JUAN 14:27

Ang Teksto

Sa gitna ng huling hapunan, habang alam niyang ilang oras na lang ay darakpin na siya, iniabot ni Jesus sa kaniyang mga alagad ang tanging pamana na kaya niyang ibigay: "Kapayapaan ang iiwan ko sa inyo; ibinibigay ko ang aking kapayapaan sa inyo." Hindi ito basta pagbati sa paglisan. Idinidiin niya agad ang pagkakaiba: "Hindi ko ito ibinibigay katulad ng pagbibigay ng mundo." At dahil alam niyang gulong-gulo na ang loob ng mga nakaupo sa harap niya, inulit niya ang parehong utos na binuksan niya sa simula ng gabi: huwag hayaang mabalisa ang inyong puso, at huwag itong hayaang matakot.

Ang Ubod

Ang salitang nasa likod nito ay shalom, at hindi iyon katahimikan ng isang tulog na bahay. Ang shalom ay kabuuan: buo ang katawan, buo ang pamilya, buo ang relasyon sa Diyos, walang bitak. Pero pansinin ang pag-aari: hindi "kapayapaan" lang ang sinabi niya kundi "ang aking kapayapaan." Ibinibigay niya ang sarili niyang kalagayan sa harap ng Ama, ang katiwasayan ng isang Anak na alam kung kanino siya nagmula at saan siya pupunta. At ibinibigay niya iyon sa bisperas ng krus, na ang ibig sabihin, hindi ito kapayapaan dahil wala nang banta. Hindi ito kaligtasan mula sa bagyo kundi isang bagay na nananatiling buo habang nasa loob ng bagyo. Ang mundo ay nagbibigay ng kapayapaan sa pamamagitan ng pag-aalis ng kaaway; si Jesus ay nagbibigay nito sa pamamagitan ng pagbibigay ng sarili.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang kapayapaang ito ay hindi bagong imbensyon ng huling gabi. Noon pa man, ang shalom ang laman na ng basbas na iniuutos sa mga pari ng Israel: itinatanghal ng Diyos ang kaniyang mukha sa kaniyang bayan at binibigyan sila ng kapayapaan. Iyon ang hinahanap ng mga propeta nang ipangako nila ang isang pinuno na magdadala ng walang katapusang katiwasayan sa isang bansang laging nasa ilalim ng takong ng ibang imperyo. Ang hindi nila inakala ay kung paano ito darating: hindi sa pamamagitan ng tagumpay ng isang hukbo kundi sa pamamagitan ng isang katawang nabugbog. Dito sa hapag, ipinapamana ni Jesus nang maaga ang bunga ng krus. Ang pagkakasundo sa pagitan ng Diyos at tao, na siyang pinakaubod ng shalom, ay bibilhin bago pa man ito tanggapin ng sinuman.

Ang Salamin

May kapayapaang binibili natin, at alam natin kung magkano: sapat na ipon para hindi matakot sa Enero, resulta ng laboratoryo na malinis, anak na nakauwi nang maayos, usapang natapos nang hindi sumabog. Lahat ng iyon ay totoong biyaya, pero lahat ng iyon ay kapayapaang ibinibigay ng mundo, at ang katangian niyon ay kailangan mo itong bantayan araw-araw. Ang alok ni Jesus ay nakakainis sa simula dahil hindi niya tinanggal ang banta; dinala niya ang mga alagad patungo sa Getsemani, hindi palayo rito. Ang tanong sa iyo ngayon ay hindi kung gaano ka kalakas, kundi kung kanino nakasalalay ang buo mong pakiramdam ng kaligtasan. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang bagay na gumugulo sa puso mo sa linggong ito, basahin nang malakas ang "ibinibigay ko ang aking kapayapaan sa inyo," at itupi ang papel habang nananalangin.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin ang silid: gabi ng Paskuwa sa isang Jerusalem na punung-puno ng peregrino, at nakapwesto ang mga sundalong Romano sa Antonia dahil doon madalas magsimula ang gulo. Ang mga nakaupo roon ay mga tao sa ilalim ng Pax Romana, ang "kapayapaan" na ipinatupad sa pamamagitan ng krus sa tabi ng daan. Alam nilang lahat kung ano ang hitsura ng kapayapaang binibigay ng mundo: kapayapaan ng mananakop, ibinibigay hangga't ikaw ay nakayuko. Ang "shalom" ay pang-araw-araw nilang pagbati sa pintuan, kaya noong narinig nila ito mula kay Jesus, tunog-paalam ito, at doon sumakit. Para sa mga unang mambabasa ni Juan, na pinalayas na sa sinagoga at tinitingnan nang may hinala ng estado, ang talatang ito ay hindi palamuti sa pader kundi kinakapitan.

Ang Tanong

Paanong mauutusan ang damdamin? "Huwag hayaang mabalisa ang inyong puso" ay nasa anyo ng utos, at sinumang nagpuyat sa tabi ng kama ng maysakit ay alam na hindi basta napapatay ang pagkabalisa na parang ilaw. Lalong gumugulo ito kapag naaalala mong si Jesus mismo ay nabagabag sa libingan ni Lazaro at sa hardin. Hindi siya nag-uutos ng kawalan ng pakiramdam. Pero hindi rin natin dapat palambutin ang utos: may isang bagay na nasa ating pasya, ang kung saan natin isinasalalay ang timbang ng ating puso. Gayunpaman, may natitirang misteryo. May mga gabing ang tanging nagagawa natin ay ulitin ang utos nang hindi pa ito nararamdaman, at tila walang sagot ang langit. Hindi ito pinaliwanag ni Jesus; inulit lamang niya.

Ang Detalye

Tingnan ang maliit na salitang "iiwan." Hindi niya sinabing "ipagkakaloob" lamang; ang tono ay tono ng isang taong nagbibilin bago mamatay. Sa panahong iyon, ang isang lalaking paalis na sa mundo ay nagsasalita tungkol sa kaniyang mga iiwan: lupa, bahay, tupa, pangalan. Si Jesus ay walang anumang maipapamana. Wala siyang asawa, walang bahay sa Jerusalem, at sa loob ng ilang oras ay hahatiin ng mga sundalo ang kaniyang damit. Ang tanging bagay sa testamento niya ay kapayapaan, at ito mismo ang pinakamahalagang bagay na pinakakalakal ng imperyo. Ang pulubing ito ang namamahagi ng kayamanang hindi kayang ibigay ng Cesar. Ang pamana niya ay hindi bagay kundi ang sarili niyang kaugnayan sa Ama, at ang pagbubukas niyon sa atin ay nagkakahalaga ng kaniyang buhay.

Mga Tanong para sa Pagninilay

Anong uri ng kapayapaan ang aktwal mong binabantayan sa araw-araw mong desisyon, at ano ang mangyayari sa iyo kung mawala iyon?

Kung ang kapayapaan ni Jesus ay hindi pag-aalis ng bagyo, ano ang hinihingi nito sa paraan ng iyong pananalangin kapag may takot ka?