hindi tugma. At mabilis ang kalkulasyon sa loob ng puso: kung tatahimik ako, walang mangyayaring masama sa akin. Sinabi mismo ni Esther na kung pagkaalipin lamang ang isyu, "tatahimik na lang sana ako." Alam niya ang bigat ng katahimikan, at alam niyang may punto kung saan ang katahimikan ay pagsasabwatan na. Ang tanong ay hindi kung nakikita mo ang mali. Ang tanong ay kung ano ang inaalagaan mo nang higit sa katotohanan: ang trabaho, ang kapayapaan sa hapag, ang reputasyon mo bilang madaling kasama.

Ngayong araw: piliin ang isang mali na tatlong beses nang lumampas sa harap mo nang wala kang imik, at sabihin ito sa isang pangungusap sa taong may kapangyarihang gawan ito ng aksyon. Isulat mo ngayon ang pangungusap, kahit sa mensahe lamang, at ipadala bago matulog.

Ang Larawan ng Nakinig

Ang mga unang bumasa nito ay mga Judiong nasa ilalim ng imperyo, malayo sa Jerusalem, walang templo sa paligid, walang hari mula sa lipi ni David. Sila ang mga taong nakatira sa lupain kung saan ang isang utos mula sa palasyo ay maaaring pumatay ng buong bayan, at wala silang maasahang hukbo. Para sa kanila, ang kabanatang ito ay hindi lamang kuwento ng paghihiganti. Ito ay katibayan na kahit sa isang sistemang tiwali, kahit sa korte ng isang haring pinapatakbo ng alak at pride, hindi sila naiwan. Tuwing pista ng Purim ay muli nilang binabasa ito, at may mga bahaging pinagsisigawan nila. Nakikinig sila hindi bilang mga taong nasa kapangyarihan, kundi bilang mga taong palaging isang utos lamang ang layo mula sa kapahamakan.

Ang Tanong

Bakit nagalit ang hari? Hindi dahil sa nalalapit na pagpatay sa isang buong lahi. Sa unang balita ng planong genocide ay lumabas lamang siya sa hardin. Ang tunay na pagsabog ng galit ay nang bumagsak si Haman sa upuan ni Esther: "Pagsasamantalahan ba niya ang reyna sa aking harapan sa sarili ko pang pamamahay?" Karangalan ang naapakan, hindi katarungan. At ito ang hindi kaaya-ayang katotohanan: ang tamang resulta ay dumating sa pamamagitan ng maling motibo. Hindi ito nililinis ng teksto. Ginagamit ng Diyos ang mga sistemang hindi banal upang isakatuparan ang kaniyang kalooban, ngunit hindi ito nagiging pahintulot upang magtiwala tayo sa mga sistema. Nagtitiwala tayo sa Diyos na kumikilos sa loob nila, kahit hindi natin siya nakikita.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Esther sa kabanatang ito ay hindi ang matapang na bayani ng mga kanta ng bata. Siya ay isang babaeng maingat, mabagal, may estratehiya. Dalawang pista bago siya nagsalita. Sinimulan niya ang kaniyang kahilingan hindi sa moral na argumento kundi sa personal na panganib: ang buhay ko. Alam niya kung sino ang kausap niya at ano ang mahalaga sa taong ito. May mga tatawag dito na manipulasyon. Tawagin natin itong karunungan sa loob ng bitag. At may sandaling naubos ang lahat ng pag-iingat, ang sandaling tinuro niya ang lalaking nakaupo sa mesa niya at pinangalanan siya. Doon namatay ang posibilidad ng pagtakas ni Esther. Ang tapang ay hindi kawalan ng takot; ito ang pagsasalita habang nanginginig pa rin ang kamay.

Pagninilay

Saan ka ngayon nagsasabi sa sarili mong "hindi naman ito ganoong kabigat," gaya ng pagsasabi ni Esther na sa pagkaalipin ay tatahimik na lang sana siya?

Anong bitayan ang pinaghahandaan mo para sa iba, sa isip man lamang, na maaaring bumaligtad sa iyo?