JUAN 10:11

Ang Teksto

"Inialay ng mabuting pastol ang kaniyang buhay para sa mga tupa." Pansinin ang pandiwa: hindi "iaalay" kundi "inialay," na parang tapos na ang gawain bago pa man umakyat si Jesus sa Jerusalem. Ito ang ikalawang pahayag na "Ako" sa talinghaga ng kulungan ng tupa. Kanina lang ay sinabi niyang siya ang pinto na pinagdaraanan ng kaligtasan; ngayon ay lumalabas siya sa pinto at tumatayo sa harap ng kawan bilang pastol. At ang panukat ng pagiging "mabuti" ay hindi ang husay sa pag-aalaga, hindi ang laki ng kawan, hindi ang kakayahang makipagbuno sa lobo. Ang panukat ay ang bangkay ng pastol sa pagitan ng lobo at ng tupa. Doon siya naiiba sa bayarang-lingkod ng susunod na talata, na tumatakbo pagsapit ng panganib.

Ang Ubod

May kabaliwan sa pangungusap na ito kung iisipin mong mabuti. Ang patay na pastol ay walang silbi sa kawan; kapag bumagsak siya, nakalat ang mga tupa at panalo ang lobo. Maliban kung ang kamatayan mismo ang pagliligtas, hindi ang pagkatalo ng pastol kundi ang paraan ng kaniyang pagsagip. Dito nabubuksan ang buong Ebanghelyo ni Juan: hindi ipinagtatanggol ng Diyos ang kaniyang mga anak mula sa malayo, kundi pumapagitna siya at tinatanggap ang bigat na dapat sanang bumagsak sa atin. Ang salitang Griyego para sa "mabuti" ay kalos, na nangangahulugang tunay, totoo, ang tunay na kasiya-siya, hindi lamang sumusunod sa tamang asal. Ang pagiging tunay na pastol, kung gayon, ay nasusukat sa kung ano ang kusang isinusuko, hindi sa kung ano ang naipon. At ayon sa talata 18, walang umaagaw ng buhay na iyon; ibinibigay niya ito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi nag-imbento si Jesus ng bagong larawan nang gabing iyon sa templo. Pinasok niya ang isang matandang away. Sa Ezekiel 34 ay binabanatan ng Diyos ang mga pastol ng Israel na nagpapasasa sa gatas at karne habang nangangalat ang kawan, at doon siya nangako ng isang bagay na nakakagulat: ako mismo ang hahanap sa aking mga tupa, ako mismo ang magiging pastol nila. Kaya kapag sinabi ni Jesus na "Ako ang mabuting pastol," hindi siya nagsasabing mas mahusay siyang lider kaysa sa iba. Inaangkin niya ang papel na inilaan ng Diyos para sa kaniyang sarili. Ang sinulid mula kay David na pastol, sa Awit 23, sa pangako ng Ezekiel, hanggang sa lalaking nakatayo sa portiko ni Solomon ay iisang sinulid. At narito ang pagkakaiba: ang Pastol ng Lumang Tipan ay dumarating na may kapangyarihan; ang Pastol sa Juan 10 ay dumarating na may bukas na lalamunan sa harap ng lobo.

Ang Salamin

May bahagi sa ating lahat na bayarang-lingkod. Nagtuturo tayo, nag-aalaga, namumuno, nagiging magulang, hanggang sa dumating ang punto na may mawawala talaga sa atin. Doon tayo nagsisimulang magbilang: sulit pa ba ito, baka hindi naman sa akin ang problemang ito, baka may ibang mas angkop. Hindi masamang tao ang bayarang-lingkod sa talata 12. Makatwiran siya. Hindi lang talaga kaniya ang mga tupa, kaya may hangganan ang kaniyang pagmamahal, at ang hangganang iyon ay ang sarili niyang kaligtasan. Ganoon din tayo kung minsan sa kapatid na laging humihingi ng tulong, sa magulang na nagsisimula nang malimot, sa kaibigang mabigat pakisamahan. Ang mabuting Pastol ay hindi tumitingin sa kung magkano ang katumbas; tumitingin siya sa kung kanino kabilang ang tupa.

Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng isang taong inihabilin sa iyo at hindi mo gustong pasanin, at sa tabi nito ay isulat ang isang bagay na handa mong isuko para sa kaniya sa linggong ito. Pagkatapos ay basahin nang malakas ang pangalan bilang panalangin.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang pagtunog ang nagpapaliwanag sa talatang ito. Una, ang Awit 23: nasa bibig ng tupa ang tinig doon, "ang Panginoon ang aking pastol," at ang pastol ay naghahatid sa lambak ng anino ng kamatayan nang hindi siya pumapasok dito. Sa Juan 10 ay pumapasok siya. Ang lambak ay hindi na daanan lamang; doon na siya nananatili. Ikalawa, ang isang nakababahalang hula ni Zacarias: hampasin ang pastol, at mangangalat ang mga tupa, isang linyang sinipi mismo ni Jesus patungo sa Getsemani. Doon lumilitaw ang tensyon. Sa Zacarias ay ang espada ng Diyos ang bumabagsak sa pastol; sa Juan 10 ay sinasabi ni Jesus na kusa niyang ibinibigay ang buhay, walang umaagaw nito. Hindi magkasalungat ang dalawa: iisang gawa ito na tiningnan mula sa dalawang panig, ang pasya ng Ama at ang kusang-loob ng Anak na magkatugma.

Ang Pangunahing Tauhan

Tingnan ang kalmadong tono ng nagsasalita. Pinaliligiran siya ng mga taong maya-maya lang ay dadampot ng bato, tinatawag siyang baliw, at hindi siya nagtatanggol ng sarili kundi naglalarawan ng kaniyang kamatayan na parang trabahong nakatakda na sa kalendaryo. Walang pagkabalisa dito, walang pagkamartir na humihingi ng awa. May pagmamay-ari: "kilala ko ang sa akin." May lawak: may iba pa siyang tupang wala sa kulungang ito. May pag-asa na lampas sa libingan: ibibigay niya ang buhay upang muli itong kunin. Ganito ang hitsura ng pag-ibig kapag may kapangyarihan at hindi ito ginagamit para iligtas ang sarili. Hindi biktima ang Pastol na ito. Siya ang tanging taong namatay nang nakatayo.

Ang mga Unang Nakarinig

Mga Judiong Jerusalemita ito, sa taglamig, sa Kapistahan ng Pagtatalaga, ang Hanukkah, ang alaala ng paglilinis ng templo matapos ang pagkalapastangan nito. Naaalala nila ang mga Macabeo na nakipaglaban at namatay para sa bayan. Alam nila ang mga pastol na nagmamay-ari ng kawan at ang mga upahang nagbabantay lang hanggang hatinggabi. At alam nila ang Ezekiel 34, na binabasa laban sa mga pinunong nagpapagamot sa sarili habang sugatan ang kawan. Kaya may tinik ang pandinig nila: kung si Jesus ang mabuting pastol, sino ang masamang pastol na nakatayo sa harap niya? Hindi talinghagang nakakaaliw ito para sa kanila kundi akusasyon at pag-angkin sa iisang pangungusap. Hindi kataka-takang nabiyak ang karamihan.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ay bayarang-lingkod ka, at ano ang tunay na dahilan kung bakit ka tumatakbo?

Kung ang panukat ng kabutihan ay ang kusang isinusuko at hindi ang naipon, ano ang tumatawag sa iyo na muling bilangin?