Mateo 3:9

Ang Teksto

Hindi matatakasan ng mga Pariseo at Saduseo ang talim ng pangungusap na ito: huwag na kayong magtago sa likod ng inyong talaangkanan. Alam ni Juan kung ano ang nasa isip nila habang naglalakad sila papunta sa Jordan, at inunahan niya ito bago pa man nila masabi: "Si Abraham ang aming ama." Ang kasagutan niya ay halos nakakatawa kung hindi lang nakakatakot: kayang gumawa ang Diyos ng mga anak ni Abraham mula sa mga batong nakakalat sa tabi ng ilog. Ang dugo ninyo ay walang ibinibigay na karapatan. Ang pinakamatibay na pagkakakilanlan ng Israel, ang lahi mismo ni Abraham, ay binabawasan ng Diyos sa isang bagay na kaniyang kayang likhain mula sa alikabok kung kailan niya gustuhin.

Ang Puso ng Teksto

Ang sinasabi ni Juan ay hindi laban sa pagiging Israelita; laban ito sa paniniwalang may hawak tayong bagay na nagpapautang sa Diyos. Ang buong punto ng kuwento ni Abraham ay ang pagkabuhay mula sa patay na sinapupunan ni Sara: ang Diyos na gumagawa ng kaapu-apuhan kung saan walang kakayahan ang tao. Kaya nga kapag ginamit mo ang pangalan ni Abraham bilang seguridad, binaligtad mo na ang mismong kuwento. Ang biyaya na nagsimula sa pamilyang iyon ay hindi nagiging ari-arian ng pamilyang iyon. At kung kayang bumuhay ng Diyos ng mga anak mula sa bato, kaya rin niyang ibaling ang kaniyang pangako sa labas ng hangganang inaakala nating atin. Doon nakatayo ang ebanghelyo: walang ipinanganak na karapat-dapat, at walang itinatakwil na hindi kayang buhayin ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangako kay Abraham ay hindi kailanman naging tungkol sa dugo lamang; mula pa sa simula, ang sinabi ng Diyos ay pagpapalain sa pamamagitan niya ang lahat ng angkan ng lupa. Ang linyang iyon ang unti-unting bumubukas sa buong Kasulatan: si Rahab na taga-Jerico, si Ruth na Moabita, ang babaeng Cananea na nagpumilit kay Jesus. Ang mga batong binabanggit ni Juan ay hindi lang isang matalas na biro; ito ay isang propesiya. Darating ang araw na ang mga hindi kabilang sa lahi ay tatawaging anak ni Abraham dahil sa pananampalataya kay Cristo. At kapansin-pansin: ilang talata lamang pagkatapos nito, tumayo si Jesus sa tubig ng Jordan at tinawag siyang "pinakamamahal kong Anak." Isang Anak ang nakatayo doon, at sa kaniya ipagkakaloob ang pagkaanak sa lahat ng maniniwala.

Ang Salamin

May mga bagay tayong ginagamit na parang talaangkanan. Ang bilang ng taon mong nasa simbahan. Ang pamilyang pinanggalingan mo, ang ama mong tinitingala ng lahat. Ang kahit isang beses na hindi mo nalagpasan ang iyong debosyon ngayong taon. Ang pagiging kagalang-galang mo sa mata ng kapitbahay. Hindi naman masama ang alinman sa mga ito, pero kapag inilagay mo ang mga ito sa pagitan mo at ng Diyos bilang ebidensiya na hindi ka maaaring hatulan, ginawa mo na silang bato na hindi mo kayang buhayin. Sinasabi ni Juan na ang tanging tanong ay bunga: anong nagbago sa paraan mong tratuhin ang asawa mo, ang pera mo, ang taong may utang sa iyo. Pumulot ka ngayon ng isang bato sa labas, ilagay sa iyong mesa, at sabihin nang malakas: "Walang kinalaman dito ang aking lahi."

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Hindi basta-basta ang pagpili ni Juan ng larawan. Sa Isaias 51, tinawag ang mga nanlulumong Israelita na tumingin sa bato na pinagtibagan sa kanila, at ang batong tinutukoy ay si Abraham mismo: isang matandang lalaking walang anak na ginawang bayan ng Diyos. Kaya ang sinasabi ni Juan ay: ang Diyos na kumatok noon sa bato ay hindi naubusan ng bato. Kinuha ni Jesus ang parehong linya sa Juan 8, nang sabihin niya sa mga nagsasabing si Abraham ang kanilang ama na kung totoo iyon, gagawin nila ang mga gawa ni Abraham. At ipinagpatuloy ito ni Pablo sa Galacia 3, kung saan ang mga nananampalataya, kahit mga Gentil, ay tinatawag na tunay na anak ni Abraham. Iisang sinulid, tatlong tinig.

Ang Detalye

Sa wikang Hebreo at Aramaic na sinasalita ni Juan, halos magkatunog ang dalawang salita: banim, mga anak, at abanim, mga bato. Isang titik lang ang pagitan. Kaya ang narinig ng mga Pariseo ay hindi isang mahinahong teolohikal na puntos kundi isang laro ng salita na tumatama sa tainga: mula sa abanim ay kayang gumawa ng Diyos ng banim. Ganoon kanipis ang pagitan ng kanilang pinagmamalaking posisyon at ng mga hilaw na bato sa paanan nila. At may isa pang alingawngaw: ang pangakong papalitan ng Diyos ang pusong bato ng pusong laman. Ang parehong Diyos na nagbubuhay ng mga anak mula sa bato ang nagbubuhay ng bagong puso sa loob ng tao.

Ang Konteksto

Nasa ilang ng Judea tayo, sa may Jordan, mga tatlumpung kilometro mula sa Jerusalem. Hindi ito neutral na lugar: dito tumawid ang Israel papasok sa lupang pangako, at ngayon ay pinababalik sila ni Juan sa tubig na iyon na para bang kailangan nilang muling pumasok mula sa labas. Ang mga Pariseo ay mga tagapagtanggol ng kabanalan ng bayan; ang mga Saduseo ay ang aristokrasya ng templo, ang may hawak ng relihiyosong kapangyarihan sa ilalim ng Roma. Sila ang may pinakamatibay na papeles. Pumunta sila sa isang lalaking nakadamit ng buhok ng kamelyo at kumakain ng balang, at sa halip na tanggapin, tinawag silang anak ng ahas. Ang kabalintunaan ay malinaw: ang mga walang papeles ay nagpapahayag ng kasalanan sa tubig; ang mga may papeles ay nakatayo lang sa pampang.

Pagninilay

Ano ang unang bagay na naiisip mong banggitin kapag tinatanong ka kung bakit ka tatanggapin ng Diyos, at bakit mahirap bitiwan iyon?

Kung tinanong ka ngayon ni Juan kung anong bunga ang nakikita sa iyong buhay ngayong taon, ano ang maituturo mo na hindi mo maituturo noong isang taon?