Genesis 14

Ang Teksto

Apat na haring taga-silangan ang lumusob laban sa limang hari ng kapatagan ng Jordan; pagkatapos ng labindalawang taong pagpapasakop at isang paghihimagsik, nilipol nila ang mga nanlaban, sinamsam ang Sodoma at Gomorra, at kabilang sa mga nabihag si Lot, "ang anak ng kapatid ni Abram na naninirahan sa Sodoma." Nang marinig ito ni Abram, pinangunahan niya ang tatlong daan at labing walong sinanay na tauhan, hinabol ang kaaway hanggang sa hilaga ng Damasco, at ibinalik ang lahat. Sa pagbabalik niya, sinalubong siya ng dalawang hari: si Melquisedec ng Salem na may dalang tinapay at alak at isang basbas, at ang hari ng Sodoma na may dalang alok. Tumanggap si Abram sa una at tumanggi sa huli.

Ang Ubod

Dalawang beses binanggit sa kabanatang ito ang pangalang "Kataastaasang Diyos, Manlilikha ng langit at lupa," at hindi iyon aksidente. Unang binigkas ito ng isang paring hindi kabilang sa pamilya ng pangako, at agad itong inangkin ni Abram at ikinabit sa pangalang Yahweh. Doon nagsasalubong ang dalawang katotohanan: ang Diyos ng tipan ay hindi isang lokal na diyos ng isang angkan kundi ang may-ari ng buong langit at lupa, at kung siya ang may-ari ng lahat, wala nang ibang maaaring mag-angkin na siya ang nagpayaman kay Abram. Kaya tumanggi si Abram sa "sinulid" at "sintas ng sandalyas." Hindi ito pagmamalinis. Ito ay pagtatanggol sa pinagmumulan ng kaniyang kayamanan. Ang biyaya ay natatanggap, hindi sinasamsam, at hindi pinapayagang maging utang sa maling panginoon.

Ang Hibla ng Kuwento

Lumitaw si Melquisedec na parang walang pinagmulan, nagsalita, nagbasbas, at nawala. Hindi na siya muling binanggit sa buong Pentateuko. Ngunit makalipas ang mahigit isang libong taon, sa Awit 110, muling bubukas ang pangalan niya bilang hula tungkol sa Mesiyas: isang hari na pari rin, hindi sa pamamagitan ng angkan ni Levi kundi "ayon sa pagkapari ni Melquisedec." Ang sulat sa mga Hebreo ang nagbuklod nito kay Cristo: isang pari na hindi namamana ang katungkulan at kaya hindi rin nauubos ng kamatayan. Mahalaga ang pagkakasunod dito. Bago pa magkaroon ng templo, altar, o Sinai, may isang paring nagdala ng tinapay at alak sa isang pagod na mandirigma at sinabing pinagpala siya. Ang pagpapala ay nauna sa batas, at iyon ang hugis ng ebanghelyo.

Ang Salamin

May Lot sa halos bawat pamilya: ang kamag-anak na pumili ng maling lungsod, humiwalay, nagpakalayo-layo, at ngayon ay nasa gulo. Ang mas madaling reaksiyon ay ang tahimik na kasiyahan na tama ka pala. Pinili ni Abram ang mas mahal na daan: inipon niya ang mga lalaki niya at hinabol ang apat na hari para sa isang taong hindi naman nagpakita ng utang na loob. Pagkatapos, nang maalok siya ng kayamanan na tila karapat-dapat naman, tumanggi siya nang buong talim, dahil alam niyang ang bawat regalong may tali ay may kasamang panginoon. Ganoon din ang trabaho, ang pautang, ang pabor na hindi mo naman talaga kailangan. Ngayong araw, tumingin sa isang bagay na pinagmamalaki mong bunga ng sarili mong pagod, at sabihin nang malakas: "Ikaw, Yahweh, Kataastaasang Diyos, Manlilikha ng langit at lupa, ang nagbigay nito."

Ang Interteksto

Hindi matatapos ang kabanatang ito nang hindi mo binabasa ang kasunod. Pagkatapos tumanggi si Abram sa yaman ng Sodoma, ang unang salita ng Diyos sa kaniya ay isang pangako ng gantimpala: ang Panginoon mismo ang kaniyang kabayaran. Tila sinasagot ng Diyos ang panganib ng pagtanggi. Sa likod naman nito nakatayo ang Genesis 13: pinili ni Lot ang matabang lambak na "parang hardin ng Panginoon," at ngayon ay nasamsam ang lahat ng pinili niya. Sa Genesis 19 ay ililigtas siyang muli, pero sa pagkakataong iyon ay hindi na ng kamag-anak kundi ng mga anghel, at wala nang maibabalik na ari-arian. Dalawang pagsagip, iisang aral: ang seguridad ng Sodoma ay laging hiram.

Ang Detalye

"Pumunta at nagsalaysay ang isang nakatakas kay Abram na Hebreo." Ito ang unang pagkakataon sa buong Biblia na ginamit ang salitang "Hebreo," at halos palaging ito ang tawag ng mga taga-labas sa bayan ng Diyos, hindi ang tawag nila sa sarili. Ang ugat nito ay may kahulugang tumawid, ang taong galing sa kabilang panig ng ilog. Dayuhan siya. Walang lupa, walang lungsod, naninirahan sa mga kakahuyan ng isang Amoreo. At ang dayuhang ito ang tanging nagligtas sa buong kapatagan nang bumagsak ang limang hari sa mga hukay na alkitran. Hindi sa gitna ng kapangyarihan nagtatrabaho ang Diyos kundi sa gilid, sa pamamagitan ng isang lalaking hiram ang tinutuluyan.

Ang Pangunahing Tauhan

Mapait na komedya ang larawan ni Abram dito: ang tahimik na pastol na walang sariling lupa ay humahabol sa apat na hari gamit ang tatlong daan at labing walong tauhan na ipinanganak sa sarili niyang sambahayan, at tinatalo sila sa gabi. Pero ang mas kahanga-hangang labanan ay nangyari pagkatapos. Dalawang hari ang sumalubong sa kaniya. Sa una, yumukod siya at nagbigay ng ikasampu. Sa ikalawa, itinaas niya ang kamay at isinumpa na hindi siya tatanggap kahit sinulid. Alam ni Abram kung kanino siya may utang at kung kanino hindi. Hindi siya mapagmataas; ipinaubaya pa nga niya ang bahagi nina Aner, Escol at Mamre. Malinaw lamang sa kaniya kung sino ang nagpayaman sa kaniya, at ayaw niyang maagaw iyon ninuman.

Pagninilay

Anong "sinulid o sintas ng sandalyas" ang tinatanggap mo ngayon na, kung iisipin mo nang tapat, ay nagbibigay sa iba ng karapatang sabihing sila ang nagpatayo sa iyo?

Sino ang Lot mo, at ano ang halaga ng paghabol sa kaniya kung alam mong malamang ay hindi ka man lang pasasalamatan?