Genesis 11:31

Ang Teksto

Huminto ang pangungusap bago pa man matapos ang paglalakbay: "Pero sila ay dumating sa Haran at nanatili roon." Si Terah ang kumilos: isinama niya si Abram na anak niya, si Lot na anak ng namatay niyang anak na si Haran, at si Sarai na manugang niya at asawa ni Abram, ang babaeng kababanggit lang na baog. Iniwan nila ang Ur ng mga Caldeo at ang sabi ng teksto, patungo sila sa lupain ng Canaan. Hindi sila nakarating. Nasa kalagitnaan sila ng daan nang magpasyang tumigil, at doon sila nanahan hanggang sa mamatay si Terah.

Ang Puso ng Teksto

May isang patutunguhan na binanggit, at may isang lugar kung saan huminto ang pamilya; sa puwang na iyon nakatago ang buong kuwento ng biyaya. Hindi sinasabi ng teksto kung bakit si Canaan ang hangad ni Terah. Walang tinig, walang tawag, walang pangako, isang hilig lang ng puso ng isang matandang ama na nawalan ng anak sa Ur. Gayunman, ang hindi natapos na paglalakbay na ito ang magiging simula ng kasaysayan ng pagliligtas. Hindi nagsisimula ang Diyos sa isang malinis na pahina kundi sa isang kalahating hakbang, sa isang pamilyang may libingan sa likuran at baog na sinapupunan sa harapan. Ang biyaya ay hindi nakadepende sa dalisay na motibo ni Terah. Kinukuha ng Diyos ang hindi natapos at ginagawa itong daan.

Ang Hibla ng Buong Kuwento

Ilang talata lang ang nakalipas, sinabi ng mga tao sa Shinar: "gumawa tayo ng pangalan para sa ating mga sarili." Shem ang salitang Hebreo para sa pangalan, at iyon mismo ang hinahabol nila sa pamamagitan ng laryo at alkitran. Ngayon, isang pamilyang walang pangalang maipagmamalaki ang naglalakbay palayo sa lupain ng Babilonia, at sa susunod na kabanata ang Diyos mismo ang mangangako kay Abram ng dakilang pangalan. Hindi itinayo, ipinagkaloob. Doon nagsisimula ang hibla na aabot hanggang sa isang Anak na hindi kumapit sa sariling karangalan kundi binigyan ng pangalang higit sa lahat ng pangalan. Ang paglalakbay na huminto sa Haran ay ipagpapatuloy ng Diyos; ang ruta ni Terah ay magiging ruta ng pangako. Hindi ito nangangahulugang banal si Terah. Ibig sabihin, may isang Diyos na nagsisimula bago pa natin siya kilalanin.

Ang Salamin

May Haran ka rin. Iyong trabahong kinuha mo bilang pansamantala lang at labindalawang taon ka na roon. Iyong usapang sinimulan mo sa asawa mo at natigil sa kalahati dahil masakit ang mga sumunod na salita. Iyong panalanging dati mong pinaglalaanan ng oras bago ka napagod. Hindi laging rebelyon ang paghinto; madalas pagod lang, o takot, o libingang iniwan natin sa likod na hindi pa natin kayang lagpasan. Ang nakakatakot sa Haran ay komportable ito; may pamilihan, may bahay, may pamilya. Puwede kang manatili roon hanggang mamatay, gaya ni Terah. Pero hindi ka iniwan ng Diyos doon nang walang tinig. Ngayon, kumuha ka ng papel at isulat ang pangalan ng iyong Haran: ang isang bagay na sinimulan mo para sa Diyos at huminto sa kalagitnaan. Basahin mo ito nang malakas sa kaniya, at wala nang idadagdag.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Terah ang kumikilos sa talatang ito, at hindi siya binibigyan ng teksto ng anumang pananalita. Hindi natin alam ang laman ng kaniyang isip. Alam natin lang na namatay ang anak niyang si Haran sa harap mismo niya sa Ur, at pagkatapos ay umalis siya patungong Canaan, at huminto siya sa isang lugar na kapareho ng tunog ng pangalan ng kaniyang namatay na anak. May mga pagkakataong ang ating paghinto ay may pangalan ng ating pagluluksa. Isang matandang lalaki, may bitbit na manugang na baog at ulilang apo, naglakbay patungo sa isang lupaing hindi niya makikita. Hindi siya kontrabida at hindi rin bayani. Siya ay tao: may hangarin, may bigat, may hangganan. At doon mismo pumasok ang Diyos.

Ang Konteksto ng Unang Nakarinig

Para sa mga Israelitang unang nakarinig nito, hindi basta heograpiya ang "Ur ng mga Caldeo." Iyon ang lupain ng Babilonia, ang imperyong dudurog sa Jerusalem at magdadala sa kanila sa pagkatapon. Ang kuwento ng kanilang ninuno ay kuwento ng isang pamilyang pinaalis sa Babilonia patungo sa lupang pangako, at natigil sa gitna. Naririnig nila ang sarili nila roon. Nasa Haran din sila: alis na sa Ur, hindi pa nasa Canaan, nakatira sa pagitan ng alaala at pangako. Ang talatang ito ay hindi lamang kasaysayan para sa kanila kundi larawan ng kanilang buhay. At ang katahimikan ng Diyos sa talata ay hindi katahimikan ng kawalan. Dumating ang tawag. Huli, pero dumating.

Ang Tanong

Bakit sila huminto? Walang sagot ang teksto, at mahalaga iyon. Sinasabi ni Esteban sa Gawa na nagpakita ang Diyos kay Abram habang nasa Mesopotamia pa siya, bago siya tumira sa Haran; kung gayon, may tawag na bago ang paghinto, at ang paghinto ay hindi pagsunod. Pero hindi ito sinasabi ng Genesis. Hinahayaan ng Genesis na manatiling malabo: initiative ba ito ni Terah o pagsunod na hindi natapos? Sa Hebreo 11 pinupuri ang pananampalataya ni Abram na sumunod kahit hindi niya alam kung saan siya patungo, at hindi binabanggit ang Haran. Marahil ang katotohanan ay ang paglalakbay ng pananampalataya ay madalas nagsisimula bilang gulo, at ang Diyos ay hindi naghihintay ng malinaw na motibo bago siya kumilos. Hindi ito nagbibigay ng kasiguruhan. Nagbibigay ito ng pag-asa, na iba.

Pagninilay

Anong lugar sa buhay mo ang pinangalanan mong "pansamantala" pero matagal mo nang tinitirhan?

Kung ang Diyos ay nagsimula sa isang paglalakbay na hindi natapos, ano ang sinasabi nito tungkol sa paraan ng kaniyang pagtrato sa iyong sariling hindi pa tapos?