JUAN 10:23

Ang Teksto

Taglamig sa Jerusalem, panahon ng Kapistahan ng Pagtatalaga, at isang lalaki ang naglalakad sa ilalim ng mahabang hanay ng mga haligi sa silangang gilid ng templo, ang tinatawag na portiko ni Solomon. Wala pang nangyayari. Walang himala, walang pangaral, walang away. Isang pangungusap lamang na nagsasabi kung kailan, saan, at ano ang lagay ng panahon: "Taglamig noon, at naglalakad si Jesus sa templo sa portiko ni Solomon." Isang pahinga sa kuwento bago siya paligiran ng mga tao at tanungin nang diretso kung siya nga ba ang Cristo. Ganito kadalisay ang eksena: lamig, bato, at mga yabag.

Ang Pinakapuso

May mga talatang parang tulay lang, pero ang tulay na ito ay nagdadala ng bigat. Ipinagdiriwang ng Kapistahan ng Pagtatalaga ang muling paglilinis at pagtatalaga ng dambana matapos itong lapastanganin, at habang inaalala iyon ng bayan, naglalakad sa mismong templo ang isa na, ilang talata lamang ang layo, ay tatawagin ang sarili bilang "itinalaga ng Ama at isinugo sa mundo." Ang kapistahan at ang Nagdiriwang ay nagsalubong sa iisang bulwagan. Hindi lumalapit ang Diyos sa pamamagitan ng tinig mula sa ulap; siya ay naglalakad, may bigat ng katawan, may hininga sa malamig na hangin, sa gitna ng mga taong hindi pa siya nakikilala. Ang pagiging malapit ng Diyos ay hindi palaging maingay. Minsan ito ay tahimik, pisikal, at hindi napapansin ng karamihan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa Ezekiel 34 ay may mabigat na akusasyon ang Diyos laban sa mga pastol ng Israel: pinakain nila ang sarili at pinabayaan ang kawan, kaya sinabi niya na siya mismo ang hahanap sa kaniyang mga tupa. Iyon ang pangakong naglalakad ngayon sa portiko. Hindi nagkataon na bago ang talatang ito ay sinabi ni Jesus, "Ako ang mabuting pastol," at pagkatapos nito ay magsasalita siya tungkol sa mga tupang hindi maaagaw sa kaniyang kamay. Ang talata tungkol sa taglamig ay nakaupo sa pagitan ng dalawang pahayag tungkol sa pag-aalaga. At may ironya rito: ang kapistahang ipinagdiriwang nila ay tungkol sa isang dambanang nilinis ng tao; ang naglalakad sa harap nila ay ang Diyos na dumarating upang linisin at tubusin ang kaniyang bayan mula sa loob, sa katawang tao, patungo sa isang krus.

Ang Salamin

May mga panahon sa buhay na walang nangyayari. Hindi sumasagot ang resulta ng medical test, hindi umuusad ang trabaho, tahimik ang bahay matapos ang libing, at ang pagdarasal mo ay parang pagsasalita sa semento. Taglamig. At ang tukso sa taglamig ay isipin na wala ang Diyos, na umalis siya, na naghihintay ka sa isang walang laman na bulwagan. Pero ipinapakita ng talatang ito ang ibang larawan: naglalakad siya roon, sa parehong lamig, sa parehong lugar, bago pa may magtanong sa kaniya. Hindi mo siya napapansin, pero naroon siya. At hindi rin niya iniiwasan ang mga taong paliguan siya ng mga tanong na may galit. Ngayong araw, maglakad ka nang sampung minuto sa labas nang walang telepono, at sabihin mo nang malakas, kahit pabulong, ang isang bagay na matagal mo nang pinipigil na sabihin sa Diyos.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin kung ano ang hindi ginagawa ni Jesus. Hindi siya nagtatago, kahit alam niyang nagkakabaha-bahagi na ang mga tao tungkol sa kaniya at may nagsasabing "Mayroon siyang demonyo at nababaliw." Hindi rin siya nagtatayo ng entablado para ipagtanggol ang sarili. Naglalakad lamang siya, bukas, nakikita, naaabot. Ang pagiging kalmado niya ay hindi kawalang-pakialam kundi tiwala: alam niya kung sino ang nagsugo sa kaniya. Ang parehong tinig na magsasabi mamaya na "kusa ko itong ibibigay" ang naglalakad ngayon nang hindi nagmamadali. May isang uri ng katapangan na hindi maingay: ang manatili sa lugar kung saan alam mong may mga bato nang nakahanda. Ganito ang itsura ng Mabuting Pastol bago ang laban.

Konteksto

Disyembre sa Jerusalem: malamig, maulan, at humahagibis ang hangin mula sa silangan. Ang portiko ni Solomon ay ang mahabang bulwagang may bubong sa silangang gilid ng patyo ng templo, ang natural na silungan kapag masama ang panahon at ang pinakalumang bahagi ng komplikado. Doon nagtitipon ang mga tao, nagtatalo ang mga guro, nakikinig ang mga manlalakbay. Ang Kapistahan ng Pagtatalaga ay alaala ng muling pagtatalaga ng dambana matapos itong lapastanganin ng isang dayuhang hari, isang pistang puno ng pambansang pagmamalaki at pag-asang muling palalayain ng Diyos ang Israel. Kaya hindi inosente ang tanong na susunod: "Kung ikaw ang Cristo, sabihin mo nang maliwanag." Sa ganitong kapistahan, ang salitang Cristo ay may amoy ng rebolusyon.

Ang Detalye

Dalawang salita ang madaling laktawan: "Taglamig noon." Hindi ito ulat ng panahon lamang. Sinasabi ni Juan kung gaano kalamig hindi lang ang hangin kundi ang bulwagan. Ang mga tao ay nagdiriwang ng liwanag at paglilinis, pero ang kanilang mga puso ay nananatiling sarado sa naglalakad sa gitna nila. At may isa pang alingawngaw: sa aklat ng Mga Gawa, ang unang iglesiya ay magtitipon sa parehong portiko ni Solomon, at doon ipapahayag nila ang pangalan ng Pinatay at Muling Nabuhay. Ang lugar na ito ng taglamig at pagtatanong ay magiging lugar ng pangangaral. Hindi laging nananatili ang taglamig sa mga bulwagang pinapasok ni Jesus.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ang taglamig, at ano ang pinaniniwalaan mo tungkol sa Diyos sa panahong iyon na hindi mo naririnig ang kaniyang tinig?

Kung naglalakad si Jesus sa gitna mo nang tahimik, hindi maingay at hindi mapilit, handa ka bang lumapit at magtanong nang diretso, o mas gusto mong manatiling bitin?