Isaias 54

Ang Teksto

Isang babaeng baog ang inuutusang umawit. Hindi siya pinapayapa, hindi siya inaaliw sa kaniyang katahimikan; inuutusan siyang humiyaw nang may galak bago pa man siya nagkakaanak. Pagkatapos ay sinabihan siyang palakihin ang kaniyang tolda, pahabain ang mga lubid, patibayin ang mga tulos, na para bang may darating na pamilyang hindi pa niya nakikita. Ipinapaalala sa kaniya ng Panginoon na siya ay isang asawang pansamantalang itinakwil, ngunit ngayon ay tinatawag muli: "Sa maikling sandali ay pinabayaan ko kayo, pero sa matinding kahabagan ay titipunin ko kayo." Ang natitirang bahagi ng kabanata ay pawang sumpa ng Diyos sa sarili niya: tulad ng pangako kay Noe, hindi na muling lilipol. At ang hinampas ng bagyong lungsod ay itatayong muli sa safiro at rubi, hindi na matitinag ng anumang sandata.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay hindi pangako ng magandang panahon; pangako ito ng pagbabago ng katayuan. Ang baog at ang naulila ay dalawang pinakamahina sa sinaunang lipunan, mga babaeng walang proteksyon, walang pangalan, walang kinabukasan. Sa kanila nagsasalita ang Diyos, at ang sinasabi niya ay hindi "magtiis ka" kundi "umawit ka." Ang ugat nito ay wala sa kanila. Nasa pagkakakilanlan ng Diyos: "ang inyong Manlilikha ay ang inyong asawa." Ang Lumikha ng sansinukob ay pumapasok sa isang relasyong may obligasyon, may pangalan, may tirahan. At binibigkis niya ang kaniyang sarili sa isang sumpang hindi na mababawi, kasinghigpit ng ipinangako niya pagkatapos ng baha. Ang kaligtasan dito ay hindi gantimpala sa pagbabago ng tao kundi bunga ng katapatan ng Diyos na mas matatag pa kaysa sa mga bundok.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi aksidente na ang kabanatang ito ay dumarating kaagad pagkatapos ng Isaias 53. Ang Lingkod na sinugatan at itinakwil ay siyang "makakakita ng kaniyang mga anak" sa naunang kabanata; dito, ang baog ay biglang napupuno ng mga anak. Ang dalawa ay konektado: may ibinayad para sa pagsilang na ito. Si Pablo mismo ang kumuha ng talata 1 sa Galacia 4:27 at inilapat ito sa Jerusalem sa itaas, sa pamayanang isinilang hindi sa dugo o lahi kundi sa pangako. Iyon ang dahilan kung bakit ang simbahang binubuo ng mga Hentil ay hindi kaanak ng pangalawang klase. At ang lungsod na itinatayo sa safiro at rubi ay muling sumisibol sa Pahayag 21, kung saan ang pader ng Bagong Jerusalem ay yari sa mga hiyas. Isang imahen, tatlong yugto, isang pangako.

Ang Salamin

May bagay kang tinanggap na na hindi na mangyayari. Marahil ang anak na hindi dumating. Ang pagsasamang nawasak at hindi mo masabi kung sino ang may kasalanan. Ang karerang natigil sa edad apatnapu habang ang iba ay umaakyat. Ang katawang hindi na kayang gawin ang dati nitong magawa. At may kahihiyan ka mula sa kabataan mo, isang bagay na hanggang ngayon ay pinagpapawisan ka kapag naaalala, na matagal mo nang itinago sa sulok na hindi binubuksan. Ang talata 4 ay bumabanggit nito nang diretso: "makakalimutan ninyo ang kahihiyan ng inyong kabataan." Hindi tinatanggal ng Diyos ang nakaraan; tinatanggal niya ang bisa nitong magdikta kung sino ka. Ngayon: isulat sa isang maliit na papel ang pangalan ng isang kahihiyan mula sa iyong kabataan, basahin nang malakas ang talata 10 habang hawak ito, pagkatapos ay punitin ang papel at itapon.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin ang nakakabiglang bagay: ipinapaliwanag ng Diyos ang kaniyang sarili. "Sa pagbaha ng aking galit ay pansamantala kong itinago ang aking mukha sa inyo." Hindi niya itinatanggi na nangyari iyon. Hindi niya sinasabing hindi naman talaga siya galit o na hindi sila nasaktan. Inaamin niya ang pagtalikod, tinatawag itong pansamantala, at pagkatapos ay sinusumpaan ang sarili na hindi na ito mauulit. Ang Diyos na ito ay hindi malamig na nagpapasiya mula sa malayo; siya ay asawang bumabalik sa isang babaeng matagal nang umiiyak, at ang panukat ng kaniyang pagbabalik ay hindi ang karapatan ng babae kundi ang sarili niyang kahabagan. "Yahweh ng mga hukbo ang kaniyang pangalan," sabi ng talata 5, sa gitna mismo ng usapang pang-asawa. Ang Makapangyarihan ang gumagampan ng papel ng tapat na asawa.

Ang Tanong

"Sa maikling sandali ay pinabayaan ko kayo." Maikling sandali? Pitumpung taon ang pagkatapon. Maraming nabuhay at namatay sa Babilonia na hindi nakita ang pagbabalik. Ang ina na nagluksa sa anak na namatay sa daan ay hindi tatawagin iyong maikli. At ang talata 14 ay nangangako na hindi na sila makakaranas ng pag-uusig, gayong ang kasaysayan ng Israel at ng simbahan ay puno ng pag-uusig. Hindi natin ito dapat pakinisin. Ang ipinapangako ng talata 17 ay tiyak: hindi na walang sandata, kundi walang sandatang magtatagumpay. Ang hatol, hindi ang immunity. At ang "maikling sandali" ay sinusukat mula sa panig ng Diyos na may walang hanggang tipan, hindi mula sa panig natin na bilang ang mga gabi. Totoo ito. Hindi ito madaling tanggapin.

Ang Konteksto

Nasa Babilonia ang mga unang nakarinig nito, o papauwi na mula roon. Nawasak ang Jerusalem, sunog ang templo, nagkalat ang populasyon. Sa panitikan ng panahong iyon, ang lungsod ay madalas na babae, at ang Jerusalem noon ay isang biyuda na walang anak sa paligid. Ang isang babaeng baog noon ay walang seguridad sa pagtanda, walang katayuan sa angkan, at karaniwang itinuturing na sinumpa. Ang itinakwil na asawa ay mas mababa pa. Higit pa rito: ayon sa Kautusan, hindi na dapat bumalik ang lalaki sa asawang pinalayas niya. Kaya ang talata 6 ay halos iskandalo. Ang pag-uutos na palakihin ang tolda ay tumatawag sa alaala ng mga patriyarka, ng pangakong lahi kay Abraham na nagsimula rin sa isang baog na babae.

Pagninilay

Alin sa mga tolda mo ang pinaliit mo na dahil tumigil ka nang umasa, at ano ang kahulugan ng "pahabain ang mga lubid" sa partikular na sitwasyong iyon?

Kung totoo na ang katapatan ng Diyos ay mas matatag kaysa sa mga bundok, anong takot ang hawak mo ngayon na hindi na dapat magkaroon ng ganoong kalaking kapangyarihan sa iyo?