Mga Taga-Galacia 3:6

Ang Teksto

Sa gitna ng mainit na pagtatanong ni Pablo, mga tanong na parang mga suntok ("Mga hangal na taga-Galacia… Natanggap ba ninyo ang Espiritu sa pamamagitan ng pagsunod sa kautusan?"), biglang may tumahimik. Hindi na siya nagtanong. Nagsipi siya. Isang linya mula sa Genesis, kasinglinaw ng hatinggabi sa disyerto: "Nanampalataya si Abraham sa Diyos at ito'y ibinilang sa kaniya na katuwiran." Walang paliwanag na idinugtong, walang pangangatwiran. Ipinatong lang ni Pablo ang matandang pangungusap sa mesa, gaya ng isang abogadong naglapag ng kasulatan sa harap ng hukom, at hinayaang magsalita ito. Ang punto: bago pa may kautusan, bago pa may pagtutuli bilang tanda, ang ninuno mismo ng bayan ay itinuring nang matuwid, hindi dahil sa nagawa niya kundi dahil sa pinaniwalaan niya.

Ang Ubod

Isipin mo ang eksena sa likod ng sipi. Isang matandang lalaki sa labas ng kaniyang tolda, walang anak, walang lupa, tangan lang ang isang pangakong sobra nang tila katawa-tawa sa edad niya. Tumingala siya. Pinaniwalaan niya ang nagsalita. At doon, sa gabing iyon, may nangyaring kakaiba sa langit: may itinala. Ang salitang ginamit sa Genesis ay pangkomersiyo, chashav, "ibinilang," gaya ng pagtatala sa isang aklat ng utang at bayad. Pumasok sa kolum ng katuwiran ni Abraham ang isang bagay na hindi niya pinaghirapan. Ito ang ubod: hindi natin binubuo ang ating katuwiran; ibinibilang ito sa atin. Ang Diyos na nagsasalita ay siya ring Diyos na nagtatala, at ang tanging kamay na bukas sa kaniya ay ang kamay na walang dalang bayad.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin kung saan dinala ni Pablo ang sipi. Hindi siya huminto sa isang indibidwal na kuwento ng pananampalataya; agad niyang binuksan ito palabas: "ang mga nananampalataya ay mga anak ni Abraham." Ang linyang iyon mula sa Genesis ay hindi isang talang pangkasaysayan lamang kundi ang unang bukang-liwayway ng ebanghelyo. Kaya naman masasabi ni Pablo na ang kasulatan mismo ay "noon pa man ay nakita na" ang araw na ipapawalang-sala ng Diyos ang mga Gentil. May isang linyang tumatakbo mula sa tolda ni Abraham hanggang sa krus: ang Diyos na nagpapangako, ang taong tumatanggap na walang dalang kapalit, at sa dulo, si Cristo na "naging sumpa para sa atin" upang ang pagpapalang iyon ay umabot hanggang sa mga bansang dating nasa labas. Isang sinulid, apat na raang taon bago ang Sinai, at hindi ito napatid.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na ayaw sa talatang ito. Mas gusto natin ang talaan ng gawa: ang tapat na paglilingkod sa simbahan tuwing Linggo, ang hindi paglaktaw ng debosyon, ang disiplina sa pera, ang pagiging mabuting magulang. Hindi masama ang mga iyon. Ang masama ay kapag tahimik nating ginagawa silang resibo na ipinapakita natin sa Diyos tuwing umaga, lalo na sa mga umagang pagod tayo at pakiramdam natin ay kulang tayo. Tanungin mo ang sarili mo: kapag nagkamali ka kahapon sa anak mo, sa asawa mo, sa trabaho, ano ang unang ginagawa mo? Nagbabayad ka ba o lumalapit kang walang dala? Ang tala ni Abraham ay hindi tumitingin sa resume niya. Ngayong araw, kunin mo ang isang bagay na matagal mong ipinambabayad sa Diyos, isulat mo ito sa papel, at sabihin mong malakas: "Hindi ito ang katuwiran ko. Si Cristo ang katuwiran ko."

Ang Profile

Ang mga taga-Galacia ay mga Gentil na bagong lasap pa lang ang Espiritu. Dumating ang mga gurong may maayos na argumento: kung gusto ninyong maging tunay na bahagi ng bayan ng Diyos, kailangan ninyong pumasok sa pamilya ni Abraham sa tamang paraan, sa pamamagitan ng tanda at ng kautusan. Hindi iyon basta doktrina para sa kanila; usapin iyon ng pagkakakilanlan, ng pagkakaroon ng upuan sa hapag. Kaya nang ibinato ni Pablo ang Genesis sa kanila, nasaktan ang argumento ng mga guro sa pinakaugat: ang mismong ninuno na gusto nilang pasukin ay naging matuwid bago pa siya natuli. Para sa isang Gentil na pakiramdam ay laging nasa labas ng bintana, ito ay hindi teolohiya. Pinto ito.

Ang Intertext

Sa Genesis, sinabi ang linyang ito pagkatapos ilabas ng Diyos si Abraham upang tingnan ang mga bituin: isang pangako na mas malaki kaysa sa anumang kaya niyang isakatuparan. Ang konteksto ay kawalan, hindi tagumpay. Samantala, binanggit ni Pablo sa talatang 11 ang propetang si Habacuc: "Ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng pananampalataya," salitang unang binigkas sa gitna ng darating na pananakop at takot. Dalawang beses, sa magkaibang siglo, sa magkaibang krisis, pareho ang sagot ng Diyos. Hindi iyon pansamantalang panuntunan para sa panahong walang kautusan. Ganito talaga lagi ang Diyos: ang buhay ay dumadaloy sa pagtitiwala, kapwa sa gabi ng mga bituin at sa gabi ng digmaan.

Ang Pangunahing Tauhan

Mukhang si Abraham ang bida, pero tingnan mong mabuti: ang aktibong tauhan sa pangungusap ay ang Diyos. Siya ang nangako. Siya ang nagbilang. Si Abraham ay naniwala lamang, at kahit ang paniniwalang iyon ay hindi perpekto; alam natin ang kuwento niya, ang kasinungalingan tungkol sa asawa, ang pagmamadali kay Hagar. At gayunman, ang tala ay nanatili. Iyan ang larawan ng Diyos na iniharap ni Pablo sa mga taga-Galacia na sinusubukan nang muling ayusin ang sarili nilang talaan: isang Diyos na hindi naghihintay ng makinang na pagsunod bago magbigay ng katuwiran, kundi nagbibigay muna, upang ang pagsunod ay maging tugon at hindi kabayaran.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ang tahimik mong itinatala bilang katibayan na karapat-dapat ka sa Diyos?

Kung ang katuwiran mo ay ibinilang at hindi kinita, ano ang magbabago sa paraan ng pagharap mo sa pagkabigo mo ngayong linggo?