JUAN 3:1

Ang Teksto

Isang pangalan lamang ang ibinibigay ng talata, pero bitbit nito ang buong bigat ng isang institusyon: "Ngayon mayroon isang Pariseo na nagngangalang Nicodemo, kasapi ng Konseho ng Judio." Isang lalaking may posisyon, may pinag-aralan, may awtoridad sa relihiyosong buhay ng Israel. Hindi siya taong-bayan na nakisiksik sa karamihan; siya ay isa sa mga humuhusga kung sino ang tunay na guro at sino ang huwad. At ang susunod na talata ang magsasabi kung saan siya pupunta: kay Jesus, nang gabi. Bago pa man may usapan tungkol sa muling pagsilang, may isang mundo nang ipinapakilala sa atin, ang mundo ng mga nakaupo sa Konseho, at isang tao mula roon na hindi na mapakali.

Ang Puso ng Aral

Sinasadya ni Juan ang pagkakasunod. Katatapos lang niyang sabihin na hindi ipinagkakatiwala ni Jesus ang sarili sa mga tao dahil alam niya kung ano ang nasa kalooban ng tao, at biglang may pumasok na tao: si Nicodemo. Ang talata ay isang pagsubok ng pahayag na iyon. Ito ang teolohikal na puntos: walang katungkulan, lahi, o kaalaman ang nagbibigay sa tao ng karapatang makita ang kaharian. Ang isang Pariseo, kasapi ng Konseho, ay kasingtigang ng lahat sa harap ng pangangailangang isilang mula sa itaas. Ganito rin ang naunang sinabi ni Juan sa unang kabanata, na ang mga anak ng Diyos ay hindi ipinanganganak sa dugo o sa kalooban ng tao kundi sa Diyos. Ang pangalan ni Nicodemo ay hindi tiket; ito ay isang tanong na kailangang sagutin ng biyaya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pariralang "kasapi ng Konseho" ay naglalagay kay Nicodemo sa dulo ng isang mahabang linya: ang mga tagapagturo at tagapangalaga ng kautusan sa Israel. Kaya masakit ang itatanong ni Jesus sa kaniya, "Ikaw ba ay guro ng Israel, at hindi mo naiintindihan ang mga bagay na ito?" Dapat sana niyang nakilala ang sinasabi ni Jesus, dahil matagal nang ipinangako ng Diyos kay Ezekiel na wiwisikan niya ng malinis na tubig ang kaniyang bayan at maglalagay ng bagong espiritu sa kanilang kalooban. Ang "tubig at Espiritu" ay hindi bagong imbensiyon ni Jesus; ito ang pangako ng bagong tipan na binabasa ni Nicodemo tuwing Sabbath. Ang sinulid na tumatakbo mula sa mga propeta hanggang sa gabing ito ay iisa: hindi kayang ayusin ng pagtuturo ang isang pusong patay. Kailangan ng bagong kapanganakan, at ang Diyos lamang ang nagsisilang.

Ang Salamin

May mga bagay tayong ipinagkakatiwalaang magsasalita para sa atin bago pa tayo magsalita. Ang posisyon sa simbahan, ang taon ng paglilingkod, ang pangalan ng pamilya, ang katotohanang ikaw ang tinatawagan kapag may tanong tungkol sa Bibliya. Hindi masama ang mga ito; si Nicodemo ay tunay ngang guro. Pero pansinin kung paano siya ipinakilala ni Juan: sa pamamagitan ng titulo, bago pa ang kaniyang pananampalataya. Ganoon din ang una nating sinasabi sa sarili natin kapag hinahamon ang ating kalooban. Alam ko na ito. Kabilang ako rito. Nagtuturo nga ako. At habang sinasabi natin iyon, maaaring may tanong na hindi natin maitanong sa liwanag, kaya gabi na tayo pumupunta kay Jesus, kung pumupunta man. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan mo nang wala ni isang titulo sa tabi, at basahin ito nang malakas sa panalangin: ito ang dala ko sa harap mo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ginagawa ni Juan si Nicodemo na mukhang matatag, pero bumabalik siya nang tatlong beses sa ebanghelyo, at palaging nasa gitna. Sa ikapitong kabanata, magsasalita siya sa Konseho para ipagtanggol ang karapatan ni Jesus na marinig, at kukutyain siya ng kaniyang mga kasama. Sa dulo, siya ang magdadala ng mabigat na pabango para sa bangkay ni Jesus, sa araw na wala nang matitirang karangalan sa pagiging kaibigan ng ipinako. Ang lalaking ipinakilala bilang pinuno ay unti-unting nawawalan ng takip. Hindi siya halimbawa ng mabilis na pagbabalik-loob kundi ng mabagal at totoong paggapang mula sa dilim patungo sa liwanag. Ang kaniyang espirituwal na tanawin ay pinaghalong pagkamangha at pag-iingat: nakita niya ang mga tanda, hindi niya kayang balewalain, pero marami siyang mawawala.

Konteksto

Nasa Jerusalem tayo, panahon ng Paskuwa, at kagagawa lamang ni Jesus ng isang bagay na tiyak na napag-usapan sa Konseho: ang pagtataboy ng mga nagtitinda sa templo. Ang Sanedrin ang may pinakamataas na kapangyarihang panrelihiyon sa ilalim ng Roma, at ang mga Pariseo ang pinakaiginagalang na guro ng bayan. Ang pagpunta ng ganitong tao sa isang walang pormal na pagsasanay mula sa Galilea ay hindi lamang kakaiba; ito ay panganib sa karangalan. Sa kulturang ang reputasyon ang pinakamahalagang yaman, ang gabi ay hindi lang oras kundi pananggalang. Pero sa mundo ng mga rabi, ang gabi rin ang oras ng pag-aaral ng kautusan. Kaya nakabitin ang eksena sa pagitan ng dalawang posibilidad, at hinahayaan ni Juan na nakabitin ito.

Ang Detalye

Ang salitang isinalin dito bilang kasapi ng Konseho ay archōn sa Griyego, ibig sabihin ay pinuno o may kapangyarihan. Maliit na salita, pero ginagamit din ito ni Juan sa ibang paraan: tatawagin niyang "pinuno ng sanlibutang ito" ang kaaway na paaalisin sa pamamagitan ng krus. Hindi ito nangangahulugang masama si Nicodemo. Ipinapakita lamang nito kung anong uri ng kapangyarihan ang pinag-uusapan: kapangyarihang nabibilang sa lumang sanlibutan, sa kaayusang malapit nang matapos. Isang pinuno na lumalapit sa gabi sa isang taong wala pang sariling pwesto, at ang tanging tanong ay kung sino talaga ang nakatataas. Sasagutin iyan ni Juan Bautista sa dulo ng kabanata: "Siya ay dapat maitaas, subalit ako ay dapat maibaba."

Pagninilay

Anong titulo, tungkulin, o kasaysayan ang unang binabanggit mo kapag ipinapakilala mo ang iyong sarili, at ano ang sinasabi nito tungkol sa pinagkakatiwalaan mo sa harap ng Diyos?

Saan sa iyong buhay ka lumalapit kay Jesus "nang bandang gabi," at ano ang natatakot mong mawala kung lumapit ka sa liwanag?