Ezekiel 36

Ang Teksto

Nagsasalita si Yahweh sa mga bundok mismo ng Israel, hindi sa mga tao. Pinagsasabihan niya ang lupaing nilapastangan, pinagtawanan at inagaw ng mga bansa, at ipinapangako niyang mamumunga itong muli. Pagkatapos ay bumaling siya sa mga taong ipinatapon dahil sa kanilang sariling kasalanan, at ipinapangako ang isang bagay na mas malalim kaysa pagbabalik: bagong puso, bagong espiritu, at ang kaniyang sariling Espiritu sa loob nila, hindi para sa kanilang kapakanan kundi para sa kaniyang banal na pangalan.

Ang Pangunahing Diwa

Pansinin: nagsasalita ang Diyos sa mga bato. Sa mga burol na tinapakan ng mga kaaway, sa mga lambak na tinawanan ng Edom, sa mga lupaing nilinis ng mga apoy ng digmaan. "Mga kabundukan ng Israel, makinig kayo sa salita ni Yahweh!" Parang tumitingin ang Diyos sa isang burol na pinabayaan, at ang unang sinasabi niya ay hindi galit sa kaniyang bayan kundi galit para sa kaniyang lupain. May isang bagay na nakakaantig dito: ang lupa mismo ay pinag-uusapan ng mga tao, "paksa ng mga mapanirang-labi at mga dila." Nakikinig ang Diyos hindi lamang sa mga hinaing ng kaniyang bayan; naririnig niya kung paano tinatawa ang kaniyang kabundukan.

At pagkatapos, sa gitna ng talata, biglang lumiliko ang lahat. Hindi na tungkol sa lupa. "Hindi ko ito ginagawa para sa inyong kapakanan, sambahayan ng Israel, ngunit para sa aking banal na pangalan." Nakakabalisang salita ito. Hindi awa ang dahilan. Hindi ang kanilang pagsisisi ang nagpakilos sa kaniya. Ang kaniyang sariling pangalan, na nilapastangan sa mga bansa, ang nagpapagalaw sa kaniyang kamay. At doon, sa pinakadulo ng malayo mula sa merito, doon ipinapangako niya ang pinakamalalim na bagay: "Bibigyan ko kayo ng isang bagong puso." Ito ang biyaya sa purong anyo nito: walang pinaghuhugutan sa tao, lahat mula sa Diyos.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang talata 26 ay hindi lamang pangako sa mga Judio sa pagkatapon. Ito ang pundasyon ng bawat pahina ng Bagong Tipan. Kapag sinabi ni Jesus kay Nicodemo na kailangan niyang isilang na muli mula sa tubig at Espiritu, ang Ezekiel 36 ang naririnig ng isang gurong Israelita sa likuran ng kaniyang isipan: tubig na nagdadalisay, Espiritu na naninirahan, puso na binabago. Kapag ibinuhos ang Espiritu Santo sa Pentecostes, tinutupad ang pangako ng "Ilalagay ko ang aking Espiritu sa inyo." Ang bagong tipan sa dugo ni Cristo ay ang paraan kung paano isinakatuparan ito. Ang pusong bato na inaalis, ang pusong laman na ibinibigay, hindi ito metapora lamang; ito ang mismong pagbabagong ginagawa ng Espiritu sa bawat taong nakikipagkita kay Cristo.

Ang Salamin

May isang bagay dito na hindi kaaya-aya para sa modernong tainga. Hindi mo mababago ang iyong sarili. Hindi ka makapaglilinis. Ang buong industriya ng pagpapaunlad ng sarili, ang bawat resolusyon sa Bagong Taon, ang bawat pagtatangkang maging mas mabuting magulang, mas tapat na kabiyak, mas disiplinadong mananampalataya — lahat ito ay bumabangga sa katotohanang ito: ang pusong bato ay bato. Hindi mo ito puwedeng buhayin sa pamamagitan ng kagustuhan.

At mayroon pang isa. "Hindi ko ito ginagawa para sa inyong kapakanan." Kailangan nating dinggin ito nang maigi. Kung akala mong iniligtas ka ng Diyos dahil kaakit-akit ka, dahil may potensyal ka, dahil sulit ka, hindi mo pa naiintindihan ang biyaya. Iniligtas ka niya para sa kaniyang pangalan. At kakatwang, doon lamang matatagpuan ang tunay na seguridad: kung ang aking kaligtasan ay hindi nakasandal sa akin, hindi ito puwedeng lumubog kapag ako ay nabigo.

Konteksto

Nasa Babilonia si Ezekiel, kasama ng mga ipinatapon noong 597 BC, at sa oras na ipinahahayag ang kabanatang ito, nasira na ang Jerusalem. Ang templo ay abo. Ang lupain ay hawak ng Edom sa timog at ng iba pang mga bansa. Ang mga taong nakikinig ay mga bihag na nakatingin sa mga ilog ng ibang bayan, tinutukso ng mga Babilonyo, "Nasaan ang inyong Diyos?" Sa kulturang iyon, kapag natalo ang isang bansa, natalo rin ang mga diyos nito. Kaya nang bumagsak ang Israel, ang mismong reputasyon ni Yahweh ang naipit. Iyon ang ibig sabihin ng "nilapastangan ninyo ang aking pangalan sa mga bansa." Hindi ito abstraktong teolohiya; ito ay sabi-sabi sa palengke ng Babilonia.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi ang malumanay na ama ng mga larawan sa Sunday school. Nagsasalita siya "sa alab ng aking poot," nanunumpa siya sa pagtataas ng kamay, ipinahahayag niyang gagawin niya ito hindi dahil karapat-dapat ang kaniyang bayan. May sinasabi ito tungkol sa kaniya na madalas nating iwasan: ang Diyos ay may sariling karangalan, at seryoso siya rito. Ngunit dito rin sumisilaw ang isang bagay na nakamamangha. Ang parehong Diyos na nagagalit para sa kaniyang pangalan ay ang parehong nagsasabing, "Ako ay para sa inyo." Ang kaniyang selos para sa kaniyang sariling pangalan at ang kaniyang habag sa kaniyang bayan ay hindi dalawang bagay; iisa. Kaya nga naligtas tayo: dahil ang pagliligtas sa atin ay pagpaparangal sa kaniyang sarili.

Ang Detalye

"Aararuhin kayo at tataniman ng binhi." Talata 9. Isang maliit na larawan, ngunit huminto ka rito sandali. Sa mga bundok ang sinasabi. Hindi ka nag-aararo sa isang bundok; nag-aararo ka sa lambak. Ngunit ang bawat bundok ng Israel ay may mga bayt