Genesis 21:2

Ang Teksto

Matapos ang mga dekada ng paghihintay, nangyari ang imposible: naglihi si Sara at nagsilang ng isang anak na lalaki para kay Abraham. Hindi ito nangyari sa isang basta-bastang araw kundi "sa itinakdang panahong sinabi ng Diyos sa kanya," sa mismong petsang binanggit ng Diyos noong nakaraang taon sa tabi ng mga tolda sa Mamre. Dalawang bagay ang idiniriin ng talata: ang edad ni Abraham, na tila sagabal sa pangako, at ang kalendaryo ng Diyos, na walang sinumang nakaapekto. Ang buong kabanata ay umiikot sa maliit na pariralang iyon. Hindi ito kuwento ng isang mag-asawang sa wakas ay sinuwerte; ito ay kuwento ng isang Diyos na nagsalita at pagkatapos ay tumupad, nang eksakto, sa oras na siya mismo ang nagtakda.

Ang Ubod

Ang teolohikal na bigat ng talatang ito ay nakalagay sa pagitan ng dalawang salita: "katandaan" at "itinakdang panahon." Ang una ay nagsasabi sa atin na ang buhay na ito ay hindi galing sa kakayahan ng tao; ang pangalawa ay nagsasabi na hindi rin ito galing sa pagkukusa ng tao. Si Isaac ay anak ng pangako, hindi ng lakas, hindi ng diskarte, hindi ng ipinilit na solusyon tulad ni Ismael. Dito natututo tayo ng isang bagay tungkol sa Diyos na madalas nating ayaw tanggapin: ang kanyang katapatan ay hindi kaagad nakikita, pero ito ay tiyak. At tungkol sa tao: ang biyaya ay dumarating palagi sa punto kung saan wala na tayong maibibigay. Hindi tinulungan ng Diyos si Sara na manganak; binuhay niya ang isang sinapupunang matagal nang patay. Iyon ang pattern ng kaligtasan mula simula hanggang wakas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Si Isaac ang unang kawing sa isang kadenang paulit-ulit na babalik sa Kasulatan: isang sinapupunang sarado, isang pangakong binigkas, at isang bata na isinilang laban sa lahat ng posibilidad. Si Rebeca, si Raquel, si Ana, at sa dulo ng mahabang linyang iyon, si Elisabet na matanda na at si Maria na birhen. Nang sabihin ng anghel kay Maria na walang imposible sa Diyos, binanggit niya bilang patunay ang sinapupunan ni Elisabet, at sa likod nito ay nakatayo si Sara. Ang pattern ay hindi aksidente: ang Diyos ay laging gumagawa ng kanyang kaligtasan sa lugar kung saan huminto na ang kakayahan ng tao. Ang daan patungo kay Cristo ay hindi dumaan sa mga malalakas na lalaki at mabubungang ina kundi sa mga taong ang katawan mismo ay nagsabi nang "tapos na."

Ang Salamin

May kalendaryong hawak ka na hindi sumusunod sa iyo. Ang trabahong matagal mo nang hinihintay, ang anak na hindi pa bumabalik sa bahay, ang pagsusuring hindi mo matanggap, ang edad na parang nagsasara ng pinto bawat taon. Ang tukso ni Abraham at Sara ay hindi ang pagdududa lamang; ito ang pag-aayos ng sarili nilang solusyon sa katauhan ni Agar, at ang bunga nito ay luha pa rin sa talata 14 ng kabanatang ito. Hindi sinasabi ng talatang ito na mabuti ang paghihintay. Sinasabi nitong may takdang petsa ang Diyos, at ang petsang iyon ay hindi nakasalalay sa iyong lakas. Ngayon, isulat sa isang papel ang isang bagay na matagal mo nang hinihintay, at sa ilalim nito ay isulat ang mga salitang "sa itinakdang panahong sinabi ng Diyos sa kanya." Basahin mo itong malakas nang isang beses bago matulog.

Konteksto

Dalawampu't limang taon ang lumipas mula nang tawagin ang pitumpu't limang taong gulang na Abraham. Isandaan na siya ngayon, siyamnapu si Sara. Sa isang lipunang nomadiko, ang tagapagmana ang nagdadala ng buong hinaharap ng angkan: ang lupa, ang kawan, ang pangalan. Ang babaeng walang anak ay nabubuhay sa ilalim ng isang pasaning panlipunan na mahirap nating isipin ngayon. At tandaan: kakatapos lang ng kuwento sa Gerar, kung saan dinala si Sara sa bahay ni Abimelek. Kaya may kaunting diin ang sulat kapag sinabi nitong nagsilang si Sara ng anak "para kay Abraham." Walang duda kung kanino galing ang bata. Walang duda rin kung kanino galing ang buhay.

Ang Intertekst

Binasa ni Pablo ang talatang ito nang matapang sa Roma 4. Para sa kanya, ang katawan ni Abraham ay patay na, at ang pananampalataya ng matandang lalaki ay nakatali sa Diyos na bumubuhay ng mga patay. Ibig sabihin, ang pagsilang ni Isaac ay isang maliit na muling pagkabuhay, isang maagang anino ng libingang bukas sa umaga ng Pasko ng Pagkabuhay. Pero may pangalawang basa si Pablo na mas nakakatusok: sa Galacia 4 ginamit niya sina Sara at Agar bilang dalawang paraan ng pamumuhay, ang anak ng pangako at ang anak ng laman. At ang nakakabahala, ang anak ng laman ay isinilang din sa tolda ni Abraham, sa pamamagitan ng isang plano na parang makatwiran noon. Hindi lahat ng ipinanganak sa bahay ng mananampalataya ay bunga ng pangako.

Ang Detalye

Ang pariralang "sa itinakdang panahon" ay nagsasalin ng salitang Hebreo na moed, ang salitang ginagamit sa Kasulatan para sa mga takdang kapistahan ng Israel: Paskuwa, Pentecostes, Araw ng Pagtubos. Ang mga petsang nakamarka sa kalendaryo ng Diyos. Ang pagsilang ni Isaac ay nakalista sa parehong uri ng kalendaryong iyon. Hindi ito nangyari nang basta, kundi sa isang araw na pinangalanan na ng Diyos isang taon bago pa, habang tumatawa si Sara sa likod ng tolda. Ang tawa ng pagdududa ay naging tawa ng kagalakan sa talata 6, sa parehong araw na pinili ng Diyos. Hindi niya binago ang petsa dahil sa ating pagtawa.

Pagninilay

Saan ka gumagawa ngayon ng iyong sariling Ismael, isang solusyong makatwiran pero hindi hinintay?

Kung may takdang petsa ang Diyos na hindi mo nakikita, ano ang magbabago sa paraan ng iyong paghihintay bukas ng umaga?