Jeremias 44

Ang Teksto

Sa Egipto, sa mga pamayanang Judio sa Migdol, Tafnes, Memfis at Patros, dumating ang huling mahabang mensahe ni Jeremias. Ipinaalala ni Yahweh kung bakit naging guho ang Jerusalem: insenso sa ibang mga diyos, at walang humpay na pagtanggi sa mga propeta. Ngayon ay ginagawa nilang muli ang parehong bagay sa lupain kung saan sila tumakas, kaya ipinahayag ang hatol: mamamatay sila sa espada at taggutom, at "kaunti lamang ang bilang" ng makababalik. Ang sagot ng bayan ay nakakagulat sa katapangan: "Hindi kami makikinig sa iyo." Ipagpapatuloy nila ang paghahandog sa Reyna ng Langit, dahil noong ginagawa nila iyon, sagana raw sila. Nagtapos ang kabanata sa isang tanda: ibibigay si Faraon Hophra sa kamay ng kaniyang mga kaaway.

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakanakakatakot na linya sa kabanatang ito ay hindi ang espada at taggutom kundi ito: "Ngayon tuparin ninyo at gawin ninyo ang inyong mga sinumpa." Iyon ay hatol na nagbibigay sa tao ng eksaktong hinihiling niya. May punto kung saan hindi na pinipigilan ng Diyos ang isang pusong matigas; pinapayagan niya itong magpatuloy hanggang sa dulo nito. Pansinin din ang tanong sa talata 7: "Bakit kayo gumagawa ng matinding kasamaan laban sa inyong mga sarili?" Hindi sinasabi ng Diyos na nasaktan ang kaniyang pagka-Diyos; sinasabi niya na ang idolatriya ay pagpatay sa sarili. Ang galit ng Diyos dito ay hindi pagsabog ng pique kundi ang mabigat na pagsang-ayon sa pinili na ng tao.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang beses bumalik ang bayan sa Egipto: ang una ay pinalaya sila ng Diyos mula roon, ang ikalawa ay boluntaryo nilang pinasok. Ang exodo ay binaliktad. At ang pinakamasakit: "Hindi na muling tatawagin kailanman ang aking pangalan sa pamamagitan ng mga bibig ng kahit na sinumang kalalakihan ng Juda sa buong lupain ng Egipto." Binubura ang pangalan ng Diyos sa kanilang bibig. Dito nakatayo ang Ebanghelyo sa eksaktong kabaligtaran: ang isang Anak na bumaba rin sa Egipto at bumalik, at sa krus ay sinabi ang mismong pangalan na tumanggi silang banggitin, bilang kahalili ng isang bayang hindi na makatawag. Ang kabanatang ito ang nagpapakita kung gaano kalalim ang hukay na pinupunan ng kaniyang pagsunod.

Ang Salamin

Tingnan mong mabuti ang argumento nila sa talata 17: dati kaming sumasamba sa Reyna ng Langit, at "mapupuno tayo ng mga pagkain at sasagana." Hindi teolohiya iyan, memorya iyan. Panukat nila ang dating kasaganaan, hindi ang katotohanan. Ganito rin tayo. Bumalik ka sa trabahong nakakalason sa'yo dahil doon ka huling kumita nang maayos. Binalikan mo ang relasyong alam mong sumisira sa'yo dahil doon ka huling naramdamang mahal. Ipinagtanggol mo ang gawi ng pamilya mo sa pera o galit dahil "ganoon naman kami lumaki at ayos lang kami." Ang nakakatakot sa kabanatang ito ay hindi ang pagiging ateista ng bayan; sinasambit pa rin nila ang "Panginoong si Yahweh ay buhay" habang nagbubuhos ng handog sa iba. Hindi pagtalikod ang panganib mo, kundi paghahati.

Isulat mo ngayon sa papel ang isang pangungusap na nagsisimula sa "Dati akong sagana noong…" at tapusin mo ito nang tapat. Pagkatapos, sabihin mo nang malakas: "Hindi ito ang nagbigay sa akin ng buhay." Isang pangungusap, isang minuto. Huwag mong itapon ang papel bago ka manalangin.

Konteksto

Nasa taong 580 o 570 BC tayo, ilang taon matapos bumagsak ang Jerusalem. Pinatay si Gedalias, ang gobernador na itinalaga ni Babilonia, at sa takot sa paghihiganti ay tumakas ang nalalabi patungong Egipto, dala-dala si Jeremias nang labag sa kaniyang loob. Ngayon sila ay mga dayuhan sa delta at sa Patros, ang Timog Egipto, nabubuhay bilang mga migrante sa isang kulturang punong-puno ng templo at diyos. Si Faraon Hophra, na tila kanilang kanlungan, ay babagsak din; nangyari nga iyon noong humigit-kumulang 570 BC. Hindi ligtas na lugar ang Egipto, isa lamang itong bagong bersyon ng lumang pagtitiwala sa kung sino ang tila mas malakas sa sandaling iyon.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga babaeng sumagot sa talata 19. Hindi sila mangmang; may pagtatanggol silang matalino: hindi kami nagtatago, alam ito ng aming mga asawa. Para sa kanila, ang Reyna ng Langit, isang diyosang pampalayok at pampamilya, ang nag-aalaga sa ani at sa sanggol sa sinapupunan. Ang relihiyong ito ay nasa kusina, hindi sa templo; kaya nga mahirap bitawan. Narinig nila sa bibig ni Jeremias ang isang Diyos na pinabagsak ang sariling lungsod, at ang konklusyon nila ay simple: hindi effective ang Diyos na ito. Nawala ang lupain, nawala ang hari, nawala ang templo. Sa kanilang pandinig, hinahatulan ni Jeremias ang tanging bagay na natitira sa kanilang inilipat na tahanan.

Ang Hibla sa Ibang Teksto

Sa Deuteronomio 17 ay ipinagbawal sa hari ang pagpapabalik ng bayan sa Egipto; dito ay ginawa nila ito nang kusa, kaya ang Egipto sa Jeremias 44 ay hindi lamang heograpiya kundi simbolo ng binaliktad na kaligtasan. At sa Jeremias 7, sa mismong pintuan ng templo, binanggit na ni Jeremias ang parehong Reyna ng Langit; apatnapung taon ang lumipas, nasunog ang templo, at hindi nagbago ang insenso. Iyon ang nakakatakot na ugnayan: ang panahon mag-isa ay hindi nagpapabago ng puso. Mahaba ang pasensiya ng Diyos, ngunit hindi ito walang katapusang pagbabalewala. Darating ang araw na sinasabi niya, "Tingnan ninyo, binabantayan ko sila sa kapahamakan at hindi sa kabutihan."

Pagninilay

Ano ang "dating kasaganaan" na patuloy mong ginagamit na panukat ng katotohanan, kahit alam mong hindi ito mula sa Diyos?

Saan sa buhay mo magkasama ang pagbanggit sa pangalan ng Panginoon at ang pagtitiwala sa ibang bagay, at kailan mo huling tinawag itong idolatriya sa halip na praktikalidad?