Mga Taga-Galacia 3:18

Ang Teksto

Ang punto ni Pablo dito ay matalas at halos parang matematika: kung ang pamana ay dumarating sa pamamagitan ng kautusan, hindi na ito galing sa pangako. Hindi mo maaaring pag-isahin ang dalawa, dahil magkaibang uri sila ng transaksiyon. At pagkatapos ay iginigiit niya ang katotohanang pinanghahawakan ng buong argumento: "Ngunit malaya itong ibinigay ng Diyos kay Abraham sa pamamagitan ng pangako." Ibig sabihin, ang ugat ng lahat ng pagpapala ay isang regalong ipinagkaloob, hindi isang sahod na pinaghirapan. Dalawang daang taon bago pa dumating ang Sinai, naiabot na ng Diyos ang kaniyang kamay kay Abraham, at hindi ito mababawi ng anumang kasunod na kautusan.

Ang Puso Nito

Ang salitang "pamana" ang bumubukas ng lahat. Sa Lumang Tipan, ang pamana ay ang lupain, ang bahagi ng bawat tribo sa Canaan, ang lugar kung saan sila maninirahan kasama ng Diyos. Ngunit ang pamana ay hindi kailanman sinusuweldo. Ito ay natatanggap dahil may namatay na nagbigay nito, o dahil ikaw ay anak. Walang alipin na nagmamana. Kaya nga nagtatapos ang kabanata sa salitang "tagapagmana ayon sa pangako" (talata 29): ang buong linya ng argumento ay patungo sa pagkaanak. Ang sinasabi nito tungkol sa Diyos ay hindi siya negosyanteng nakikipagkasundo sa atin nang patas, kundi Ama na nagpapasiya nang mag-isa na magbigay. At ang sinasabi nito tungkol sa atin ay nakakahiya at nakakaginhawa: wala tayong maipapasok sa usapan maliban sa bukas na kamay.

Ang Hibla ng Kuwento

Nagsisimula ang hibla sa Genesis, nang tawagin ng Diyos ang isang lalaking walang anak at ipangako sa kaniya ang lupain at ang binhi. Walang kondisyon doon maliban sa pangako ng Diyos mismo. Ginagamit ito ni Pablo bilang sukatan ng lahat: "Ang ebangelyo noon pa man ay ipinahayag na kay Abraham" (talata 8). Pansinin kung paano niya binabago ang laman ng pamana. Para kay Abraham, lupain ito. Para sa mga taga-Galacia, ito ay "ang pangako ng Espiritu" (talata 14). Hindi dahil pinawalang-saysay ang lupain, kundi dahil ang hinahanap noon ng Israel sa isang teritoryo, ang presensiya ng Diyos kasama ng kaniyang bayan, ay dumarating na ngayon sa pamamagitan ng Espiritung nananahan sa mga mananampalataya. At ang kawing na nagdurugtong ng dalawa ay iisa: "Sa iyong kaapu-apuhan, na si Cristo" (talata 16).

Ang Salamin

May isang tahimik na talaan na itinatago ng halos lahat sa atin. Dito nakatala ang mga Linggo na dumalo ka kahit pagod, ang pera na ibinigay mo nang walang nakakita, ang taong pinatawad mo kahit hindi naman humingi ng tawad. Hindi masama ang mga ito. Ang masama ay kapag inaasahan mong tanggapin ng Diyos ang talaan bilang bayad, at kapag hindi gumanda ang buhay mo, nagagalit ka na parang may hindi tumupad sa kontrata. Ganito eksaktong nangyari sa Galacia: nagsimula sila sa Espiritu at gustong magtapos sa laman. Nangyayari rin ito sa pamilya, kung saan inaakala ng anak na mahalaga lang siya kung mahusay siya, at sa trabaho, kung saan ang halaga mo ay kasingtagal lamang ng huli mong tagumpay. Ang talata 18 ay pumuputol doon: regalo ito, hindi suweldo. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na palihim mong ipinakikita sa Diyos bilang bayad, pagkatapos ay isulat sa ibaba nito ang mga salitang "malaya itong ibinigay," at punitin ang papel.

Ang Tanong

Kung ganoon, bakit pa nga ba ibinigay ang kautusan? Alam ni Pablo na iyon ang unang tatanungin mo, kaya nga agad niyang itinanong ito sa talata 19. Ngunit ang sagot niya ay hindi gaanong malinaw: "Ito ay idinagdag dahil sa mga paglabag." Dahil pigilan ang kasalanan? Dahil ilantad ito? Hindi niya tinapos ang pangungusap para sa atin. Ang mas mahirap pa: kung tunay na walang maidadagdag ang kautusan sa pamana, bakit parang inaasahan pa rin ng Diyos ang pagsunod? Ang pinakatapat na masasabi natin ay ito: hindi sinasabi ni Pablo na walang silbi ang kautusan, kundi na hindi ito ang daluyan ng pamana. May ginagawa itong totoo at masakit, ang pagpapakita sa atin na kailangan natin ng iba. Ngunit kung bakit kailangang mahabang 430 taon ang pagitan bago dumating ang linaw, hindi niya ipinaliwanag, at hindi rin natin dapat punuan.

Konteksto

Nagsusulat si Pablo sa mga iglesia sa Galacia, mga paganong nahikayat kay Cristo at tumanggap ng Espiritu nang walang pagtutuli. Pagkatapos ay dumating ang mga gurong Judiong Kristiyano na may makatwirang argumento: kung anak kayo ni Abraham, dapat kayong pumasok sa tanda ni Abraham at sa kautusan ni Moises. Hindi ito galit kundi paanyaya sa isang mesa, at para sa mga Gentil na laging nasa gilid ng relihiyosong mundo, nakakaakit ito. Gumagamit si Pablo ng wika ng batas sa pamana, isang bagay na kilalang-kilala sa mundong Griyego-Romano: kapag naisagawa na ang testamento, hindi na ito mababago ng ibang tao. Kaya ang 430 taon sa talata 17 ay hindi lang datos. Ito ay petsa sa isang dokumento: huli na ang Sinai para baguhin ang nauna.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang gumagalaw sa talatang ito ay ang Diyos, at ang kaniyang kilos ay isahang-panig. Hindi siya nakipagtawaran kay Abraham. Walang nakasulat na kundisyon sa talata 18, tanging ang pandiwa: ibinigay. Ito ang pinakamahirap tanggapin sa Diyos ng Biblia, hindi ang kaniyang hatol kundi ang kaniyang kalayaan. Nagbibigay siya nang hindi hinihingan, at ang pagbibigay niya ay nagiging hindi na mababawi, kahit ng kaniyang sariling kautusan. Sa talata 13 makikita mo kung gaano siya kaseryoso: upang hindi masira ang pangako, siya mismo ang pumasok sa sumpa. Ganito ang Ama sa kabanatang ito, hindi mahinahong mapagbigay kundi masigasig na determinadong may matanggap ka.

Pagninilay

Alin sa mga bagay na ginagawa mo para sa Diyos ang tahimik mong itinuturing na bayad, at ano ang mangyayari sa iyong puso kung huminto ka sa pagbibilang?

Kung ang pamana mo ay ang Espiritu at hindi lupain o kasiguruhan, paano ito nakakaapekto sa kung paano mo tinitingnan ang iyong trabaho, pera, at kinabukasan?