Mga Taga-Galacia 3:14

Ang Teksto

Matapos sabihin ni Pablo na si Cristo ay naging sumpa para sa atin nang ibitin siya sa puno, ipinapaliwanag niya kung bakit: may layunin ang krus, at ang layuning iyon ay inilalatag sa isang pangungusap. Ang pagpapalang ipinangako kay Abraham, ang pagpapalang matagal nang inilaan para sa lahat ng bansa, ay tumawid sa hangganan ng Israel at dumating sa mga Gentil, at dumating ito hindi sa pamamagitan ng dugo o ng pagsunod sa kautusan kundi "dahil kay Cristo Jesus." At ang dulo ng daloy na iyon ay hindi isang abstraktong titulo kundi isang Persona: "upang sa ganoon ay matanggap natin ang pangako ng Espiritu sa pamamagitan ng pananampalataya." Ang sumpang dinala ni Cristo ang nagbukas ng pinto para sa Espiritung tinanggap mo.

Ang Puso ng Teksto

Tingnan mo kung paano kumilos ang Diyos dito: siya mismo ang nangako, siya mismo ang tumupad, at siya mismo ang naging kapalit nang hindi natin kayang tuparin. Hindi binago ng krus ang isip ng Diyos tungkol sa atin; isinakatuparan nito ang matagal na niyang isip. Kaya ang pagpapalang tinutukoy ni Pablo ay hindi kaginhawahan, kayamanan o maayos na buhay, kundi ang Espiritu mismo, ang presensiya ng Diyos na naninirahan sa isang taong wala naman talagang karapatan doon. Doon namamatay ang relihiyon ng pagsusukat. Kung ang Espiritu ay pangako at hindi suweldo, wala kang maidadagdag sa iyong katayuan sa pamamagitan ng sipag, at wala ring maibabawas ang iyong kahinaan. Tinanggap mo siya "sa pamamagitan ng pananampalataya," at sa parehong paraan ka rin mabubuhay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Apat na raang taon bago ang Sinai, may isang matandang lalaking walang anak na pinangakuan ng Diyos ng isang bagay na hindi niya kayang pilitin: "Dahil sa iyo ang lahat ng bansa ay pagpapalain." Hindi iyon paalala sa Israel na maging mabuting halimbawa; iyon ay pangakong may pandaigdigang abot, na matagal na panahong parang natutulog. Sa Galacia 3:14, ginigising ni Pablo ang pangakong iyon at itinuturo kung saan ito dumaong: sa isang krus sa labas ng Jerusalem. Ang kataka-taka, ang daan patungo sa pagpapala ay dumaan sa sumpa. Kinuha ni Cristo ang nasa mali naming panig ng kasunduan upang maabot kami ng nasa tamang panig. Ang Espiritu na nasa iyo ngayon ay ang huling kabanata ng isang pangakong mas matanda sa kautusan.

Ang Salamin

Alam mo kung paano ka sumusuri sa sarili mo tuwing gabi. Hindi ba may bahagi sa iyo na tahimik na nagtatala: nakapagdasal ba ako ngayon, hindi ba ako napikon sa anak ko, nakapagbigay ba ako sa simbahan, nakapagpigil ba ako sa pag-scroll? At batay sa tala na iyon, pakiramdam mo ay mas malapit o mas malayo ka sa Diyos kaysa kahapon. Ganyan ang laman na pinag-uusapan ni Pablo: hindi lasing o imoral, kundi masipag at relihiyoso. Ang sinasabi ng talatang ito sa iyo ay nakakainsulto sa pagsusumikap mo: ang Espiritu ay pangako, hindi kabayaran. Hindi mo siya tinanggap bilang gantimpala sa isang mahusay na linggo, at hindi mo siya mawawala dahil sa isang nakakahiya. Ngayong araw, sabihin mo nang malakas, kahit mag-isa ka sa sasakyan o sa kusina: "Tinanggap ko ang Espiritu sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi sa pamamagitan ng pagsunod sa kautusan." Ulitin mo hanggang marinig mo ang sarili mo.

Ang Tanong

Kung lahat ng ito ay pangako at hindi gawa, bakit parang hindi ito ramdam? Marami ang nananalangin ng taon-taon at wala namang nararamdamang kapangyarihan, walang himala, walang pagbabago sa ugali na matagal nang kinakalaban. Hindi sinasagot ni Pablo ang tanong na iyan dito, at hindi ko rin ito pagagaanin. Ang tanging hawak natin ay ito: ipinakilala niya ang Espiritu bilang "pangako," hindi bilang pakiramdam. May pagitan sa pagitan ng pagtanggap at ng pagkaranas, at sa pagitang iyon tayo nabubuhay sa pananampalataya, hindi sa patunay. Minsan ang tanging ebidensiya ng Espiritu sa isang tao ay ang katotohanang ayaw niyang bumitaw sa Diyos na tila tahimik. Hindi iyon maliit na bagay. Iyon mismo ang gawa ng Espiritu.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang talata sa kapitulong ito ang nagsisilbing haligi ng talata 14. Ang una ay ang sipi mula kay Moises: "Sinumpa ang sinumang ibinitin sa isang puno." Para sa isang Judio, ang bangkay sa puno ay tanda ng pagtanggi ng Diyos, kaya tahasang sinasabi ni Pablo na pumasok si Cristo sa pinakamadilim na kategorya ng kautusan para ilabas tayo. Ang pangalawa ay ang bunga nito sa talata 29: "Kung kayo ay kay Cristo, kayo rin ay mga kaapu-apuhan ni Abraham, tagapagmana ayon sa pangako." Pansinin ang daloy: sumpa, pagpapala, mana. Hindi ka panauhin sa pamilya ng Diyos na kailangang magpaalam bago umupo. Tagapagmana ka, at ang paunang bayad ng manang iyon ay ang Espiritu mismo.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Cristo ang gitna, pero tingnan mo kung anong klaseng gitna. Hindi siya nakatayo sa gilid na nagbibigay ng payo kung paano aakyat sa Diyos. Pumasok siya sa pinakamababang puwesto na inilaan ng kautusan at tumayo roon bilang sumpa, hindi dahil karapat-dapat siya kundi dahil tayo. Walang pagmamadali sa pagliligtas na ito, walang tawaran. At ang kakaiba, hindi ang kaniyang karangalan ang sentro ng talata kundi ang bunga: na maabot ng pagpapala ang mga Gentil, ang mga taga-labas, ang mga walang pedigree. Ganito ang Diyos: ang kaniyang pinakamalalim na pagpapakumbaba ay palaging may address, may pinupuntahan, may taong inaabot. At isa ka sa mga iyon.

Pagninilay

Anong "tala" ang itinatago mo tungkol sa sarili mo, at ano ang mangyayari sa pagsusukat na iyon kung totoo ngang pangako at hindi suweldo ang Espiritu?

Saan sa buhay mo ngayon ka nabubuhay sa pananampalataya at hindi sa patunay, at handa ka bang manatili roon nang hindi humihingi ng ebidensiya?