Lucas 13:28

Ang Teksto

Isang larawan ng hapag-kainan ang iginuguhit ni Jesus, at hindi ito magaan. Makikita raw ng mga nakikinig sa kaniya sina Abraham, Isaac, Jacob at ang lahat ng propeta na nasa loob ng kaharian ng Diyos, nakaupo, tanggap, nasa tamang lugar. Pero sila mismo, ang mga anak ng tipan na nakatayo roon sa harap niya, ay nasa labas: "ngunit kayo—kayo ay itinapon sa labas." At ang tunog na pumupuno sa talata ay hindi awit kundi "pagnanangis at pagngangalit ng ngipin," ang halo ng pighati at galit ng taong nakikita ang pistang hindi na niya maabot.

Ang Ubod

Ang bigat ng talatang ito ay nasa salitang makikita. Hindi sinasabi ni Jesus na mawawala ang kaharian sa paningin ng mga naiwan sa labas; sinasabi niyang titingnan nila ito. Nakikita ang mga ninuno, nakikita ang hapag, nakikita ang liwanag sa bintana, habang sarado ang pinto. Ang kaharian ng Diyos ay tunay, nakikilala, at may hangganan, at ang hangganang iyon ay hindi iginuguhit ng lahi o relihiyosong kasaysayan. Hinahati ng talata ang mga tao hindi sa Judio at Hentil kundi sa mga nakapasok at hindi. At ang nakakagulat: hindi ito banta laban sa mga malalayo, kundi laban sa mga nasa loob na ng templo, ng sinagoga, ng tipan. Ang biyaya ay hindi minamana; tinatanggap ito sa pagsisisi, ngayon, habang bukas pa ang makipot na pinto.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Matagal nang pangarap ng Israel ang isang hapag. Nangako ang Diyos kay Abraham ng isang lahi at isang lupain, at sa mga propeta ay lumaki ang larawang iyon tungo sa isang piging sa bundok ng Panginoon, mga mamantika na pagkain at alak na inihanda hindi lang para sa isang bansa kundi para sa lahat ng mga bayan (Isaias 25). Iyan ang hinihintay ng mga nakikinig kay Jesus. Ang ginagawa niya sa talata ay hindi pagbura ng pangako kundi paglipat ng pintuan: siya mismo ang naging daan papasok. Ang mga ninuno ay naroon, ang mga propeta ay naroon, ang tipan ay hindi nabigo. Ngunit ang nakatayo sa harapan ng pinto ngayon ay ang Anak na papunta sa Jerusalem upang mamatay, at ang pagkilala o pagtanggi sa kaniya ang siyang humahati sa loob at labas.

Ang Salamin

May bitbit tayong lahat na kredensyal. Para sa kanila: anak ni Abraham, tuli, naghahandog sa templo. Para sa atin: ikatlong henerasyong Kristiyano, bautisado, may serbisyo sa simbahan, kilala ang pastor, alam ang sagot sa Bible study. Ang talatang ito ay hindi tinutudla ang ateista sa trabaho mo; tinutudla ka niya, sa upuan mong may pangalan na, habang ang galit mo sa kapatid mo ay sampung taon nang nakatiklop at hindi mo pa rin hinaharap. Nakakain tayo at nakainom sa harapan niya, Linggo-Linggo, at posible pa ring sabihin niyang hindi niya tayo kilala. Hindi ito panakot; ito ay pag-ibig na tumatawag habang bukas pa ang pinto. Ngayon din, isulat sa isang papel ang pinakamatibay mong relihiyosong kredensyal, at sa ilalim nito isulat ang isang bagay sa buhay mo na matagal mo nang iniiwasang sabihin sa Diyos, at sabihin mo iyon nang malakas sa kaniya bago matapos ang araw.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Hindi ito unang beses na narinig ang ganitong tunog sa Lucas. Sa simula pa lang, sa pampang ng Jordan, sinabi na ni Juan Bautista sa mga lumalapit sa kaniya na huwag silang magmalaki na si Abraham ang kanilang ama, sapagkat kayang magpatubo ang Diyos ng mga anak ni Abraham kahit mula sa mga bato (Lucas 3). Ang binuksan ni Juan, tinatapos ni Jesus: ang angkan ay hindi insurance. At sa kabilang dako, ang larawan ng piging sa Isaias 25, kung saan tinitipon ng Diyos ang lahat ng mga bayan at pinapahid ang luha sa lahat ng mukha, ang siyang nagbibigay-liwanag sa susunod na talata: darating sila mula silangan, kanluran, hilaga at timog. Ang luha sa Isaias ay pinapahid; ang luha sa talatang ito ay nasa maling panig ng pinto.

Ang Tagapakinig

Mga Galileong magsasaka at mangangalakal, mga peregrino sa daan patungong Jerusalem, mga taong nakakita na ng dugo sa altar at ng bumagsak na tore sa Siloam. Alam nila kung ano ang pakiramdam ng maging taga-labas: binubuwisan ng Roma, minamaliit ng mga taga-Jerusalem, kinakatawan ng isang Herodes na tinawag ni Jesus na asong-gubat. Ang tanging seguridad nilang hindi maaagaw ng kahit sinong Pilato ay ito: anak sila ni Abraham. At iyon mismo ang hinahawakan ni Jesus at niyuyugyog. Sa kanilang pandinig, ang talatang ito ay hindi abstraktong teolohiya ng kaligtasan; ito ay parang pagkakaltas sa pangalan mo sa listahan ng pamilya. Kaya ang susunod na tanong ay hindi "sino ang maliligtas?" kundi "nasa labas na rin ba kami?"

Konteksto

Nasa daan si Jesus patungong Jerusalem, dumadaan sa mga bayan at baryo, nagtuturo. Ang larawan niya ay kinuha sa karaniwang buhay-nayon: isang may-ari ng bahay na sa paglubog ng araw ay isinasara at hinaharangan ang pinto, dahil sa gabi ay mapanganib ang labas. Ang piging ay ginaganap sa loob ng patyo, nakahilig ang mga bisita sa paligid ng mababang hapag, may ilaw, may amoy ng tinapay at inihaw. Sa labas: dilim, lamig, aso, at ang kahihiyan ng taong nakatayo roon habang naririnig ang halakhak sa loob. Sa kulturang namumuhay sa karangalan at kahihiyan, ang pagiging itinapon sa labas ng isang piging ay hindi lamang gutom kundi pagkawasak ng pagkatao. Iyan ang timbang ng "pagngangalit ng ngipin."

Pagninilay

Anong relihiyosong kredensyal ang hawak mo na, kung tatanggalin, ay mag-iiwan sa iyo ng takot na hindi ka naman talaga kilala ng Panginoon?

Kung ang pintuan ay bukas pa ngayon, anong isang bagay ang ipinagpapaliban mong ayusin sa pag-aakalang may bukas pa?