Mga Taga-Roma 9:8

Ang Teksto

Ipinapaliwanag ni Pablo ang kaniyang sinabi tungkol kay Isaac: hindi ang pagkakaroon ng dugo ni Abraham ang nagtatakda kung sino ang kabilang sa pamilya ng Diyos. "Ang mga anak sa laman ay hindi mga anak ng Diyos," sabi niya, "Ngunit ang mga anak ng pangako ay itinuturing na kaapu-apuhan." Ang tinutukoy niya ay ang kaibahan ng dalawang paraan ng pagkakaroon ng anak: ang isa ay likas, biyolohikal, inaasahan; ang isa ay dumarating dahil sa isang salita ng Diyos na binitiwan sa isang matandang mag-asawang wala nang pag-asa. Sa isang pangungusap, ibinaba ni Pablo ang buong sistema ng lahi, angkan, at karapatan sa kapanganakan, at inilagay sa lugar nito ang pangako.

Ang Kaibuturan

Narito ang tahimik na bagyo sa talatang ito: ang pagiging anak ng Diyos ay hindi minamana, ito ay iginagawad. Ang "laman" sa Roma ay hindi lamang katawan; ito ang buong sangkatauhan sa kaniyang sariling lakas, ang tao na umaasa sa kung ano ang kaya niyang ipanganak, gawin, o patunayan. At ang sabi ni Pablo, walang anumang naipanganak ng laman na makalilikha ng tunay na pamilya ng Diyos. Kailangan itong sabihin ng Diyos para maging totoo. Kaya naman ang biyaya ay hindi isang magandang karagdagan sa kasunduan; ito ang buhay ng kasunduan mismo. Si Isaac ay anak ng isang salita, hindi ng isang kakayahan. Ganoon din ang bawat mananampalataya: nabubuhay tayo dahil may nagsabi ng pangako sa ibabaw ng ating kawalan, at tinupad niya iyon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pattern na binubuksan ni Pablo dito ay tumatakbo sa buong Kasulatan. Isang matandang babaeng baog ang tinapunan ng salita: "Sa panahong ito ay darating ako, at isang anak na lalaki ang maibibigay kay Sarah." Mula noon, halos bawat mahalagang anak sa kasaysayan ng pagliligtas ay ipinanganak laban sa posibilidad, hindi dahil sa lakas ng laman kundi dahil may nangako. At ang linyang iyon ay hindi natatapos kay Isaac. Nauuwi ito sa isang sinapupunang hindi pa nakakikilala ng lalaki, at pagkatapos ay sa isang libingang binuksan. Ang Diyos na nagbibigay ng buhay kung saan wala nang natitirang kakayahan ay iisang Diyos: ang nagbigay kay Sarah ng anak at ang bumuhay kay Cristo. Kaya kapag sinabi ni Pablo na tayo ay "mga anak ng pangako," ang sinasabi niya ay kabilang tayo sa parehong milagro.

Ang Salamin

May mga pinamanang bagay na tahimik nating inaasahang mabibilang sa harap ng Diyos. Ang lolang nagdasal para sa iyo. Ang pagkabinyag mo noong sanggol. Ang dalawampung taon mong paglilingkod sa simbahan. Ang katotohanang mas maayos ang pamilya mo kaysa sa karamihan. Wala namang masama sa mga ito, pero sinasabi ng talatang ito na wala ni isa sa kanila ang gumagawa sa iyong anak ng Diyos. Ang laman ay hindi nagsisilang ng kaanak ng langit, kahit gaano kaseryoso ang laman. At may kabaligtaran ding ginhawa rito: kung ikaw ang may sirang pinagmulan, ang pamilyang wasak, ang nakaraang hindi mo maipagmamalaki, hindi iyon ang huling salita tungkol sa iyo. Ang huling salita ay pangako. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang tatlong bagay na palihim mong iniaasa bilang karapatan mo sa harap ng Diyos, ekisan ang tatlo, at isulat sa ilalim ang tatlong salitang ito: "anak ng pangako."

Ang Tanong

Kung ang pagkaanak ay iginagawad at hindi minamana, ano ang mangyayari sa mga mahal ko na wala pa roon? Hindi ito teoretikal na tanong para kay Pablo. Tatlong talata bago ito, sinabi niyang may "labis na kalungkutan at walang tigil na kirot" sa kaniyang puso, at handa siyang isumpa ang sarili para sa kaniyang mga kalahi. Ang taong nagsusulat na hindi lahat ng anak sa laman ay anak ng Diyos ay hindi ito isinusulat nang malamig. Umiiyak siya habang isinusulat. At hindi niya ito nilulutas. Wala siyang ibinibigay na pormula para masiguro ang kaligtasan ng iyong anak. Ang tanging pinapanatili niyang bukas ay ito: ang pangako ay dumarating sa mga lugar kung saan wala nang inaasahan. Doon ito laging dumarating. Kaunti iyon para sa isang pusong sumasakit, pero hindi iyon wala.

Ang Ugnayan ng mga Kasulatan

Dalawang tinig ang tinatawag ni Pablo sa parehong kabanata para patunayan na hindi ito bagong patakaran. Una si Oseas, na nangahas magsalita para sa Diyos: "Tatawagin kong mga tao ko ang hindi ko dating mga tao, at minamahal na hindi dating minamahal." Iyan ang buong lohika ng talata 8 sa isang pangungusap, sinabi na siglo bago pa isulat ni Pablo: ang pagiging bayan ay nilikha ng pagtawag, hindi ng dugo. Pangalawa si Isaias, na nagsisigaw na "ang nalalabi lamang ang maliligtas." Magkasama, ipinapakita nilang laging ganito ang Diyos: pinaliliit ang inaasahan, pinalalawak ang hindi inaasahan. Ang Israel ay nababawasan sa nalalabi; ang mga hindi bayan ay ginagawang anak. Sa gitna ng dalawang galaw na iyon nakatayo ang krus.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tauhan dito ay ang Diyos na nagsasalita. Hindi siya ang Diyos na tumutugon sa mga naganap na; siya ang nagpapangyari sa pamamagitan ng pagsasalita. Ganito siya mula pa sa unang pahina ng Kasulatan, at ganito pa rin siya sa tolda ni Abraham. May mukhang nakakatakot ito: ang kalayaan niyang pumili ay hindi natin kontrolado, at alam ni Pablo iyon, kaya naman umaabot siya hanggang sa pinakamatinding halimbawa, si Jacob at si Esau. Pero tingnan kung saan niya tinutukoy ang kalayaang iyon. Hindi ito kalayaang maging pabagu-bago; ito ang kalayaang maawa: "Kaaawaan ko ang sinumang kaaawan ko." Ang Diyos ng talata 8 ay hindi maramot sa pagiging anak. Siya ay masyadong mapagbigay para ipaubaya iyon sa kapanganakan.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong pagkakakilanlan ang tahimik mong ginagawang batayan ng iyong katayuan sa harap ng Diyos, at ano ang mangyayari kung aalisin iyon?

Sino sa buhay mo ngayon ang tila "hindi bayan," at paano ka magsasalita ng pangako sa kaniya sa halip na paghatol?