Isaias 63:16

Ang Teksto

Sa gitna ng isang panalangin na puno ng reklamo at pananabik, biglang may isang pahayag na parang hawakan sa gitna ng bagyo: "Dahil ikaw ay aming ama." Inaamin ng bayan na wala na silang maasahang ninuno; hindi na sila kilala ni Abraham, hindi na sila kinikilala ng Israel. Nawala ang lahat ng dugong kaugnayan, lahat ng maipagmamalaking pinagmulan. At doon mismo, sa gilid ng pagkaulila, dalawang beses nilang inuulit ang parehong salita: ikaw, Yahweh, ang aming ama. At idinagdag pa nila ang isang pangalang mas matanda pa sa kanilang kasaysayan: "'Aming Manunubos' ang naging pangalan mo mula pa noong sinaunang panahon." Hindi ito paghahabol sa karapatan. Ito ay pagkapit sa pangalan ng Diyos nang wala nang ibang makapitan.

Ang Puso ng Mensahe

Mapanganib ang talatang ito dahil tinatanggal nito ang lahat ng pundasyon maliban sa isa. Ang bayan ng Israel ay buhay sa kamalayan ng angkan; si Abraham ang kanilang pasaporte, ang kanilang katibayan ng pagiging piniling bayan. Ngayon, sinasabi nilang hindi sila kilala nito. Maaaring ang ibig sabihin, patay na ang mga ninuno at walang magtatanggol sa kanila; maaaring ang ibig sabihin, hindi na nila kayang ipagmalaki ang kanilang pinagmulan dahil nagrebelde sila at "pinighati ang kanyang Banal na Espiritu" (t. 10). Ang resulta ay pareho: ang pagiging anak ng Diyos ay hindi mana mula sa tao kundi regalo mula sa Diyos. Hindi ito galing sa dugo ni Abraham kundi sa katapatan ng Diyos sa kanyang tipan. At ang pangalang "Manunubos" ay nagsasabi kung bakit: ang Diyos ay ang malapit na kamag-anak na bumabayad para sa naulila, kahit sa kanyang galit, kahit nang mawala ang lahat.

Ang Hibla ng Kuwento

Ang salitang nasa likod ng "Manunubos" ay go'el, ang malapit na kamag-anak na may obligasyong bumili pabalik: tubusin ang lupang naibenta, bayaran ang utang ng naghihikahos, ipagtanggol ang dugo ng pinatay. Hindi ito titulong pandekorasyon. Ito ay papel sa loob ng pamilya, at ang Diyos mismo ang kumukuha nito para sa isang bayang walang natitirang kamag-anak. Dito nagsisimula ang linyang tumatakbo hanggang sa Bagong Tipan: sa pagsilang ni Jesus, hindi lang nagpadala ng tulong ang Diyos, pumasok siya sa pamilya. Ang mga tumanggap sa kanya ay "ipinanganak, hindi mula sa dugo" (Juan 1:13), kundi mula sa Diyos. Ang hinahawakan ng Israel sa talatang ito bilang huling pag-asa ay naging pangalan na natin sa bibig: Ama. Hindi pinalitan ni Cristo ang pangalang ito; ginawa niya itong kanino man.

Ang Salamin

May mga sandaling nalalaman mo kung ano talaga ang bumubuhat sa iyo, at kadalasan hindi ito sa oras ng pagsamba kundi sa oras ng pagkawala. Kapag nasira ang pangalan mo sa trabaho. Kapag ang pamilyang pinagmalaki mo ay nagkahiwa-hiwalay at walang tumatawag. Kapag ang katawang pinagkatiwalaan mo ay sumuko. Kapag ang mga magulang na sana'y tumayo para sa iyo ay wala na, o buhay pa pero hindi ka kilala. Doon lumilitaw ang tanong: sino ako kapag inalis mo ang lahat ng naglagay sa akin sa mapa?

Masakit ang talatang ito dahil tinatanggal nito ang mga bagay na tahimik nating sinasandalan: ang magandang pinagmulan, ang reputasyon, ang talaan ng mga nagawa sa simbahan. Pero doon din ito nagpapalaya. Kung hindi si Abraham ang gumagawa sa iyong anak, hindi rin ang kabiguan mo ang makapagtatanggal niyan.

Ngayong araw, kumuha ng papel at isulat ang tatlong bagay na madalas mong sabihin sa sarili kapag gusto mong patunayang may halaga ka. Ekisin ang tatlo. Pagkatapos, sabihin nang malakas: "Ikaw, Yahweh, ang aming ama."

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga bumalik mula sa Babilonia, o ang mga naiwan sa isang Jerusalem na wasak. Nakatayo sila sa harap ng isang templong "niyurakan ito ng aming mga kaaway" (t. 18). Nawala ang hari, ang lupa, ang kaayusan ng pagsamba. Ang natitira lang ay kasaysayan, at ang kasaysayan ay nagsasalita laban sa kanila: nagrebelde sila. Kaya nang sabihin nilang hindi sila kilala ni Abraham, hindi iyon patula. Iyon ay pagtanggap na nawala ang kanilang legal na pundasyon bilang bayan. Walang ninuno sa langit na mamamagitan, walang angkang pangalang magbubukas ng pinto. Para sa isang kulturang nakabatay ang buong pagkakakilanlan sa lahi, ito ay parang pagkawala ng apelyido. At sa gitnang-gitna niyan, hindi sila nagsinungaling tungkol sa kanilang kalagayan. Humawak sila sa pangalan ng Diyos.

Ang Pangunahing Tauhan

Mapansin mo kung anong klaseng Diyos ang tinatawag nilang Ama. Hindi ang malambot na larawan ng isang mapagpaumanhing lolo. Ito ang Diyos na kalalabas lang sa Bozra na tumutulo ang pula sa damit (t. 1-3), ang Diyos na "naging kaaway nila at nakipaglaban sa kanila" (t. 10). Pero sa pagitan ng dalawang larawang iyon ay may linyang bihirang mabasa nang maingat: "Nagdusa rin siya sa lahat ng kanilang pagdurusa" (t. 9). Hindi malayo ang Diyos na ito. Nasasaktan siya kasama ng kanyang bayan, nagagalit sa kanila, at tumatayo pa rin bilang kamag-anak na tumutubos. Ito ang emosyonal na tanawin ng talata: isang Amang kayang magalit nang matindi dahil tunay siyang nakatali sa kanila, at hindi niya pinuputol ang tali kahit sa galit.

Ang Mahirap na Tanong

Kung Ama siya, bakit "Ipinagkait sa amin ang iyong awa at habag" (t. 15)? At bakit hanggang sa susunod na talata, itinuturo nila ang sisi pabalik sa kanya: "bakit mo kami hinayaang maligaw"? Walang maayos na sagot ang teksto rito, at hindi natin dapat ito takpan. Ang panalanging ito ay hindi nagsasabing naintindihan nila ang Diyos. Ang sinasabi nito ay hindi sila tumigil sa pagtawag sa kanya nang Ama kahit wala silang maintindihan. Marahil iyon ang hugis ng pananampalataya kapag nagdilim: hindi ang kasiguraduhan na malinaw ang lahat, kundi ang pagpipilit na manatili sa parehong silid kasama ang Diyos na tila tahimik. Ang mga nagrereklamo sa kanya ay yaong hindi pa rin siya iniiwan.

Pagninilay

Alin sa mga pundasyon ng iyong pagkakakilanlan ang hindi mo kayang isuko ngayon, at bakit?

Kung tatawagin mo ang Diyos na "Manunubos" sa iyong kasalukuyang sitwasyon, ano ang hinihingi mong tubusin niya?